pwl402

Γράφει η Κατερίνα Χ.

 

Ήξερε να την πληγώνει, γιατί κάποια άλλη τον πλήγωσε όταν έπρεπε να πάρει αγάπη. Έτσι, την εκδικήθηκε μέσω αυτής. Όμως, δε σκέφτηκε και δε νοιάστηκε ποτέ για το πώς ένιωσε εκείνη, για τις δικές της σκέψεις, για τα θέλω της. Δε νοιάστηκε να δει πως εκείνη δεν ήταν ίδια με τις άλλες.

Πάντα την κατηγορούσε για όλα, ήταν εύκολος και διαθέσιμος στόχος. Ήταν δεδομένη! Αφού ήξερε ότι αγάπησε κάθε ελάττωμά του, ότι τον ήθελε όπως ακριβώς ήταν, ότι πίστευε τα λόγια του, που την έκαναν να νιώθει -έστω και στιγμιαία- ξεχωριστή.

Περίμενε πάντα να βρεθούν όταν εκείνος επιθυμούσε και ποτέ καμία επιθυμία της δεν έγινε δεκτή. Δεν είχαν καμία  σημασία για εκείνον κι όμως εκείνη επέμενε, ήταν πάντα εκεί. Ήταν εκεί κι όταν εκείνος της φέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο, σαν μια απ’ τις πολλές, τις συνηθισμένες, που μπορείς να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου, αλλά ούτε χιλιοστό απ’ τις σκέψεις σου ή τα αισθήματά σου.

Έφυγε και ξαναήρθε. Του είπε πώς εξακολουθούσε να νιώθει γι’ αυτόν και τότε την αποτελείωσε. Σημάδια έρωτα στο σώμα, μα με τις μέρες ξεθώριασαν. Σημάδια στην ψυχή που θα μείνουν ανεξίτηλα.

Κι οι άλλοι αναρωτιόντουσαν. Μα, δεν είχε αξιοπρέπεια αυτή η κοπέλα; Δεν είχε διόλου σεβασμό για τον εαυτό της; Γι’ αυτό που ήταν, για όσα τη θαύμαζαν και την εκτιμούσαν όλοι; Πώς μπόρεσε να παρασυρθεί; Ήταν έρωτας; Αγάπη; Μήπως απλά καταστροφή; Η λογική της έλεγε «φύγε», η καρδιά πεισματικά «μείνε». Και πάντα άκουγε τη δεύτερη.

Μα δεν την ένοιαζε τι ήταν. Ήθελε  να είναι εκεί, να την αγκαλιάζει και να τη φιλάει, μόνο όπως εκείνος ήξερε. Μαζοχιστικό, θα πείτε! Έτσι είναι ο έρωτας, τρελός!

Την πόνεσε, μα δε θα τον πρόδιδε, άλλωστε, του το είχε υποσχεθεί. Κι όμως, δεν την πίστεψε, δεν της έδωσε καν την ευκαιρία. Κάτι σημαντικό τους έδενε αυτούς  τους δυο, μα ούτε αυτό δε σεβάστηκε, τη γέλασε ξανά.

Εκείνη ήταν αλλιώς. Εκείνη διέφερε. Και θα διαφέρει κι είναι σίγουρο πως κάποιος θα δεχτεί την αγάπη, που έχει να χαρίσει και θα την εκτιμήσει γι’ αυτό που είναι, γιατί αυτό της αξίζει, το καλύτερο. Εκείνος αυτοκαταστρέφεται…

91 μέρες ήταν απών, 91 γράμματα, 91 πληγές. Ήρθε ξανά για 1 μέρα και την αποτελείωσε..

Οι σελίδες του βιβλίου τελείωσαν δεν είχε μείνει γραμμή για να συνεχίσει πια. Δεν είχε το κουράγιο, τη σκότωσε ολοκληρωτικά. Ξύπνα, της έλεγα, δε σε εκτίμησε ποτέ.

Μόνο μία ευχή: «Να αγαπήσεις και να μην αγαπηθείς». Αυτό του έγραψε σαν επίλογο, αυτό του φώναζε το τελευταίο βράδυ που τον είδε, ουρλιάζοντας από μέσα της, καθώς γκρεμιζόταν τα κομμάτια της για άλλη μία φορά.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!