poly494

Γράφει η Ντιάνα.

Κυριακή πρωί κι είπα να ανοίξω το ραδιόφωνο, να ακούσω κανένα κομμάτι να μου ανεβάσει κάπως τη διάθεση και να μου διώξει τη μελαγχολία της εβδομάδας, καθώς ήταν ανατρεπτική και κουραστική.

Παίζει ένα τραγούδι απ’ τα παλιά. Με γύρισε στα σχολικά μου χρόνια, μου θύμισε εκείνες τις εποχές κι αναστάτωσε ευχάριστα το κυριακάτικο πρωινό μου. Με έκανε να νοσταλγήσω παλιές στιγμές κι αθώα χρόνια, τότε που η φιλία είχε κανόνες, ο έρωτας ήταν πλανόδιος και πλατωνικός κι η ψυχή ακμάζουσα. Με μια «Γιορτή» από «Τρύπες» ήρθε ένα χαμόγελο στα χείλη, να συνοδέψει τον καφέ στη βεράντα.

Ακόμα θυμάμαι το Χριστινάκι να επιλέγει αυτό το τραγούδι στο MP3 –αυτά είχαμε το 2007–, να το βάζει ασταμάτητα στο repeat και να το ακούμε συνέχεια. Τότε που καθόμασταν στο παγκάκι την ώρα του διαλείμματος στο προαύλιο του σχολείου. Ένα κομμάτι αρκούσε να με κάνει να μπω στο ρυθμό των ’80s και ‘90s.

Κάπως αλλιώς, βέβαια, αντιλήφθηκα τους στίχους δέκα χρόνια μετά. Ένα τραγούδι που μου ξαναθύμισε το νόημα της γιορτής, σε μια εποχή μεταβατική όπου ζούμε την κάθε στιγμή ως αφορμή για δημόσια προβολή, μιας και τα social media αντικατοπτρίζουν τη χαρά, τη λύπη, τις επιτυχίες, τις αποτυχίες και κάθε λογής προσωπική μας έκβαση.

Πλέον δε χωρά το  μυστήριο των χαρακτήρων, κάτι που κάνει τους ανθρώπους ακόμα πιο ξεχωριστούς και γοητευτικούς. Εξάλλου, η άγνοια πάντοτε ήταν μια αφορμή προβληματισμού και κινητήρια δύναμη εξερεύνησης των ανθρώπινων χαρακτήρων.

Σε μια τέτοια εποχή η γιορτή, στο διάβα των συνεχών πανηγυρισμών των γεγονότων και τιμητικών ημερών, μετατράπηκε σε τυποποιημένη συνήθεια με ημερομηνία έναρξης και λήξης. Πώς μπορούμε, εξάλλου, μέσα σε τέτοιο περιορισμό να διοχετεύσουμε όλα τα συναισθήματα περί χαράς, ευγνωμοσύνης, περηφάνιας είτε τιμής όταν οι άνθρωποι είμαστε κυρίως αυθόρμητα όντα; Έχουμε συναισθήματα κι αισθήσεις που δεν υπακούν στον κανόνα on-off, σαν διακόπτης που ανάβει και σβήνει το φως.

Ίσως αυτή η τυποποίηση της γιορτής να είναι μια ευκαιρία ανασχηματισμού της για τον καθέναν ξεχωριστά. Όπως άλλωστε λένε οι Τρύπες «είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή, είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή». Μα η αγάπη κι η πληγή του καθενός είναι ατομική υπόθεση και το ταξίδι τους πάντοτε έχει ένα σημείο αναφοράς –έναν άνθρωπο– κι έναν στόχο –όποια έκβαση–, κάτι που συνηγορεί στη γιορτή.

Απ’ την άλλη οι στιγμές των ανθρώπων γράφουν τη δική τους ιστορία με πρωταγωνιστές τους ίδιους. Μπορεί κάποιοι να πολέμησαν να κερδίσουν τον έπαθλο της αγάπης και της ηρεμίας, κάποιοι ωστόσο κέρδισαν εμπειρίες κι απέκτησαν σμιλευμένους χαρακτήρες.

Όπως και να έχει, οι πρωταγωνιστές της ζωής είναι αυτοί που αγωνίζονται πέρα απ’ τα όρια του κατεστημένου. Μονάχα αυτοί προσεγγίζουν τη γιορτή και την κάνουν κομμάτι της καθημερινότητάς τους.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!