pwl149

Γράφει η Κατερίνα Καριοφύλλη.

 

Το σκηνικό απλό. Ένα μπαλκόνι με θέα. Στη μία πλευρά στέκεσαι εσύ κι απ’ την άλλη εγώ, καθισμένη να χαζεύω τον τρόπο που μιλάς. Το κεφάλι μου ήταν σκυφτό και το βλέμμα σου το ένιωθα να πέφτει καυτό προς τα πάνω μου.

Σκύβεις και μου δίνεις ένα απαλό φιλί. Δε σε έβλεπα καλά, προς στιγμή νόμιζα πως το είχα φανταστεί. Ζητάς ένα φιλί μες στη ζάλη σου. Διάολε, τι κάνεις; Πού είσαι; Γιατί δεν είμαι εκεί δίπλα σου; Σου λείπω; Με σκέφτεσαι άραγε;

Άκουσα πως ο χρόνος γιατρεύει. Πως περνάει κι αν προσπαθήσεις να του ξεφύγεις ίσως καταφέρει να σε ξεχάσει ή να σε χάσει για λίγο αφήνοντάς σε λυτρωμένο. Ένα ακόμη από τα γνωστά ψέματά τους. Αυτό που συμβαίνει είναι απλά ότι μαθαίνεις να ζεις μαζί του, με αυτό που σε πονάει. Όμως υπάρχουν κι εκείνες οι φορές που αυτό δε μαθαίνεται και δε συνηθίζεται εύκολα ή και καθόλου. Όσο μακριά κι αν έτρεξα ποτέ δεν μπόρεσα να φύγω αρκετά μακριά σου.

Πάντα έβρισκες τρόπο να επιστρέψεις και γκρέμιζες κάθε μου προσπάθεια απομάκρυνσης. Λάτρευα την επιστροφή σου. Αγαπούσα όλο και πιο πολύ αυτά που έχτιζες με τα κομμάτια που άφηνες κάθε φορά πίσω σου καθώς έφευγες. Δεν υπάρχει τίποτα που να θέλω περισσότερο απ’ το να αγγίξω εκείνα τα χέρια και πάλι.

Χειμώνιασε κι είναι η εποχή που για κάποιο διαστροφικό λόγο μας περιγράφει απόλυτα. Τα μπερδεύει όλα μέσα της η εποχή αυτή. Όπως ακριβώς κάναμε κι εμείς. Δεν είναι παράλογο αν το καλόσκεφτείς. Τα μπερδέψαμε και δεν ξέρουμε πώς να τα ξεμπερδέψουμε. Κι οι δύο είμαστε αρκετά σκοτεινοί, όμως ο ένας κατάφερνε πάντα να κλέψει λίγη απ’ τη μαυρίλα του άλλου.

Πέρασε καιρός, όμως, όχι αρκετός για να μπορέσει να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Ξέρεις, νιώθω σαν να κουβαλάω πάνω μου όλο αυτό τον καιρό ένα ρολόι που είχε σπασμένους τους δείκτες του. Έκανα τα πάντα για να φύγω από δίπλα σου, όμως, ποτέ δεν μπόρεσα να φύγω πραγματικά. Απλά σταμάτησα τον χρόνο. Είμαι ένα άχρηστο ρολόι σταματημένο στην τελευταία φορά.

Σου είπα να μη με ενοχλήσεις ξανά. Σου είπα επίσης πως αν νιώσεις την ανάγκη να μιλήσεις, να βρεις κάποιον άλλο να το κάνεις. Σε κοίταξα κάπως παγωμένη, σαστισμένη βαθιά μέσα στα μάτια. Λες κι ήξερα ότι θα είναι η τελευταία φορά που σε κοιτάζω. Γυναικεία διαίσθηση λέγεται κι είναι άτιμο πράγμα.

Δεν πειράζει αν με μισείς, τουλάχιστον έτσι θα ξέρω ότι νιώθεις και για μένα κάτι. Πάντα εξάλλου εσύ ήσουν ο ήρεμος της υπόθεσης κι εγώ απ’ την άλλη η τρελή, όπως έλεγες. Πάντα ήσουν η ήρεμη δύναμή μου, τώρα ψάχνω κάτι για να κρατηθώ. Κάτι που να μου δείξει τον δρόμο. Νόμιζα πως ήξερα τη διαδρομή, μα χάθηκα.

Είχες δίκαιο όταν έλεγες πως είμαι τρελή. Τρελή που σε άφησα να φύγεις. Με χρειαζόσουν περισσότερο εσύ από ό,τι εγώ. Βλέπεις, έχω χάσει και το λίγο μυαλό που μου είχες αφήσει. Θέλω πίσω τον ομορφότερο χειμώνα που πέρασα κουβεντιάζοντας και ξενυχτώντας μαζί σου.

Καιρό αργότερα κι η ίδια μέρα μοιάζει αβάσταχτη. Ξέρω ότι η καρδιά σου είναι εύθραυστη, μα είμαι εδώ. Ξέρω ακόμη πως αυτό που λέω είναι παράφρονα γλυκό, μα είσαι το καλύτερο μισό μου.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!