kat75678769870989765

«Όταν την είχες πρωτοδεί, κάτι στη ζωή σου ειλικρινά είχε παιχτεί.» Εντάξει όχι, αστείο. Απλώς κάτι είχε συμβεί μα δεν το ‘χες καταλάβει.

Ξέρεις, στην πραγματικότητα έγιναν όλα τόσο γρήγορα, μα στο μυαλό σου φαντάζουν σαν σε σκηνή σε αργή κίνηση από ταινία. Το όλο θέμα ήταν να περάσει αυτή από μπροστά σου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Δεν την περίμενες αυτήν την παρουσία, γι’ αυτό το μυαλό σου είχε κολλήσει. Δεν της μίλησες, δεν την ήξερες καν κι όμως ένιωθες πως την ήξερες χρόνια μόνο και μόνο από τις αμέτρητες σκέψεις που έκανες με πρωταγωνίστρια αυτήν. Ας μην αναλύσω τις σκέψεις.

Ναι, αυτήν που εκείνη τη μέρα ίσως να μην ήξερες καν το όνομά της. Αυτό κι αν σ’ είχε πωρώσει, δεν ήταν πολύ γνωστή προσωπικότητα, αλλά και μόνο που είδες τα μάτια της πέθαινες να την γνωρίσεις. Ναι, να την γνωρίσεις και να σε ερωτευτεί και να γίνει δική σου και και και. Μα τι σκέψεις είναι αυτές, κάτσε να αντιληφθεί πως υπάρχεις πρώτα κι ύστερα το πάμε και στους έρωτες.

Κάτι ανέφερα πριν, κάτι για μάτια. Ναι, αυτά για τα οποία μιλάς τόσο συχνά όσον αφορά αυτήν. Απορούσες από την πρώτη στιγμή που την είδες εάν ήταν στα αλήθεια μαύρα ή εάν έτσι σου φαινόταν, θυμάσαι; Και μεγάλα, τόσο μεγάλα, τόσο εκφραστικά, τόσο παράξενα και δυσεύρετα στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Εκείνα τα μάτια ήταν, λοιπόν, που έμειναν πεντακάθαρα στο μυαλό σου σαν πίνακας ζωγραφικής από κάποια άλλη εποχή στερεωμένος σε κάποιον από τα τείχη σου. Τα τείχη της ψυχής και του μυαλού σου. Μα γύρισαν και σε κοίταξαν τόσο αδιάφορα. Χωρίς, όμως, να καταφέρουν να μη σε μαγνητίσουν.

Τρελάθηκες, ήθελες να κάνεις μια κίνηση, κάτι. Ακόμα και να σκόνταφτες μπροστά της και να έσπαζες τα μούτρα σου δε θα σε ένοιαζε, φτάνει να σε πρόσεχε. Σωστά τα λέω; Σωστά.

Όταν την είχες πρωτοδεί είχες καταλάβει πως δεν ήταν σαν και τις άλλες γυναίκες που ήξερες. Για αυτό ήσουν σίγουρος, σου το έλεγε το ένστικτό σου και το ένστικτό σου δεν έκανε ποτέ λάθος, έτσι δεν είναι; Τη σκεφτόσουν σοβαρά. Ναι, αυτήν την αυτήν που δεν είχες ιδέα ποια ήταν, την έβλεπες σοβαρά, ήθελες το κάθε σου βήμα να γίνει με μεγάλη προσοχή. Όχι επιπολαιότητες. Όχι με αυτήν.

Και κοίταζες εκείνα τα μάτια. Άκουγες εκείνη τη φωνή να μιλάει, να γελάει, να θυμώνει, ακόμα κι όταν ψιθύριζε την άκουγες. Δεν ήθελες να χάνεις το παραμικρό από δαύτην. Γιατί ήταν πάντοτε κάπου εκεί τριγύρω, πάντοτε κάπου κοντά σου. Μα συνάμα και τόσο μακριά σου.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ήσουν ο φύλακας άγγελός της. Μα δεν ήθελες τα πράγματα να μείνουν μέχρι εκεί. Ήθελες κάτι παραπάνω, ήθελες αυτή η κοπέλα να σε προσέξει. Ήθελες πάθος, ήθελες έρωτα. Ήθελες εκείνην, να τη διεκδικήσεις και να την κατακτήσεις, να γίνει δικιά σου. Τα έλεγες συνέχεια αυτά τα λόγια, τόσο πολύ τα εννοούσες, τόσο πολύ ήθελες να γίνουν πραγματικότητα.

Να σου πω και τι δεν ήθελες τώρα. Δεν ήθελες κάτι τυποποιημένο με αυτήν. Δεν ήθελες πεζότητες και τυπικούρες. Δεν ήθελες να θεωρείσαι ένας από τους πολλούς. Ήθελες να γίνεις το κάτι ξεχωριστό γι’ αυτήν, το κάτι μοναδικό της. Ήθελες να νιώθει για σένα ό,τι ένιωθες εσύ γι’ αυτήν.

Ήθελες καθώς περνούσε από μπροστά σου να μη σε χαιρετήσει τυπικά, όπως έκανε με τους υπόλοιπους. Θα προτιμούσες μια παντελώς αδιάφορη στάση, παρά αυτό. Ήθελες, να την αρπάξεις, να την πνίξεις στα φιλιά και αυτή να ανταποδώσει. Η κάθε στιγμή που βρισκόσασταν σε κοινό σημείο να γίνεται μόνο δική σας, σαν να μην υπάρχουν οι υπόλοιποι. Να είσαστε δυο φλόγες από την ίδια φωτιά στη μέση μιας θάλασσας.

Προσπάθησες πολύ, πίστευες πως είχε προχωρήσει όλο αυτό. Πως πλησίαζε ο καιρός που θα την έκανες δικιά σου. Ήρθατε κοντά. Μα λάθος νόμισες. Ίσως να σου έδωσε ψεύτικες ελπίδες. Ίσως έτσι ήθελες να πιστεύεις εσύ. Ίσως αυτή να περίμενε το κάτι παραπάνω. Ίσως να πίστευες πως της το είχες δώσει. Ίσως.

Ίσως και να ήταν όλα μέσα στο μυαλό σου. Ίσως να είναι ακόμα. Πάντως, όταν την είχες πρωτοδεί ήταν που αντιλήφθηκες πως δεν είχες ξαναδεί κάτι πιο όμορφο. Πως ούτε η κορυφή του ψηλότερου βουνού δε θα σου χάριζε μια τόσο φυσική θέα. Γιατί μέσα από τα μάτια της μπορούσες να δεις και την ψυχή της.

Όταν την είχες πρωτοδεί μόνο εσύ ξέρεις τι σου συνέβη. Όπως και να τα διηγήθηκες, όπως και να τα περιέγραψες. Απλώς θα έδινες τα πάντα για να επαναληφθεί εκείνη η στιγμή.

Συντάκτης: Έλενα Παπαγεωργίου
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!