pwl160

Γράφει η Μπλομ.

 

Ξέρεις πως λένε ότι οι όμορφες στιγμές δε χάνονται στον χρόνο; Όχι, δε χάνονται. Σωπαίνουν για λίγο, ίσως, αλλά δε χάνονται. Καραδοκούν και παραμονεύουν και τη στιγμή που είσαι πιο ευάλωτος θα έρθουν και θα σε χτυπήσουν ανελέητα. Πάνε μέρες που πήρες την απόφαση κι έφυγες οριστικά. Με απέκλεισες από παντού κι έμεινα να απορώ. Το ένα λεπτό γελούσαμε και το αμέσως επόμενο μου ανακοίνωσες ότι δεν μπορείς άλλο, δε με θες κι ήρθε η ώρα να φύγεις.

Το παίζω και το ξαναπαίζω στο μυαλό μου να δω τι πήγε λάθος κι άκρη δε βγάζω. Μακάρι να μπορούσα να πω δε με νοιάζει, να σε μισήσω για τον τρόπο που φέρθηκες, αλλά όχι. Σου στέλνω ακόμη μηνύματα κι ας ξέρω ότι δε θα παραδοθούν ποτέ. Κάθε μέρα ανελλιπώς. Με στιγμές δικές μας που έρχονται απρόσκλητες και μου γαμάνε το μυαλό. Μια ατάκα, μια φράση, μια μυρωδιά, μια λέξη, ένα τραγούδι και στο υπέροχα οργανωμένο και συγκρατημένο μυαλό μου επικρατεί το χάος.

Σκέφτομαι εσένα κι όσο κι αν μου λένε οι φίλοι μου να προχωρήσω, εγώ θέλω πεισματικά εσένα και κανέναν άλλο. Σιχαίνομαι την ιδέα να αφεθώ σε άλλα χέρια, δεν μπορώ. Μη βιαστείς να τους κατηγορήσεις. Δεν ξέρουν τι ζήσαμε μαζί. Δεν ξέρουν για τα βράδια που καθόσουν στο ακουστικό να με ακούς να κοιμάμαι, δεν ξέρουν για όλες εκείνες τις φορές που με ησύχαζες μετά τους εφιάλτες για να ξανακοιμηθώ, δεν ξέρουν ότι η φωνή σου είναι το ηρεμιστικό μου.

Θυμάσαι τις στιγμές που περνούσαμε μαζί; Θυμάσαι κάθε φορά που με έκανες δικιά σου; Τη φορά που μας βρήκε το ξημέρωμα έτσι, τη θυμάσαι; Με έσφιγγες μετά στην αγκαλιά σου και σε κοίταζα με τέτοιο θαυμασμό και το χαμόγελό μου έφτανε μέχρι τα αφτιά κι εσύ το πέρναγες για αυτοεπιβεβαίωση που μπορούσα ακόμη να σε τρελάνω. Όχι, απλώς πετούσα στα σύννεφα μαζί σου.

Ήρθες και με έσωσες, αυτό το θυμάσαι; Με έβγαλες απ’ τη μαυρίλα στην οποία είχα κλειστεί και τη μιζέρια μου. Με ξύπνησες και με ταρακούνησες. Με στήριξες σε όλα. Το θυμάσαι; Κι εγώ ήμουν εκεί βράχος για σένα, αλλά δεν το δεχόσουν. Δεν ήθελες να ζορίζεις τους άλλους με τα προβλήματά σου ποτέ.

Όλα τα θυμάμαι. Κι αν ξεχαστώ για λίγο, όλο και κάποιο τραγούδι, που το ακούγαμε μαζί, θα σκάσει μύτη. Συνήθως με πείραζες για τις μουσικές μου προτιμήσεις. Κι αυτό το θυμάμαι. Άλλαζες τους στίχους ή τον τόνο στη φωνή σου και με έκανες να γελώ που με τρόλαρες τόσο ασύστολα.

Θυμάμαι που μου μιλούσες για την ποδηλασία και τα γατιά σου σαν να ήταν παιδιά σου. Πόσο μου έχουν λείψει τα νιαουρίσματά τους! Είδα έναν ποδηλάτη χθες κι αναρωτήθηκα, να έφτιαξες άραγε τη μεσαία τριβή στον Έρεβο; Να μπόρεσες να ανέβεις για κατάβαση;

Είναι σκέψεις σκόρπιες που δεν μπαίνουν σε σειρά, απλώς παίζουν μπροστά στο μυαλό μου σαν ταινία. Έχω ακόμη τις εικόνες ζωντανές. Εσένα να μου γελάς, να σκύβεις να με φιλάς, να με κρατάς απ’ το σβέρκο ενώ κατεβαίναμε τις σκάλες του μετρό, να μου λες ότι σε έκανα χαρούμενο κι ευτυχισμένο, να μου λες ότι είμαι το χαζό σου, το μικρό σου, η γυναίκα σου και μετά θυμάμαι το τέλος και διαλύομαι.

Προσποιούμαι για λίγο πως είναι ψέμα και λέω θα πάρεις, αλλά ξέρω ότι δε θα γίνει ποτέ. Με ξέγραψες και με διέγραψες από παντού. Μόνο το ημερολόγιό μου έχω να ξεσπώ και τα μηνύματα που σου στέλνω στο κινητό. Να δω για άλλη μια φορά τη λέξη «παραδόθηκε» κάτω απ’ το μήνυμα και να γίνω η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου, να έρθει το χαμόγελό μου πίσω.

Με ρώτησες κάποτε ποιοι ήταν οι στόχοι μου και μου είχες πει πως όλα μπορούμε να τα πετύχουμε αν προσπαθήσουμε και παλέψουμε. Πώς να παλέψω; Με ποιον; Έχεις φύγει και δεν έχω τρόπο να σε βρω. Η ζωή δεν είναι ταινία, μου είχες πει, να γίνονται όλα κινηματογραφικά. Αν δυο άνθρωποι χωρίσουν, τελείωσε. Χώρισαν.

Κι αν η ζωή τελικά είναι ταινία, στη δικιά σου ήμουν περαστικός κομπάρσος, ενώ στη δικιά μου έπεσαν τίτλοι τέλους με του που έφυγες, γιατί εσύ ήσουν ο πρωταγωνιστής. Υπάρχω, αλλά δε ζω. Κοντά σου είχα όρεξη. Μακριά σου τίποτα.

Κι αν τελικά ένιωσες πολλά, τρόμαξες κι έφυγες, γύρνα σε παρακαλώ. Κι εγώ φοβήθηκα όσα ένιωσα, αλλά φοβάμαι περισσότερο μακριά σου. Η αγάπη είναι για να τη ζούμε, όχι για να τη φοβόμαστε. Κι εγώ δυστυχώς σ’ αγαπώ.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!