%ce%ba%ce%b1%cf%84837429

Από την Έλενα.

Πονάει. Πονάει που δε με θες. Ή που δε θες ό,τι θα μπορούσαμε να έχουμε, ό,τι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε. «Καλοκαιρινά σ’ αγαπώ πάνω στο σώμα σου» παίζει υποσυνείδητα στο μυαλό, ο ήλιος ίσα που άρχισε να σπάει το σκοτάδι και τα μάτια μου τείνουν να ψάχνουν το σπίτι σου στη θέα από κάτω. Γιατί αυτή είμαι στις αδύναμες στιγμές· μαζόχα του κερατά. Και τώρα σε σκέφτομαι να κοιμάσαι κι όλη η τρυφερότητα που πασχίζω να εξαφανίσω, έρχεται στην επιφάνεια κι επιχειρεί να ξυπνήσει γι’ ακόμα μια φορά την επιτηδευμένα ναρκωμένη μου καρδιά. Καταραμένη τρυφερότητα. Γιατί δε μου λες «Δε θέλω να δεθώ» όπως εκείνος και να σε διώξω μακριά όπως παλεύω να κάνω και μ’ αυτόν; Με ‘σένα.

Γιατί να υπάρχεις; Γιατί έσπασες την υποτιθέμενη ονειρική μου φούσκα; Μεγαλώνοντας με ρομαντικά μυθιστορήματα, νόμιζα ότι είχα πλάσει τον ιδανικό κι αυτός δεν υπήρχε. Το πίστευα κι είχα συμφιλιωθεί μ’ αυτό. Τον συναντούσα στις ονειροπολήσεις της ημέρας και στις φαντασιώσεις της νύχτας κι ήμουν μια χαρά. Μέχρι που συνάντησα εσένα και τα γκρέμισες όλα. Έχεις εφτά στα δέκα όσων ζητούσα, όσων γούσταρα κι όσων ακόμα θέλω. Κι όχι μόνο τα έχεις και κάνεις το μυαλό να μουδιάζει και να τρελαίνεται την ίδια στιγμή, μα ταιριάζεις και μαζί μου τόσο ιδανικά όσο ζητούσα, όσο γούσταρα κι όσο ακόμα θέλω.

Επειδή ο ιδανικός άνθρωπος είναι αυτός που δένεται, που ενώνονται τα πνεύματα και μπορούν να παράγουν, να δημιουργήσουν, να εξελιχθούν τα ίδια μαζί αλλά και χώρια μαζί. Ο ιδανικός δεν είναι μόνο κούκλος, έξυπνος, αστείος και μπλα μπλα μπλα. Είναι μεν εκείνος που τα έχει, μα που ταυτόχρονα συνδέεστε ξεχωριστά, αλλιώτικα, ιδανικά για σένα και τον κάθε εσένα. Ο ιδανικός φαίνεται στην αλληλεπίδραση κι όχι στα στοιχεία τα εσωτερικά. Γιατί όσα γαμάτα κι αν έχει αν δε συνομιλούν όμορφα με τα δικά σου, τι να τα κάνεις;

Ο ήλιος ετοιμάζεται να σκάσει στον ορίζοντα κι εγώ ξέρω πως δεν είσαι ο ιδανικός. Δεν είσαι αυτός που είχα παρέα στις ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις. Δεν είσαι γιατί εκείνος με επέλεγε. Με επέλεγε κάθε φορά και μ’ ερωτευόταν. Γούσταρε τόσο που ρίσκαρε. Κι εσύ δεν το έκανες. Γι’ αυτό δεν είσαι ο ιδανικός. Μπορεί η πνευματική και σωματική ένωση να ήταν πανέμορφη, όμως δε θα την επέλεγες ξανά και ξανά. Ο ιδανικός για εμάς άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτός που έχει εφτά στα δέκα και παράγουμε, δημιουργούμε κι εξελισσόμαστε μαζί. Είναι εκείνος που τα συνδυάζει, αλλά που μας διαλέγει την κάθε στιγμή, στην κάθε ευκαιρία, που μας θέλει και γι’ αυτό μένει.

Λυπάμαι που δεν είσαι εσύ. Θα μ’ άρεσε πολύ, μα δεν είσαι. Δεν πειράζει πια, το συνειδητοποιώ κι αποδέχομαι. Τουλάχιστον ξέρω ότι αφού υπάρχεις εσύ, υπάρχουν κι άλλοι με ίσως και οχτώ στα δέκα ή έξι έστω. Μα εκείνοι θα με κοιτάζουν και θα ξέρουν πως η επιλογή έχει γίνει· οι δύο πόλοι μαγνητίστηκαν κι αφέθηκαν στην έλξη όπου κι αν τους οδηγούσε. Αυτό ζητάω, αυτό γουστάρω, αυτό θέλω κι αυτό θα έχω. Κι αν όχι αύριο, ίσως μεθαύριο ή τον επόμενο μήνα. Μα αφού υπάρχεις, υπάρχουν κι άλλοι που είναι πράγματι ιδανικοί. Ας βγει ο ήλιος με τη σκέψη αυτήν.

Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!