anastasia1069

Γράφει η Ζωή.

 

Ξέρεις πόσο καιρό προσπαθώ να γράψω αυτό το γράμμα; Ξέρεις πόσα και πόσα βράδια ατελείωτα; Ίσως γιατί είχα έλλειψη ωριμότητας. Έλλειψη θάρρους να παραδεχτώ ότι τελείωσε ή ότι με άφησες; Θέμα εγωισμού; Δεν ξέρω και στην παρούσα φάση δε με ενδιαφέρει και να μάθω. Δε σκοπεύω ν’ αναλωθώ παραπάνω για σένα. Θέλω μόνο να σου πω «σ’ ευχαριστώ που με άφησες». 

Όχι, δεν έχω γίνει ξαφνικά υπεράνω ούτε και θέλω να δημιουργήσω εντυπώσεις μ’ αυτά που λέω. Αλλά έτσι είναι. Το εννοώ γράμμα προς γράμμα. Αλήθεια, θυμάσαι καθόλου πώς ήμουν όταν ήμασταν μαζί; Μη ζορίζεσαι. Θα σου πω εγώ. Ένα άβουλο πλάσμα ήμουν. Ένα άβουλο πλάσμα που κρεμόταν απ’ τα χείλη σου. Ένα κοριτσάκι ερωτευμένο που δε σου χαλούσε χατίρι. Που λειτουργούσε μονίμως με πρώτη και μόνιμη σκέψη τι θ’ αρέσει σε σένα και τι θα ικανοποιούσε εσένα. Ένα κοριτσάκι που το τάιζες με παραμύθια και δήθεν γάμους απλώς για να συνεχίσει να σε βοηθάει επαγγελματικά.  

Και το αστείο είναι πως είχα πείσει τον εαυτό μου πως κάπως έτσι είναι οι σχέσεις. Πως είναι λογικό να μη μου δίνεις καμία σημασία αφού έχεις τόσα στο κεφάλι σου. Πως είναι λογικό να μην είμαι προτεραιότητά σου. Είχα πείσει τον εαυτό μου πως εσύ ήσουν ο ένας και ζούσα μέσα σ’ ένα, πλαστό, δικό μου κόσμο.

Το τραγικότερο όλων δε; Το πώς σε παρουσίαζα σε φίλους και συγγενείς. Σε είχα τοποθετήσει σε ένα βάθρο για να σε βλέπουν όλοι από χαμηλά, για να νομίζουν πως όντως είσαι έτσι και πως όντως είμαι ευτυχισμένη. Και κάπως έτσι συνέχισα να θρέφω το τέρας, που θεωρούσα παραμύθι στο μυαλό μου. Μέχρι που το τέρας μεγάλωσε κι έπεσε να με φάει.  

Δε θα σου πω ότι δεν πόνεσα. Εγωισμοί και ψέματα δε χωράνε σ’ αυτό το γράμμα. Αλλιώς θα το έκανα απ’ την αρχή. Πόνεσα, κλείστηκα στον εαυτό μου, πέρασα αμέτρητα βράδια άυπνη και το επόμενο πρωί να πρέπει να χαμογελάω και να παίζω με τα παιδάκια. Με τσάκισες. Μου ανέτρεψες τα δεδομένα. Και δεν μπορώ και τις αλλαγές στη ζωή μου ρε γαμώτο.  

Έχοντας αποστασιοποιηθεί πια όμως απ’ όλη αυτήν την κατάσταση και έχοντας δει την πορεία της ζωής μου μετά από σένα, μόνο «ευχαριστώ» μπορώ να σου πω.  

Ευχαριστώ, γιατί έμαθα πια να μην περιμένω τίποτα κι από κανέναν. Ευχαριστώ, γιατί αναγκάστηκα να πέσω στα βαθιά και να διαπιστώσω πως δεν έχω ανάγκη κανέναν και τίποτα για να σταθώ στα πόδια μου. Ευχαριστώ, γιατί μετά από σένα έγινα η δυναμική γυναίκα που πάντα ονειρευόμουν. Ευχαριστώ, γιατί καθημερινά μου αποδεικνύεις πόσο λίγος ήσουν τελικά για μένα.  

Ευχαριστώ, που δε με άφησες να ζήσω μια ζωή δυστυχισμένη δίπλα σου. Ευχαριστώ, που με ανάγκασες πρώτη φορά στη ζωή μου ν’ ασχοληθώ με μένα. Ευχαριστώ που με άφησες, γιατί έτσι όπως με θυμάμαι, εγώ δε θα το έκανα ποτέ. 

Σ’ ευχαριστώ και κακή τύχη!  –Δεν είναι ορθογραφικό λάθος το «κακή». 

Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!