foto371

Σας χωρίζω. Δεν ξαναγράφω, αν δεν μου φέρετε τη Γιόχανσον πάνω σε μια πιατέλα (να, με το συμπάθιο), γεμάτη με Μπελούγκα κι αστακό – γεμάτη η πιατέλα, όχι η Γιόχανσον.

Σε περίπτωση που δεν το πιάσατε, αυτό ήταν μια πολύ κακή ειρωνική εισαγωγή, αφιερωμένη στη γυναίκα εκείνη την Κορλεόνε, που απειλεί με χωρισμό αν δεν της κάνουμε όλα τα χατίρια, όσο παράλογα κι εξωπραγματικά κι αν είναι.

Είναι εκείνη η γκόμενα Γιαγκούλας (γνωστή κι ως γυναίκα – Κουταλιανός), που έχει συνηθίσει να έχει τα πάντα, να της ικανοποιούν κάθε καπρίτσιο, και τώρα δεν μπορεί να πάρει «όχι» γι’ απάντηση. Συνήθως ξεκινά τον καβγά, συνήθως τσαντίζεται τόσο που, αν ήταν με φίλη της, θα τη χαστούκιζε, συνήθως αντιλαμβάνεται νωρίς πως δεν την παίρνει γιατί της λείπουν δυο κεφάλια και τα διπλά κιλά, συνήθως θα πετάξει στο τραπέζι το χαρτί «αν δεν αντέχεις εμένα και τα θέλω μου, να το λήξουμε».

Κατ’ αρχάς, και μόνο που χρησιμοποιεί τη φράση «τα θέλω μου», μου’ ρχεται, ως άλλος Στάλιν, να μακρύνω το μουστάκι μου για να την εξορίσω στη Σιβηρία. Οι άνθρωποι που προσέχουν «τα θέλω τους» είναι συνήθως εγωκεντρικά μουνόπανα. Κανένα έλεος, πογκρόμ και καλύβα στο Γιακούτσκ (στη Σιβηρία είναι αυτό).

Δεύτερον, καταλαβαίνουμε, νομίζω, πως ο πήχης των απαιτήσεων έχει πέσει υπερβολικά. Πλέον, δεν χρειάζεται να χαιρόμαστε τη ζωή μας, αλλά απλώς ν’ ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον. Κούκλα μου, όταν βάζεις εκεί το μάξιμούμ σου, καταλαβαίνεις, νομίζω, και μόνη σου πως κάτι περίεργο παίζει και πρέπει να το κοιτάξεις πάραυτα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, τι σε κάνει να πιστεύεις πως έχεις το δικαίωμα να παίζεις με την ψυχοσύνθεσή του κόσμου; Αν για σένα η μακροχρόνια δέσμευση δε σημαίνει κάτι, για το καρντάσι το υπομονετικό που σ’ υποφέρει, ίσως και να υπάρχει μια x συναισθηματική εμπλοκή. Κι επειδή ακούω ήδη τα γυναικουλίστικα «ναι καλά, όλοι γουρούνια είστε…» και τα ρέστα τα ευγενικά, όχι, δεν θα τη γλιτώσεις για τη μαλακία που κουβαλάς στο κεφάλι σου με τέτοιες γενικεύσεις.

Καλά όλα αυτά, μα κι εμείς, αλάνια, τι κάνουμε; Το ανεχόμαστε;

Αναλόγως. Πόσο εκτιμούμε την ανεξαρτησία μας και την αξιοπρέπειά μας; Μπορούμε να υποφέρουμε έναν κοινό εκβιασμό, ως εκ του έρωτος αποβλακωμένοι, ή θα έρθουμε στα συγκαλά μας και θα της δείξουμε την πόρτα;

Πριν βιαστείτε να λογίσετε το δίλημμα σαν «ευκολάκι», σκεφτείτε πως η πρακτική αυτή η μαφιόζικια ακολουθείται για πολλά χρόνια, και, μάλιστα, μ’ επιτυχία. Αν δεν έβγαζε κάπου, θα είχε εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, λογικό δεν είναι; Υπάρχει, λοιπόν, κόσμος που στα λόγια είναι σπίνος, μα όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, κάνει το λαγό.

Αυτή η μεταπήδηση από το ένα είδος του ζωικού βασιλείου στο άλλο είναι που δίνει έδαφος στο κάθε κακομαθημένο.

Ιερή σας υποχρέωση, οπότε, αδέρφια ανά την υφήλιο, να στέλνετε αυτούς τους Μουσολίνι της πέρδας στον μπαμπά τους, ακόμα κι αν πονάει. Αν όχι για να εξυπηρετήσετε τον εαυτό σας, τουλάχιστον για να μη μας χαλάτε την πιάτσα.

Αυτά για τους ψεύτικους γυναικείους εκβιασμούς.

Αλλά εγώ είμαι άντρα, κι όταν λέω, δεν ξελέω. Και μιας και δε βλέπω ούτε Γιόχανσον, ούτε χαβιάρια, ούτε αστακούς, αποχωρώ.

Μη γελάτε, το εννοώ.

 

Συντάκτης: Γιώργος Γραμματόπουλος

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!