polinaki686

Έντεκα και πέντε. Σε λίγο θα ξυπνήσει. Να ντυθείς, να χτενιστείς, να φτιάξεις καφέ, πρωινό στο κρεβάτι. Όλα πρέπει να είναι τέλεια. Δεν έχεις χρόνο. Και θα πρέπει όπου να ‘ναι να μακιγιαριστείς, να παρφουμαριστείς, να του θυμίζεις κάτι, τ’ οτιδήποτε, από εκείνη που καληνύχτισε εχθές. Πρέπει οπωσδήποτε να είσαι επιμελώς ατημέλητος. Να είσαι φυσικά ωραίος, γκόμενος -πώς το λένε-, γόης. Να είσαι η αψεγάδιαστη, βγαλμένη από περιοδικό, η πιο υπέροχη τύπισσα που εννοείται πως θέλει να κρατήσει, γιατί πού θα βρει άλλη.

Και μετά το ξανασκέφτεσαι. Γιατί; Γιατί η τόση προσπάθεια; Εχτές τα είπατε ωραία. Κι ήσουν κάτι παραπάνω από μια ωραία γκόμενα κι εσύ κάτι περισσότερο απ’ τον γνωστό, κλασικό τύπο με το μπλαζέ το ύφος και τη στημένη τελειότητα.

Κι αφού είναι έτσι κι αφού εσείς το συμφωνήσατε πως είσαστε ξεχωριστοί, στις τυπικότητες των άλλων γιατί κολλάτε; Πού σας ταιριάξανε οι στερεοτυπικές ηλιθιότητες πως πάνω στην εξωτερική την τελειότητα στηρίζεται η σχέση; Ούτε στην εξωτερική, ούτε στην τελειότητα. Κι αν τον καταρρίψεις το μύθο από νωρίς, ποτέ ουσιαστικά δε θα σε πιάσει. Να σε βλέπει όπως ξυπνάς το πρωί, παρά όπως φτιάχνεσαι το βράδυ. Τίποτα δεν αλλάζει, θα το δεις στην πορεία.

Όταν πλέον θα αδιαφορείς να της φανείς ωραίος, γιατί πια τον έδεσες τον γάιδαρό σου και τα φτιασιδώματα τι να σου κάνουν, αφού δε σε θέλησε γι’ αυτά. Να ξυπνάς και να σε βλέπει αναμαλλιασμένη, άβαφη και με τα πιο φαρδιά σου ρούχα. Να είσαι αξύριστος, νευρικός και καθόλου γόης. Να σε βλέπει ανασφαλή κι ευάλωτο και χωρίς το ύφος το μπλαζέ, που αρχικά την έριξε. Γιατί η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν είχες καμιά ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση κι όλα ήταν μια υπερβολική προσπάθεια ν’ αρέσεις.

Μ’ αυτό δεν το ξέρει. Και φυσικά, ούτε αυτός το ξέρει ή ποτέ του θα το μάθει πως τον τίτλο της ωραίας γκόμενας τον φοράς με άνεση τις στιγμές μονάχα αφότου φτιασιδώνεσαι. Διαφορετικά, είσαι όλο ανασφάλειες. Πως δεν είσαι αρκετή, πως κανονικά δε θα αρέσεις και πως όπως και να το κάνουμε, είσαι ομορφότερη με όλα αυτά τα επιπλέον πάνω σου.

Όλα μια υπέροχη αντίφαση. Διότι, καλή μου, αυτά παρότι λογικά, δε συνάδουν. Κι όμως είναι ωραία. Να είσαι κι ανασφαλής και να τα σαρώνεις όλα. Να βάζεις φωτιά εκεί που θες και ταυτόχρονα μέσα σου να καίγεσαι και κανείς να μην το ξέρει. Να το παίζεις χαλαρός κι άνετος κι οι παλάμες σου να ιδρώνουν. Και τι σε νοιάζει; Σε ποιον έχεις ν’ αποδείξεις; Μα τώρα, βλέπεις, τίθεται και θέμα τι θες τελικώς να διατηρήσεις. Κι αν είναι η εικόνα σου, τότε καλά κάνεις κι ανησυχείς κι άγχεσαι.

Mα αυτή κι αυτός για τον οποίον γίνονται όλα και τον θες άνθρωπο μόνιμο μέσα στη ζωή σου, πιθανότατα να θες να σου αφιερώνει αίσθημα γι’ αυτά και μόνο αυτά που στ’ αλήθεια έχεις να του δώσεις. Κι αν είναι κι εμπεριέχονται κάνα-δυο ατέλειες και μια δόση φανερωμένης ανασφάλειας, ας είναι. Στο φινάλε, αυτοί σε διάλεξαν. Και μην τρελαίνεσαι. Στη βάση μας είμαστε όλοι ατελείς και προβληματικοί. Το ίδιο κι ο έρωτας. Κάπου στη μέση θα τα βρείτε.

Συντάκτης: Αναστασία Θεοφανίδου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!