ksenia590

Γράφει η Ερμιόνη.

 

Είναι μια από εκείνες τις νύχτες που έχω ανάγκη να γράψω, αν δεν εξωτερικεύσω κάπως όσα σκέφτομαι δε θα ησυχάσω, ούτε και θα κοιμηθώ. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι κι οι ανάσες δε μου φτάνουν, πνίγομαι. Ακόμη ένα βράδυ σε ένα άδειο κρεβάτι. Και τι δε θα ‘δινα για να το γέμιζες εσύ, κι ας με στρίμωχνες, κι ας ροχάλιζες, κι ας γύρναγες πλευρό. Φτάνει να ένιωθα τη μυρωδιά σου στα σεντόνια. Πάει καιρός που είπαμε πως τελειώσαμε και κοντεύει να ξεθυμάνει.

Μόνο μαζί σου νιώθω ασφάλεια, μόνο με τη σκέψη ότι υπάρχεις στη ζωή μου νιώθω ότι δε θα μου συμβεί κάτι κακό. Απολυτότητες ενός ερωτευμένου, μα έτσι αισθάνομαι. Κι ανάβω κι άλλο τσιγάρο, κι ας είχα πει πως το κόψω, η βραδιά το σηκώνει. Αφού δεν κατάφερα ούτε απόψε να κλειδώσω τις σκέψεις μου, ας τριγυρίσουν στο δωμάτιο, μέχρι να κουραστούν και να κοιμηθούν.

Παράξενος κι ο καπνός, παίρνει όποια μορφή σου λείπει περισσότερο, παίζει το τελευταίο μας καρέ. Εσύ να κρατάς το πρόσωπό μου και να με κοιτάς στα μάτια. Να μου λες σαν διαταγή ότι εμείς οι δύο δε θα τελειώσουμε εδώ, πως το φινάλε μας περιμένει μαζί. Να ήξερες πόσο πολύ το θέλω και πόσο λάθος είναι που το θέλω.

Μόνο μαζί σου νιώθω καλά, ήρεμη, ανακουφισμένη. Όμως, λύσε μου μια απορία, πώς γίνεται να είσαι ο ίδιος άνθρωπος που με κάνει να χάνω τον εαυτό μου; Είναι κουραστικό να σε αγαπώ και να μη σε έχω. Σε αγαπώ και σε φοβάμαι ταυτόχρονα, ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό. Και τελικά τι είμαστε; Ένα αρρωστημένο πάθος ή μια αρρωστημένη συνήθεια;

Θέλω να το ζήσω κι ας είναι όλα κι όλοι εναντίον, μα δεν ξέρω πια αν το αντέχω. Με τους ίδιους αριθμούς το ίδιο αποτέλεσμα θα έχουμε, όσες φορές κι αν προσπαθήσουμε. Κανείς δεν κατέληξε με το πάθος του κι όσοι το έκαναν τελικά δεν ευτύχισαν. Γιατί το πάθος μας τυφλώνει, μας στερεί τα λογικά μας, μας οδηγεί στην καταστροφή.

Καλύτερα εναντίον μου, λοιπόν, εναντίον σου, εναντίον μας. Αυτή τη φορά θα σε ξεπεράσω, θα σε ξεράσω απ’ τον οργανισμό μου. Θα ξυπνήσω το πρωί και θα παριστάνω ότι δε σε ξέρω, ότι δεν υπήρξες ποτέ.

Μια τελευταία ρουφηξιά απ’ το τσιγάρο μου κι ένα άτσαλο σβήσιμό του στο τασάκι. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και παίρνω στα χέρια μου το κινητό μου. Βλέπω αυτή τη γαμημένη πράσινη τελεία δίπλα απ’ το όνομά σου. «Σε σκέφτομαι» σου στέλνω.

«Αυτή τη φορά θα πολεμήσω», ποια το είπε αυτό; Α, ναι, αυτή που ήταν κάποτε δυναμική, που δεν ανεχόταν μύγα στο σπαθί της. Τώρα έγινε τόσο αδύναμη όσο εκείνη η μύγα που δεν έτρεμε το σπαθί της. Τελικά ο έρωτας μας κάνει αδύναμους, ευάλωτους απέναντι σε αυτό που ποθούμε. Ίσως και να ξέχασα πώς είναι να είμαι δυνατή, ίσως να συνήθισα κρεμασμένη πάνω σου.

Ίσως να είμαστε καταδικασμένοι να μένουμε μαζί και να ταλαιπωρούμε ο ένας τον άλλο. Ποιος ξέρει; Η πορεία θα δείξει πόσο θα αντέξουμε…

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!