ksenia325

Εκείνη η ερωτική επιστολή που κάποτε τόλμησες κι έστειλες. Ή εκείνη που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια πρόχειρα να τη σκονίζουν οι αμφιβολίες. Αυτόματες καταγραφές ή δομημένες εξομολογήσεις, είναι τα δικά σας αληθινά ερωτικά γράμματα και τα θέλουμε. Τόλμησε να τα μοιραστείς μαζί μας και με το πρόσωπο που απευθύνονται. Τα περιμένουμε στο info @ pillowfights.gr με τίτλο «Συστημένα».

 
Εξομολογείται  η Σταματία Μάστορα.

Και τώρα; Ικανοποιημένος που επέλεξες να ζεστάνεις τα σεντόνια σου με ένα κρύο σώμα; Τόσο ξένο που πάγωσε κι εμένα. Τι σκεφτόσουν όταν την κάλεσες σπίτι σου; Εμένα; Το θυμό σου, που σου έκλεινε τα μάτια σαν άλογο με παρωπίδες; Ή τον εγωισμό σου, που σε προκαλούσε να το κάνεις για να με πληγώσεις; Τον δικό μου εγωισμό που σου φωνάζει «μπράβο, μαλάκα» τον ακούς; Λυπάμαι για το χαρακτηρισμό μα αυτό είναι το λιγότερο που μπορώ να πω!

Ένα πείσμα δικό μου και μια πράξη σου, ο καλύτερος τρόπος για να με διώξεις μακριά. Περίφημα τα κατάφερες. Τώρα κάτσε μόνος σου να γυρνάς την υδρόγειο που σου χάρισα, σταματώντας με το δάχτυλό σου στον προορισμό που ταξιδεύαμε μαζί. Μέτρα τώρα χιλιάδες μίλια μακριά και κάπου εκεί θα βρεις το δικό μου δάχτυλο να την σταματά.

Δεν είμαι αυστηρή, ούτε κακιά, απλώς πληγωμένη και πολύ ερωτευμένη. Αισθανόμουν πολλή και τώρα νιώθω λίγη. Τα βάζω με τον εαυτό μου σκεπτόμενη τι καλύτερο έχει από μένα, τι είναι εκείνο που ξεκόλλησε τον δικό σου μαγνήτη απ’ τον δικό μου και σε τράβηξε προς τα εκεί. Αφού δεν κολλάτε, δεν το βλέπεις; Κι άσε να λένε πως τα ετερώνυμα έλκονται, για μας το εννοούσαν.

Εγώ πάντα μαύρο, εσύ πάντα άσπρο, σαν κόλλα από χαρτί κι εγώ εκεί, να χορεύω με το μολύβι μου πάνω στην κόλλα σου. Σε εκείνη που τράβηξες ξαφνικά απ’ τα χέρια μου κι απλώθηκαν μουτζούρες. Όλο το λευκό το έκανες μαύρο, για πρώτη φορά. Έκανες το δικό μου χρώμα εκείνο που με έσβησε, που με εξαφάνισε. Τώρα πια άλλαξα, επιλέγω χρωματιστές κόλλες χαρτιά.

Το τηλέφωνο στο αθόρυβο κι όμως το ακούω να χτυπάει μες στα αφτιά μου. Μία το τηλέφωνο και μία το πείσμα μου. Το ένα να λέει «Σήκωσέ το» και το άλλο να διατάζει «Κλείσ’ το». Μάντεψε ποιο κέρδισε κι απόψε τη μάχη. Και μια άλλη σκέψη να κλέβει την παράσταση. «Σπάσ’ το» φωνάζει! Και γιατί να το κάνω; Τι μου φταίει; Να το σπάσω ενώ δε μου φταίει κι ύστερα να πάρω ένα καινούριο στα χέρια μου; Μπα, θα είναι σαν να κάνω ό,τι έκανες.

Τραβάω τζούρες από ‘κείνα τα πουράκια βανίλια που μ’ αρέσουν και γλυκαίνουν το στόμα μου, ίσως η μόνη γλύκα. Εκείνες τις ώρες που μοιάζουν βασανιστικές κι απ’ τα χείλη μου, μαζί με τον καπνό, βγαίνουν χιλιάδες λέξεις που θέλω να ουρλιάξω, αλλά για κάποιον λόγο δεν το κάνω. Δεν τολμώ, τις αφήνω να ταξιδέψουν ελεύθερες, ίσως ο αέρας τις πάρει μαζί με τον καπνό και στις φτύσει στα μούτρα σου μία-μία. Λέξη προς λέξη.

Απ’ όλο το γράμμα που σου έγραψα, τελικά θα σου στείλω μόνο αυτό: Δεν ξεχνιέμαι με μια ξεπέτα, αγάπη μου, κι ας ήταν καλή.

Συντάκτης: Σταματία Μάστορα
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!