poly176

Κυριακή και συννεφιά. Πίνω απ’ το κρασί που αφήσαμε μισό. Πάει καιρός, όμως, από τότε που το ανοίξαμε. Βρέχει κι οι αναμνήσεις μας αναδύθηκαν με το νερό. Ήσουν τόσο τοξικός, μα τόσο ιδανικός. Εθίστηκα στα δυο σου μάτια, στο άγγιγμά σου κι αχ, αυτά τα χέρια σου. Ακόμη και τα χείλη σου ήταν τόσο διαπεραστικά, που όλο μου το είναι εξυψωνόταν κι ύστερα έλιωνε στα άκρα των δαχτύλων σου.

Ό,τι πόθησα περισσότερο ήταν το άγγιγμά σου. Να ακουμπάς το μυαλό μου κι έπειτα κορμί μου. Σήμερα σε ποθώ περισσότερο από ποτέ. Έλα, μωρό, μου να πιούμε.  Έλα να λιώσουμε μαζί.

Σήμερα θέλω μόνο τα χέρια σου πάνω μου. Θέλω το μόνο ρούχο μου να ‘ναι η γυμνή σου σάρκα κι αυτά ηδονιστικά σου χέρια. Θέλω να με γδύσουν όπως μόνο εκείνα ξέρουν. Να με ερεθίσουν, όπως κάθε άλλη φορά κι ίσως λίγο περισσότερο τώρα.

Έλα για να αφεθούμε ο ένας στον άλλον, να ενωθούν τα σώματά μας. Να φτάσουν σε οργασμό τα μυαλά μας. Ποθώ την ώρα που τα χέρια σου θα με επεξεργάζονται ταξιδεύοντάς με, ενώ ταυτόχρονα τα χείλη σου θα χαϊδεύουν τον λαιμό μου και κάθε κύτταρό μου θα ανατριχιάζει απ’ την καύλα.

Το άγγιγμά σου με καυλώνει και μόνο στη σκέψη πως είσαι δίπλα μου γυμνός. Γυμνός από ρούχα, γυμνός από σκέψεις, γυμνός από βάσανα. Το μόνο που φοράς είναι η επιθυμία στα μάτια σου και το πάθος μας στα χέρια σου.

Θέλω να έρθεις μια βροχερή Κυριακή, όπως σήμερα, για να ξυπνήσουμε τη Δευτέρα απ’ τα βογγητά μας. Οι ανάσες μας που παίζουν μια δυνατή ανατριχιαστική μελωδία, ικανή να ξυπνήσει όποιο συναίσθημα κρατεί κανείς  μέσα το καλά κρυμμένο.

Σε σκέφτομαι να ανασαίνεις βαριά από ηδονή, κοιτώντας με στα μάτια, ενώ παράλληλα σφίγγεις με τα χέρια σου τη μέση μου. Κοιτάζοντας ο ένας τον, άλλον λιώνοντας σαν κεριά πάνω στα σεντόνια μου.

Τίποτε άλλο ποτέ δεν έχει ανατριχιάσει ολόκληρη την ψυχή μου, απ’ την σκέψη αυτή. Πίνω το κρασί, όμως η ιδέα των χεριών σου και του μυαλού σου καταφέρνουν να με μεθύσουν καλύτερα από εκείνο.

Έλα για να με ταξιδέψεις σε έναν κόσμο τρέλας και πάθους. Μαζί σου συνδέθηκα όπως με κανέναν άλλο. Ενώθηκα τόσο σεξουαλικά όσο και νοητικά. Άγγιξες τόσο πολύ το μυαλό μου, που έχει πάρει το σχήμα των χεριών σου. Γι’ αυτό σου λέω μόνο εσύ μπορείς να το πλησιάσεις.

Στέλνω μήνυμα κι εμφανίζεσαι ξαφνικά στην πόρτα μου, βρεγμένος, χωρίς καμία προειδοποίηση. Ήρθες για μια τελευταία φορά, πριν φύγουμε οριστικά ένας απ’ τον άλλον. Να δώσουμε μια τελευταία μάχη. Γιατί ο έρωτας είναι το πιο επικίνδυνο πεδίο μάχης. Ή όλα ή τίποτα. Ή κατακτάς ό,τι ποθείς αρκετά ή το αφήνεις στην ησυχία του.

Με έπιασες, με σήκωσες κι άρχισες να φιλάς όλα μου τα άκρα. Βράχηκα κι εγώ απ’ τα βρεγμένα σου ρούχα κι ύστερα άφησες τα χέρια σου να ξεκινήσουν ένα ταξίδι με προορισμό την ηδονή.

Ήταν η πιο όμορφη μάχη που δώσαμε ποτέ. Ήταν η ημέρα που τα χέρια σου ρίζωσαν πάνω μου, έτσι όπως ακριβώς ήθελα.

Συντάκτης: Ασημίνα Καποράλη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!