23631747856_9d35cf33fa_b

Τακτοποίησα τη ζωή μου, τη σκέψη μου και όλα μου τα βιώματα σε τετράγωνα κουτάκια και έβαλα ένα ποτήρι κρασί ακούγοντας αγαπημένη μουσική, με θέα θάλασσα.

Κοιτάζω γύρω μου και δε βλέπω κανέναν. Το τηλέφωνο γεμάτο με ονόματα ανθρώπων που θα ήθελαν να βρίσκονται στη διπλανή καρέκλα και να μοιραζόμαστε τη μοναξιά μας.

Σηκώνω το βλέμμα στον ουρανό και ένα αστέρι που έπεφτε μου έκλεισε πονηρά το μάτι και μου υποσχέθηκε πως αυτό που μόλις ευχήθηκα πολύ σύντομα θα μου συμβεί.

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, από μια ευχή και μια παράκληση να έρθεις εσύ και να μου αναστατώσεις τη ζωή. Να αναποδογυρίσεις τη ρουτίνα μου και να με ξυπνήσεις από το γλυκό μου λήθαργο. Σύμπτωση ήταν ή πεπρωμένο ή ό,τι άλλο, δεν ξέρω. Πάντως ήρθες και «θρονιάστηκες».  Μπροστά σου ένιωσα τόση αδυναμία για κάθε αντίσταση και τέτοια απώλεια μνήμης που νομίζω δεν θυμόμουν πλέον πώς ήμουν πριν εμφανιστείς.

Τα όμορφα τακτοποιημένα κουτάκια μου παραμερίστηκαν και ξεχάστηκαν στις αποθήκες του μυαλού μου. Ξέχασα τις υποσχέσεις μου, τα «ποτέ» και τα «για πάντα» μου. Αφέθηκα και αφαιρέθηκα. Αφού ήσουν η ευχή μου, εγώ σε ζήτησα και το σύμπαν μου έκανε τη χάρη, πώς αλλιώς θα μπορούσα να το χειριστώ;

Η καθημερινότητά μου έπαψε να υφίσταται χωρίς τη δική σου μορφή ή έστω τη φωνή σου. Νόμιζα ότι δε βραδιάζει και δεν ξημερώνει αν δεν υπάρχεις εσύ να μπερδευτείς κάπου ανάμεσα στις ώρες, στα λεπτά ή στα δευτερόλεπτά μου.

Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς και «παρελθοντικές» εμπειρίες, εκμηδενίστηκαν στην παρουσία σου.

Πώς το κατάφερες μου λες;

Εγώ μια απλή ευχή έκανα με λίγη ζαλάδα στο κεφάλι από το αλκοόλ. Ήσουν μια αδύναμη στιγμή μου και έγινες το σύμπαν μου.

Ήμουν σε «διατροφή» και ήρθες παράνομα και ξαφνικά να γίνεις η γλυκιά αμαρτία και ο πειρασμός που δε γίνεται να μην υποκύψεις όταν είσαι σε στέρηση τόσο καιρό. Κι εγώ υπέκυψα και σε γεύτηκα και ξετρελάθηκα με τον «γευστικό οργασμό» που μου πρόσφερες αναστατώνοντας όλες μου τις αισθήσεις.

Όμως πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος σε τόση αναστάτωση; Μπερδεύτηκαν τα «κουτάκια» μου και «λιγώθηκα», μπούκωσα και μπούχτισα. Το φιλί σου μου έκοβε την ανάσα, αλλά ταυτόχρονα άρχισα να αισθάνομαι ότι μου στερεί και το οξυγόνο μου.

Άρχισα να με ψάχνω. Όλα τα δικά μου είχαν γίνει ξαφνικά δικά μας. Μου έλειπε ο χώρος μου και ο χρόνος μου. Μου έλειπε η μοναξιά μου και η ηρεμία μου.

Παράλογο; Το ξέρω. Εγώ σε «κάλεσα» και σε αναζήτησα δίπλα μου εκείνο το βράδυ γιατί δεν άντεχα την τόση ασφάλεια και ρουτίνα. Ήθελα να «ξεβολευτώ» και να αναστατωθώ και παρακάλεσα να έρθεις.

Και το σύμπαν επιστροφές στο ευχολόγιο δενδέχεται. «Την πάτησα». Δεν είναι πως μου έκανες κακό ή ότι δεν αισθάνομαι το ίδιο πια. Αλλά να, είναι εκείνο το «ποτάκι» που θέλω να πιω με τα φιλαράκια μου και να μη χρειάζεται να πάρω άδεια. Είναι ότι θέλω να νιώσω πάλι ελευθερία κινήσεων και επιλογών. Είναι που θέλω να διαθέσω το χρόνο μου όπως εγώ επιθυμώ χωρίς να χρειάζεται να σε σκεφτώ πριν αποφασίσω. Θέλω να μπορώ να σε θέλω ή να μη σε θέλω, ή μπορεί απλώς να μην ξέρω καν τι θέλω.

Αυτό που δεν μπορώ να σου εξηγήσω είναι ότι ενώ ευχήθηκα να υπάρξεις, τώρα ξαφνικά κι ενώ σε αγαπάω, θέλω να σε στείλω πάλι πίσω και να ηρεμήσω. Τι είμαστε οι άνθρωποι τελικά; Έχουμε το ανικανοποίητο. Ευχόμαστε κάτι και όταν πραγματοποιείται,  δε μας γεμίζει πλέον και ευχόμαστε κάτι άλλο και μετά κάτι ακόμη και ίσως και το άλλο λίγο από αυτό που είχαμε πριν.

Ξαναβάζω πάλι εκείνο το κρασάκι και ξανακάθομαι στην ίδια ακριβώς θέση με εκείνο το βράδυ. Κοιτάζω πάλι ψηλά στον ουρανό και το φεγγάρι μου βγάζει κοροϊδευτικά τι γλώσσα και κάνει μορφασμούς αποδοκιμασίας.

– Τι με κοιτάς; Εγώ φταίω ή εσύ που μόλις έκανα την ευχή βιάστηκες να την υλοποιήσεις; Δεν ήξερες τι ήμουν; Εγώ στο ζήτησα, εσύ γιατί με άκουσες; Άντε τώρα να εξηγήσω χωρίς να πληγώσω και χωρίς να πληγωθώ. Τι να πω δηλαδή; Σε ήθελα και τώρα δε σε θέλω; Σε αγάπησα και σε «ξε-αγάπησα»; Αφού δεν ισχύει. Για χαστούκια είμαστε, το ξέρεις; Ανθρώπινη ψυχή είναι όχι μπαλάκι του τένις να κρατάμε μια ρακέτα εγώ και μια εσύ κι όποτε δε γουστάρω άλλο να σου επιστρέφω τη μπαλιά. Ευχήθηκα να αναστατωθώ γλυκά και το μόνο που παρακαλάω τώρα είναι να επιστρέψω στην προηγούμενη ζωή μου. Και ό,τι έζησα μ’ αυτόν τον άνθρωπο;

Δε διαγράφονται και δεν επιστρέφονται οι άνθρωποι και οι ευχές και οι επιλογές μας έχουν το τίμημά τους. Να το θυμάσαι εσύ αλλά να το θυμάμαι κι εγώ.

Επιμέλεια Κειμένου Μελίνας Αγγελάκη: Κατερίνα Κεχαγιά.

Συντάκτης: Μελίνα Αγγελάκη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!