paneri751

Όσο να πεις, μπαίνοντας δειλά-δειλά στη δεκαετία των τριάντα, ξεκινούν ορισμένες καταστάσεις να διαμορφώνονται διαφορετικά. Τα παιδιά στην παρέα που είναι έξι χρόνια μαζί αποφάσισαν εν τέλει να προχωρήσουν σε αυτό το μεγάλο βήμα. Με παπά και με κουμπάρο λοιπόν φτάνουν στην εκκλησία.

Άλλοι, πιο εναλλακτικοί και λιγότερο παραδοσιακοί, έχουν αποκτήσει στοιχεία απ’ την έγγαμη ζωή εδώ και κάποια χρόνια. Πέραν δηλαδή της συγκατοίκησης, διαφαίνονται στον ορίζοντα και κάποια μέλανα σημεία που αποκτάς όταν θεωρείς δεδομένο τον άλλον. Κάποιος θα καταλήξει να κοιμηθεί με λίγα λόγια στον καναπέ. Τουλάχιστον βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη.

Άλλες φορές, η επιθυμία απόκτησης ενός παιδιού απ’ το αξιομνημόνευτο ζευγάρι της παρέας ταρακούνα όλους τους υπόλοιπους. Στην περίπτωση δε, που το παιδί αποτελεί αναπάντεχη άφιξη, ο πανικός κατακλύζει και το ίδιο το ζευγάρι. Τρέχουν όλοι μαζί να βρουν παιδικά ρουχαλάκια, αλλά παράλληλα τσιρίδες και νεύρα κυριαρχούν για ένα μεγάλο διάστημα.

Εποχή αναταράξεων, αποφάσεων και σχέσεων που είτε θα κρατήσουν στο χρόνο είτε θα χαθούν για την ανάγκη κάτι πιο ταιριαστού. Και μέσα σε όλους αυτούς που αγχώνονται για την έναρξη της νέας τους ζωής, βρίσκεται  και μία μειονότητα που απολαμβάνει ακόμη τα οφέλη της εργένικης ζωής.

Τι σημασία έχει αν η μητέρα ζητά απεγνωσμένα ένα εγγονάκι κι ας είναι από εκείνη τη νύφη που διόλου συμπαθούσε; Αυτοί ακάθεκτοι, είναι ελεύθεροι και δε δείχνουν να το μετανιώνουν.

Το σπίτι των φίλων είναι πάντοτε ανοιχτό για το φίλο και τη φίλη που ακόμη αναζητεί αυτό το ένα που θα τους κρατήσει σε σχέση. Κι έπειτα θα έρθουν τα υπόλοιπα, συγκατοίκηση, γάμος και πάει λέγοντας.

Αλλά ο πανικός μήπως δε βρεθεί ο κατάλληλος κι η κατάλληλη δεν είναι αναγκαίο να υφίστανται. Ο πανικός στους υπολοίπους που ήδη έχουν βρει το ένα και μοναδικό είναι πιο λογικός, λόγω των επερχόμενων αλλαγών και της γενικότερης σύγχυσης που επικρατεί σε αυτές τις καταστάσεις. Ποια κουρτίνα να μπει στο σαλόνι, αυτό το νυφικό είναι πολύ κοντό κι άλλα χίλια δύο που μόνο άγχος σπείρουν στον εκκολαπτόμενο έγγαμο βίο τους.

Δύο άνθρωποι που θα αποφασίσουν να ζήσουν μαζί είναι απαραίτητο να έχουν κατασταλάξει πως η γκρίνια αυτού του άνθρωπου θα τους συνοδεύει για όλη  ή τουλάχιστον για ένα μεγάλο μέρος, της ζωής τους. Αλλά το έχουν αποδεχτεί κι εν μέρει ανυπομονούν για αυτό. Όσο ανώμαλο κι αν ακούγεται όταν βρίσκεται σε γραπτή μορφή. Ένας άνθρωπος που δεν έχει βρει ακόμη τη μίρλα που επιθυμεί να ακούει δε χρειάζεται να αγχώνεται επειδή όλοι οι υπόλοιποι το έκαναν πιο γρήγορα.

Τη μοναξιά και την εργένικη ζωή δεν την επιδιώκεις. Αλλά δεν προσπαθείς και να τη διώξεις. Εκμεταλλεύεσαι κάθε ώρα που μπορείς να φας όλη τη μερίδα απ’ το πιάτο σου χωρίς να σου ζητήσει κάποιος μία «μικρή» μπουκιά. Τα οφέλη της βρίσκονται άλλωστε στα μικρά και καθημερινά πράγματα της ζωής.

Γιατί, με το καλό και στα δικά μας, την ώρα που θα παντρεύεσαι ή θα κρατάς τα πιο πολύτιμα πράγματα σου σε κούτες μετακομίζοντας, θα καταλάβεις πως την αφήνεις πίσω. Μέχρι τότε όμως, οι άλλοι που έχουν ήδη προχωρήσει σε αυτές τις αλλαγές αποτελούν τη βιτρίνα σου αλλά όχι το βιβλιαράκι οδηγιών για το πώς να ζήσεις κι εσύ.

Μόνος του έρχεται ο έρωτας, με τα χρόνια κι η αγάπη. Κι όλα τα υπόλοιπα, ο γάμος, η συγκατοίκηση, η οικογένεια αδυνατούν να ευδοκιμήσουν χωρίς αυτά. Κι επειδή κάποιος πάτησε ή ετοιμάζεται να πατήσει τα τριάντα δε σημαίνει πως ο έρωτας θα του χτυπήσει το κουδούνι λέγοντας του «Καλησπέρα, ήρθα, ώρα για παιδάκια».

Ουδείς πανικός για την έλλειψη αυτών στα τριάντα. Θα έρθουν στα τριάντα ένα, τριάντα δύο. Ή όποτε είναι εν τέλει η στιγμή που γνωρίζεις πως είσαι ικανός να αντέξεις αυτόν τον άνθρωπο για χρόνια, δίχως πιέσεις κι άγχη. Και τότε, με την απαραίτητη ωριμότητα, κάνεις και τις αντίστοιχες αλλαγές στη ζωή σου.

 

Επιμέλεια Κειμένου Χριστίνα Χατζηθεοδώρου: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Χριστίνα Χατζηθεοδώρου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!