ksenia665

 

Γράφει ο Μιχάλης Ε.

Όχι πως δεν το υποψιάζεσαι, αλλά έχω δεύτερο λογαριασμό από όπου βλέπω τα νέα σου. Έτσι σε είδα στη φωτογραφία με το νέο σου γκόμενο. Σαν να γύρευες να με εκδικηθείς, τόσο ευτυχισμένη πλάι του –περισσότερο απ’ όσο υπήρξες ποτέ μαζί μου– κι έτσι απλά, με ένα χαμόγελο διαλύθηκα. Τελικά είχες δίκιο, δε θέλει πολύ για να πληγωθεί κάποιος.

Κοιτάζω τις δικές μας φωτογραφίες κι αυτό το χαμόγελο δεν το βλέπω σε καμία. Προσπαθώ να θυμηθώ αν το είδα έστω και μία στιγμή όσο ήσουν μαζί μου κι ειλικρινά μόνο οι καβγάδες μας μου έρχονται στο μυαλό. Προσπαθώ να θυμηθώ το πρόσωπό σου χαρούμενο και παλεύω με τις αναμνήσεις μου. Πρέπει να υπήρξα ο χειρότερος γκόμενος στην ιστορία και μου πήρε καιρό για να το καταλάβω. Θα σου ζήταγα συγγνώμη, αλλά νιώθω πως πια αυτή τη λέξη την έχω καταχραστεί.

Έπρεπε να σε ακούω περισσότερο. Έπρεπε να δίνω λίγη παραπάνω σημασία. Έπρεπε να σου έκανα πού και πού κανένα χατίρι, χωρίς πρώτα να στο βγάζω ξινό. Η αλήθεια είναι πως έπρεπε να σου είχα φερθεί καλύτερα, όχι μόνο γιατί σου άξιζε αλλά και γιατί μπορούσα. Δεν ήμουν πάντα μαλάκας. Από ανασφάλεια έγινα και το ήξερες, γι’ αυτό με συγχωρούσες. Μπορεί να φταίει λίγο το αλκοόλ, μα θα σου δώσω πάλι δίκιο· καλύτερα να μη μου συγχωρούσες τίποτα. Καλύτερα για σένα.

Δεν ξέρω αν θα χαιρόσουν αν σου έλεγα πως τα βράδια χαζεύω λίγο τις φωτογραφίες σου και με βρίζω ανάβοντας το ένα τσιγάρο πίσω απ’ το άλλο. Δεν ξέρω αν θα ένιωθες πως παίρνεις το αίμα σου πίσω για όλα εκείνα τα κλάματα από νεύρα ή από λύπη που σου προκάλεσα. Σε έλεγα υπερβολική, σου έλεγα πως δε σε αντέχω ή έκανα αυτό που σε πλήγωνε περισσότερο: σε αγνοούσα.

Σε ταλαιπωρούσα ενώ δεν έφταιγες, ή μάλλον έφταιγες γιατί φάνταζες τέλεια. Το έκανες δύσκολο να συμβαδίσει κανείς μαζί σου. Να κρατάς πάντα τους τύπους, να διαλέγεις τις λέξεις τόσο μετρημένα, να έχεις αυτήν την τόσο αψεγάδιαστη εικόνα. Ήσουν τόσο σωστή που ήταν λες και δεν είχα ποτέ ελπίδες να γίνω ο καλός της ιστορίας. Ήταν λες και στο δικό μας στόρι ο μόνος διαθέσιμος ρόλος ήταν αυτός του μαλάκα, ε, και τον πήρα σαν να είχε γραφτεί για μένα.

Εντάξει, ομολογώ πως είναι τραγικά εύκολο να είσαι μαλάκας. Τουλάχιστον είναι εύκολο εκείνη τη στιγμή. Δεν αντιλαμβάνεσαι πως ίσως πετάς μια ευκαιρία, δεν καταλαβαίνεις πως ο άλλος πονάει κι όταν το εννοήσεις και νιώσεις τύψεις, προσπαθείς να τα μπαλώσεις όπως-όπως, μα στην ουσία παραμένεις αδιόρθωτος. Λες «συγγνώμη, δε θα το ξανακάνω» -και προς στιγμήν το εννοείς, μα είναι τόσο εύκολο να το ξανακάνεις που τελικά η συγγνώμη γίνεται μια ακόμα κούφια λέξη.

Ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά ίσως να είμαι κι εγώ κούφιος σαν τις συγγνώμες μου. Δηλαδή, κοίτα με! Είμαι σ’ ένα δωμάτιο που βρομάει μπίρα και νικοτίνη, να σε χαζεύω απ’ το ψεύτικο προφίλ που έχω φτιάξει γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Από εγωισμό, δεν παραδέχομαι στους φίλους ότι υπήρξα μαλάκας απέναντί σου, προτιμώ να λέω πως χάρηκα που με χώρισες κι ότι το επιδίωξα. Είπα μέχρι και πως βγήκα με γκόμενα απόψε, λίγο για να μη φανώ αξιολύπητος και λίγο μήπως και κάποιος σου το ρουφιανέψει. Τόσο θλιβερός.

Νιώθω τόσο μαλάκας, όχι μόνο για τα λάθη που έκανα, αλλά και γιατί δεν έχω τα αρχίδια να σου απολογηθώ. Δεν έχω τα κότσια να σταθώ μπροστά σου και να σου πω πως μου λείπεις και πως σε γουστάρω ακόμα. Να σου ζητήσω συγγνώμη και να σου πω ότι δεν ξέρω πώς να είμαι εντάξει μαζί σου, γιατί αδυνατώ να αποτινάξω το ρόλο του μαλάκα. Γαμώτο. Δεν έχω καν το στομάχι να έρθω μπροστά σου και να σε κοιτάξω στα μάτια.

Ξέρω από τώρα ποιο βλέμμα σου θα μου χάριζες αν το έκανα. Ξέρω όλη την απογοήτευση και το θυμό που μου φυλάς. Ξέρω πως ήσουν πολύ καλή για μένα. Ξέρω πως υπήρξα μαλάκας. Δυστυχώς ξέρω πως δεν είμαι ικανός να σε κάνω ευτυχισμένη, γιατί το πήγα όλο λάθος απ’ την αρχή κι είναι αργά πια για να τ’ αλλάξω. Μπορώ μονάχα ν’ αποδεχτώ το ρόλο μου και σαν όλους τους κακούς της ιστορίας να αποδεχθώ την ήττα μου.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!