cucci196

Στο «ελληνικό πανεπιστήμιο», αυτήν τη χαβούζα στείρας πολιτικοποίησης κι άχρηστης γνώσης, τρία τμήματα κατέχουν προεδρική θέση, διδάσκοντας σνομπ και μύτες πάνω στους χιλιάδες έτερους σπουδαστές της ελληνικής επικρατείας.

Στη θετική κατεύθυνση, τα μπόσικα κρατά η Ιατρική, με πέντε (;) παραρτήματα στη χώρα, και φοιτητές που φορούν ύφος εικοσιοχτώ· όχι τμημάτων, καρδιναλίων.

Στην τεχνολογική, τη σκυτάλη αρπάζουν τ’ αδέρφια της Αρχιτεκτονικής, που, πριν μπουν στη σχολή, αναγκαία, γεμίζουν την κασετίνα τους με μολύβια και χάρακες. Ναι, τα χρυσούλια μου, πρώτη μέρα στο σχολείο, μην κάνουν Καλλιτεχνικά χωρίς τ’ απαραίτητα.

Παρ’ όλα αυτά, οι φοιτητές και των δυο αξιοσέβαστων αυτών τμημάτων, ωχριούν μπροστά στο «άτιτιουντ» και το «κλας» και το «στυλ» (sic) του μέσου φοιτητή Νομικής, που, αν δεν είναι στα jazz και τα soul και τα latin και τα pro-tango πράγματα, δεν είναι.

Οι τρεις αυτές κατηγορίες πανεπιστημιακών ερπετών, δυστυχώς, δεν αποτελούν αποκλειστικά φοιτητικό trend. Είναι ένα μικρό κομμάτι μόνο, από την σάπια πρασόπιτα που ονομάζεται «ελληνική ιντελεκτουέλ κουλτούρα». Εκεί μέσα βόσκουν το «καλό» τραγούδι, η «εναλλακτική» διασκέδαση, οι «ωραίες λέξεις και φράσεις» στην ποίηση, κι άλλα τέτοια, που, αν τα ‘βλεπε ο Καρυωτάκης, θα φύτευε μια σφαίρα στο στέρνο του για να ξανα-αυτοκτονήσει.

Όσο περίεργο και να φανεί, δεν έχω πρόβλημα, ούτε με την jazz, ούτε με τα υπόγεια στέκια, ούτε, πάνω απ’ όλα, με την καλή λογοτεχνία. Εκεί, όμως, που θέλω να σφιχταγκαλιάσω κόσμο ανάμεσα σε δυο κρεβάτια φακίρη, είναι στην υποκρισία που κρύβεται πίσω από δηλώσεις του τύπου «σπίτι μου ακούω μόνο jazz», ή «βαρέθηκα τα μέινστριμ μαγαζιά». Όταν δε ακούω και το υπέρτατο «ποιος Jo Nesbo; ο King είναι αξεπέραστος», μασώ καρφιά και φτύνω τα κεφάλια.

Οι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως ακούν μόνο jazz, είναι ο λόγος που φτιάξαμε το δεύτερο tab στους explorers. Με την εφεύρεση αυτή, τους δόθηκε η δυνατότητα να τσιμπάνε το link του «All I Could Do Was Cry» και να το ανεβάζουν στο προφίλ τους, την ίδια στιγμή που τα γούφερ στο διαμέρισμα βαράνε πολιτιστικά διαμάντια, σαν το «Φίλα με και ρίξε με στην αγκαλιά σου», ή το άλλο το ψαγμένο, «Όσο δέρμα κι αν πετάξεις/φίδι είσαι, δεν θ’ αλλάξεις».

Οι άνθρωποι αυτοί είναι που σκάνε στα ρεμπετάδικα ντυμένοι 20s, αλλά σ’ άλλη χώρα. Τους βλέπεις με φτερά και πούπουλα, σαν να βγήκαν από καμπαρέ του Μονάχου, για να πάνε στο κουτούκι του Γιάνναρου του Άρχοντα. Για να μην τους αδικήσω, βέβαια, το σημαντικό εδώ δεν είναι ούτε το φαΐ, ούτε η πενιά. Για τη selfie ήρθαν τα παιδιά, κι όταν την κατακτήσουν (κατά προτίμησιν αγκαζέ με τη χοντρή ρεμπέτισσα), γραμμή για Μαρκιζάρα και D.O.G.S., που μας περιμένει ο φίλος του φίλου του ΠιΑρ.

Ρεστάρουν και στο κομμάτι της συγκριτικής τέχνης, με ύφος κριτικού για τον Ιανό, και διαμάντια τάδε διαλογής: «ο Berrigan έχει γίνει μέινστριμ», ή «ο Παπαδιαμάντης είναι αξεπέραστος στο διήγημα», ή, το προσωπικό μου αγαπημένο, «ο Brown κοπιάρει τον Eco». Οι ίδιοι άνθρωποι, που, αν τους ρωτήσεις για την Παρθένο στον Τοξότη, μπορούν να σου μετρήσουν την απόκλιση σε μοίρες, διαστήματα και πήχες- πάντα, φυσικά, κλείνοντας με το ξεκάρφωμα «αλλά εγώ δεν πιστεύω σ’ αυτά».

Δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο αυτά τα ανθρωπάκια δεν θέλουν ν’ ανακατευτούν με το πόπολο.

Η όλη αξία της μοναδικότητας βρίσκεται στην απόλαυση των πραγμάτων που σε γεμίζουν, άσχετα με την απήχησή τους. «Άσχετα» σημαίνει πως δεν λαμβάνεις υπ’ όψιν την απήχηση, όχι πως, αντίθετα, τη λαμβάνεις υπ’ όψιν για ν’ αποφύγεις πράγματα. Αν το μόνο που επιδιώκεις είναι να είσαι αντικομφορμιστής, όχι μοναδικός δεν είσαι, αλλά χάνεις και κάθε ίχνος προσωπικότητας· πλέον, η κοινωνία δεν ορίζει το τι πρέπει, μέσα σ’ όλα, να κάνεις, αλλά σου κλείνει και διόδους.

Αν τα γούστα σου είναι jazz, ρεμπετάδικο και Παπαδιαμάντης, μείνε εκεί και μην κουνιέσαι, μέχρι να ριζώσεις. Όχι, όμως, να στρέφεσαι στην «υψηλή κουλτούρα» επειδή θες να γίνεις κάτι ή να δείξεις κάτι. Έτσι, αφήνεις τους άλλους να σου επιβάλουν το γούστο τους, κι ας μην στρέφεσαι στα επικρατέστερα πολιτιστικά ρεύματα.

Αν, από την άλλη, γουστάρεις Πάολα, Αβάντ και Δημουλίδου, μείνε ήσυχος. Κανείς δεν μπορεί να σου πει πως είσαι πρόβατο ή πως δεν έχεις δικό σου γούστο. Το γεγονός πως οι επιλογές σου ταυτίζονται με των περισσοτέρων, δεν τις καθιστά απαραίτητα ξένες.

Τις καθιστά, βέβαια, κάκιστες· αυτό όμως είναι μια άλλη κουβέντα, που δε θ’ ανοίξω τώρα.

Συντάκτης: Γιώργος Γραμματόπουλος

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!