anastasia830

Και κάπως έτσι έρχεται το τέλος. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι έχασες, ότι έχασε, ότι χάσατε κι οι δυο. Δεν παίζατε τίμια, δεν κινήσατε τα πιόνια όπως έπρεπε, ρίχνατε τα ζάρια, μα αγνοούσατε τους κανόνες του παιχνιδιού. Κι είναι τώρα η στιγμή που τελείωσε, όχι τυπικά, μα ουσιαστικά. Η στιγμή που δε σου λείπει πια το άγγιγμά του, που δεν αναζητάς σε ξένες αγκαλιές τη δική του αγκαλιά, η στιγμή που δεν αναζητάς το άρωμά του, που κλείνεις τα μάτια και δε σκέφτεσαι τα δικά του, η στιγμή που δε δακρύζεις όταν κάπου στο πλήθος αντικρίζεις το χαμόγελό του.

Πέρασε ο εφιάλτης, πάει το κακό όνειρο. Οι αναμνήσεις εδώ παραμένουν, δε φεύγουν, ναι δε φεύγουν, δε θα φύγουν ποτέ, αλλά δε σε ταλαιπωρούν πια, δε σου σκίζουν την καρδιά στα δυο κάθε φορά που τυχαία ακούς το όνομά του. Τώρα πια τον ξεπέρασες, έκοψες κάθε νήμα που σε κρατούσε δέσμιο σ’ αυτόν τον άνθρωπο, τώρα είσαι ελεύθερος, τώρα ζεις ξανά, αναπνέεις, χαμογελάς.

Κι όλα τα σημάδια δείχνουν ότι αυτός ο άνθρωπος έφυγε απ’ τη ζωή σου, εγκατέλειψε το μυαλό σου, σταμάτησε να κυριεύει τη σκέψη σου, σταμάτησε να εισβάλλει στα όνειρα σου σαν κλέφτης, σταμάτησε να σου κλέβει τις ανάσες.

Και το ξέρεις γιατί τον σκέφτεσαι πια μ’ ένα χαμόγελο, ένα χαμόγελο ανακούφισης που πια δε σε τυλίγει με τις αλυσίδες του. Κι όταν τα βλέμματά σας ενώνονται δεν πονάς πια, βλέπεις έναν ξένο, κάποιον που δεν έχει θέση στη ζωή σου. Και τα δάκρυά σου σταμάτησαν, στέρεψαν τα μάτια σου, σκλήρυνε η καρδιά σου, δεν μπορεί να νιώσει πόνο, μόνο χαρά κι ευτυχία που έφυγε κάθε τοξικός άνθρωπος και κάθε τοξική σχέση απ’ τη ζωή σου. Και τα απομεινάρια του έρωτα σας τα πήρε ο άνεμος κι ήρθε άλλο αεράκι να φέρει καινούριο έρωτα.

Να είσαι σίγουρος πως όταν η καρδιά σου αρχίζει να χτυπά γι’ άλλον άνθρωπο και το μυαλό σου δίνει χώρο σε άλλον, τότε ο παλιός έρωτας αποχώρησε ηττημένος απ’ το σώμα σου κι απ’ τη σκέψη σου κι έδωσε τη θέση του στον καινούριο. Κι αν είσαι έτοιμος να δεχθείς το καινούριο, τότε ξέρεις πως πια ξεπέρασες το παλιό.

Τώρα ρίχνεις τα ζάρια μόνος σου, κινείς τα πιόνια μόνος σου. Κι άρχισες απ’ την αφετηρία, μα άφησες τον πόνο κάπου στη μέση του παιχνιδιού. Και κατάφερες να βγεις νικητής του παιχνιδιού και να φτάσεις στο τέρμα, στο τελευταίο σκαλοπάτι, σ’ αυτό που βλέπεις πια το φως, κρατώντας απ’ το χέρι τον εαυτό σου και μόνο αυτόν.

Είναι λοιπόν αυτή η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τα πάντα. Άπαξ κι άρχισες να νιώθεις συναισθήματα για άλλον άνθρωπο, σημαίνει πως εσύ ο ίδιος έδωσες τον απαραίτητο χρόνο και χώρο στον εαυτό σου, αγάπησες, έκλαψες, πόνεσες, απογοητεύτηκες, πέρασες μία προς μία τις στιγμές του χωρισμού σου, βίωσες κάθε απάνθρωπο κι αρνητικό συναίσθημα που συνεπάγεται ένας δύσκολος χωρισμός.

Τώρα έρχεσαι και στέκεσαι στα πόδια σου δίνοντας την ευκαιρία σ’ ένα νέο άνθρωπο που είδε στα μάτια σου όλα αυτά που δεν μπορούσε να δει ο προηγούμενος. Δεν εισέβαλε αυτός στη ζωή σου, εσύ τον διάλεξες κι αποφάσισες να προχωρήσεις. Γιατί έφυγαν τα μαύρα σύννεφα πια και μαθαίνεις να ζεις ξανά.

Συντάκτης: Ναταλία Καρά
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!