pwl413

Γράφει η Βάσια Φρυγανά.

 

Πόσα μπορούν να αλλάξουν απ’ τη μία στιγμή στην άλλη. Πώς οι άνθρωποι που ήταν η ζωή σου γίνονται άγνωστοι που περνάνε δίπλα σου και δεν ανταλλάσσετε ούτε κουβέντα, ούτε βλέμμα. Κι όταν τυχαία τα βλέμματά σας συναντιούνται, νιώθεις ένα τεράστιο παράπονο και τα μάτια σου παλεύουν να συγκρατήσουν αυτό το δάκρυ που πνίγεις μέσα σου τόσο καιρό και δεν το αφήνεις να φύγει για να μη δείξεις αδυναμία.

Πέρασαν έξι μήνες κι όμως το χρονικό διάστημα αυτό είναι τόσο μπερδεμένο στο μυαλό μου. Είναι σαν να σταμάτησε ο χρόνος τη μέρα που χωρίσαμε και συνεχίζεται μόνο κάθε φορά που σε αντικρίζω. Σαν να ζω σε έναν παράλληλο κόσμο που δεν υπάρχεις, αλλά όταν εμφανίζεσαι, γκρεμίζονται όλα κι επανέρχομαι στην πραγματικότητα.

Είναι η πρώτη φορά που βιώνω πραγματικά όλα τα στάδια του χωρισμού. Απογοήτευση, θυμός, στεναχώρια, κατάθλιψη, παράπονο, ανασυγκρότηση. Πίστευα πως όταν φτάσω στην τελευταία φάση όλα θα είναι τέλεια. Θα αρχίσω να βρίσκω τον εαυτό μου.

Με διέλυσες. Με έκανες πάρα πολλά μικρά κομματάκια και με σκόρπισες παντού. Πέρασα όλες τις άσχημες φάσεις κι άρχισα να ανασυγκροτούμαι. Μάζευα λίγο-λίγο τον εαυτό μου κι άρχισα να χαίρομαι που ανανεώνομαι, που νιώθω καλά, που κάνω πράγματα για μένα. Εκεί που μαζεύω, όμως, τα τελευταία κομμάτια και σκέφτομαι πως επιτέλους θα εξιλεωθώ από σένα, ανακάλυψα πως ακόμη κι αν έσπασαν τα κομμάτια, σε είχα βάλει τόσο πολύ μέσα μου που υπάρχεις ακόμη και στα θρύψαλα.

Είμαι σε αδιέξοδο. Αυτά τα κομμάτια είναι δικά μου, είναι ο εαυτός μου. Αν δεν τα κολλήσω δε θα είμαι ποτέ εγώ. Αν τα κολλήσω, όμως, θα υπάρχεις πάντα μέσα μου κι εσύ. Και στη μία περίπτωση και στην άλλη θα είμαι κενή. Είτε κενή γιατί θα μου λείπουν κομμάτια του εαυτού μου είτε κενή γιατί θα έχω τα κομμάτια που θα τους λείπεις εσύ.

Κι αναρωτιέμαι, έχεις συνειδητοποιήσει τι έχεις κάνει; Πώς κατέστρεψες τον μόνο άνθρωπο που σε αγαπούσε πραγματικά; Θα νιώσεις ποτέ ενοχές για όσα μου έχεις προκαλέσει; Σε μένα, «τον πιο σημαντικό άνθρωπο στη ζωή σου», που δε θα με άφηνες ποτέ ξανά, που δεν περνούσε στιγμή που να μη με σκεφτείς και τόσα άλλα μεγάλα λόγια, που εύκολα αναίρεσες.

Δε θα τα μαζέψω αυτά τα κομμάτια, θα τα αφήσω εκεί που τα πέταξες. Για να συνειδητοποιήσεις κάποια στιγμή πως εξαιτίας σου δε θα είμαι ποτέ η ίδια. Δεν τα θέλω, προτιμώ να είμαι κενή παρά να μου λείπεις. Αν τα κρατήσω θα δημιουργήσω ένα φαύλο κύκλο με κέντρο εσένα.

Έτσι κι αλλιώς –όπως μου έμαθες– ό,τι  χαλάει το πετάμε, δεν το φτιάχνουμε. Θα πετάξω ό,τι μέσα μου σε θέλει, ακόμη κι αν χάσω εμένα. Εγώ ακόμη και κενή, θα βρω τη δύναμη και θα τα φτιάξω όλα. Πάντα ήμουν πιο δυνατή από σένα. Γιατί, φίλε μου, το να λες τι νιώθεις, το να προσπαθείς να διορθώσεις πράγματα δεν είναι αδυναμία.

Αδυναμία είναι να μην μπορείς να παραδεχτείς ότι κάποιος είναι σημαντικός για σένα. Αδυναμία είναι στις δυσκολίες να φεύγεις. Είσαι πολύ καλός στο να φεύγεις, γι’ αυτό και δε θα έχεις κανέναν δίπλα σου στο τέλος. Ποιος να πάρει στα σοβαρά έναν δειλό;

Τελικά ανακαλύπτω πως αυτές οι φάσεις του χωρισμού δεν τελειώνουν με την ανασυγκρότηση. Αντίθετα ακριβώς εκεί, λίγο πριν το τέλος, λίγο πριν ελευθερωθείς από όσα σε κρατάνε, σου περνάνε όλα τα συναισθήματα που ένιωσες μαζεμένα. Η δύναμη σου εκεί θα φανεί.

Θα κάνω, λοιπόν, ένα βήμα παραπάνω κάθε μέρα, μέχρι να σε αφήσω πίσω μαζί με τα κομμάτια που κατέστρεψες. Εγώ θα βγω νικήτρια από όλο αυτό κι ας κλαίω τώρα.

Κι εσύ που τώρα γελάς, έχεις χάσει προ πολλού, γιατί θα καταλάβεις πως τελικά οι άνθρωποι που μας αγαπάνε πραγματικά κι άνευ όρων είναι λαχεία και σου τυχαίνουν μία φορά.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!