xenia715

Γράφει η Χρύσα.

 

Κάθε φορά που σου μιλούσα μετρούσα τα λόγια μου, μην πω κάτι που θα σου δώσει το έναυσμα να νευριάσεις. Ήσουν πάντα ευέξαπτος, μόνο μαζί μου, με τους άλλους ήσουν ήρεμος και φιλικός. Σαν να είχες δύο πρόσωπα, δύο εντελώς αντίθετους μεταξύ τους εαυτούς.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι αγάπησα σε εσένα και τι με έκανε να θέλω να είμαι μαζί σου απ’ την αρχή. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ένας δυναμικός άνθρωπος σαν εμένα μπορεί να ανεχτεί τόσες εντάσεις. Γιατί όσο και να σ’ αγαπώ ποτέ δε θα συγχωρέσω τον τρόπο που μου φερόσουν τότε.

Ήμουν πάντα ήρεμη κι υπομονετική μαζί σου κι εσύ δεν το είδες ποτέ. Πιανόσουν από λέξεις και λεπτομέρειες για να ξεκινήσεις καβγά, λες κι απλά γύρευες αφορμή. Μια αφορμή για να ξεσπάσεις πάνω σε εμένα.

Όχι, δε με χτύπησες ποτέ, αλλά και τα λόγια πονάνε, να ξέρεις. Είσαι έξυπνος κι ήξερες πώς να πληγώσεις με λέξεις. Ήξερες ακριβώς τι να πεις για να με τσακίσεις και το απολάμβανες, σαδισμός λέγεται. Σε συνδυασμό με έλλειψη διαχειρίσεις των συναισθημάτων σου.

Πώς γίνεται να αγαπάς κάποιον και να φέρεσαι άσχημα ταυτόχρονα; Σε ρωτώ να μου πεις και ξέρω ότι αυτή την απάντηση δεν την έχεις. Να χαρείς, μη θυμώνεις πάλι, με κούρασε. Βλέπω ότι άλλαξες, αλλά για πόσο; Ίσως να παίζεις απλά το ρόλο σου μέχρι να με ξανακερδίσεις κι όταν πια νιώσεις πως έδεσες ξανά το γάιδαρό σου να επιστρέψεις τον παλιό κακό σου εαυτό.

Σ’ αγκαλιάζω και νιώθω ηλίθια που σε συγχώρεσα για άλλη μια φορά. Θυμάμαι τις φωνές, τα ψέματα, το επικριτικό υφάκι σου. Όσο μένω σου δίνω το δικαίωμα να με πονάς, σαν να δηλώνω πως είμαι εντάξει με αυτές σου τις συμπεριφορές.

Γιατί οι άνθρωποι μένουμε σε άρρωστες σχέσεις; Δεν έχω απάντηση γι’ αυτό, εδώ δεν ξέρω εγώ τι μου γίνεται και γιατί πατάω ακόμα σε αυτό το ναρκοπέδιο. Εύχομαι αυτή η φορά να ‘ναι αλλιώς, να άλλαξες στα αλήθεια, ενώ παράλληλα ξέρω πως είμαστε χαμένη υπόθεση. Πάντα έλεγες πολλά κι έκανες λίγα, πράξεις θέλω να δω.

Η ειρωνεία είναι ότι στα μάτια σου βλέπω πως μ’ αγαπάς παρ’ όλη τη σκάρτη συμπεριφορά. Ίσως βλέπω αυτό που θέλω να δω. Ίσως άργησες, αλλά άλλαξες. Ίσως φοβάσαι, ό,τι νιώθεις, τον ίδιο τον έρωτα. Φοβάσαι μη γίνεις ευάλωτος κι αδύναμος μπροστά μου. Πάντα θαύμαζες το δυναμισμό μου και ταυτόχρονα τον φοβόσουν, μήπως σε υπονομεύσει.

Ο έρωτας είναι ναρκωτικό, μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας και να αντιδρούμε υπερβολικά, ακόμη και παρανοϊκά κάποιες φορές. Γονατίζουμε όλοι μπροστά του, αφού είναι πέραν των δυνάμεών μας να τον διαχειριστούμε. Εσύ τον κάλεσες σε μονομαχία κι όπως ήταν αναμενόμενο έχασες, μα έχασες κι εμένα μαζί.

Τελικά, την απάντηση που έψαχνα την έδωσα από μόνη μου στον εαυτό μου, οι άνθρωποι μένουμε σε άρρωστες σχέσεις όσο δυναμικοί και να είμαστε γιατί μας μανιπουλάρει ο έρωτας.

Μένω για λίγο και σε κοιτάζω στα μάτια, φαίνεσαι πιο ήρεμος από ποτέ κι ευτυχισμένος που με έχεις στην αγκαλιά σου. Ελπίζω να άλλαξες στα αλήθεια αυτή τη φορά. Να με προσέχεις.

 

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!