xenia179

Γράφει η Λυδία.

 

Ποτέ –σχεδόν– δεν επιλέγουμε ποιον ερωτευόμαστε, αυτό είναι γεγονός. Καλό, όμως, θα ήταν, όταν εκφράζεις τα συναισθήματά σου σε κάποιον, να σου λέει ξεκάθαρα τι νιώθει για σένα, γιατί κάπως έτσι ξεκινάνε αυτές οι περίεργες γνωστές ιστορίες∙ αυτές που κατά κάποια τρόπο δεν τελειώνουν ποτέ, ίσως γιατί δεν ξεκινάνε κανονικά και ποτέ, αυτές που σου δημιουργούν ανοιχτές πληγές κι αυτές που εύχεσαι να είχαν καταλήξει κάπου καλά.

Αλήθεια, σε ερωτεύτηκα. Μέσω εσένα, εν αγνοία σου και χωρίς να το προσπαθήσεις καν, έγινα καλύτερος άνθρωπος. Κάθε φορά που βρισκόμασταν ηρεμούσα και πίστευα πως τίποτα άλλο δεν μπορούσε να μου το χαλάσει αυτό, ξεχνώντας τον βασικό παράγοντα∙ εσένα. Όσο απότομα μπήκες στη ζωή μου, σχεδόν το απαίτησες, τόσο απότομα εξαφανίστηκες∙ την πρώτη φορά. Γιατί υπήρξε και δεύτερη, που με την ίδια άνεση όπως και την πρώτη φορά, έφυγες ξανά.

Οπότε, τι νόημα έχει να δένεσαι τόσο πολύ με έναν άνθρωπο και με τις πράξεις του –γιατί στην τελική αυτές μένουν κι όχι τα λόγια– να σου δείχνει πως δεν εκτίμησε ποτέ την ειλικρίνειά σου, την προσοχή που του έδωσες και τη γενικότερη προσπάθειά σου.

Ίσως τελικά να έχουν δίκιο αυτού που λένε πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι τόσο υπέροχοι όσο τους έχουμε πλάσει στο μυαλό μας πως είναι. Ακόμα κι έτσι να είναι, εξακολουθώ να λυπάμαι πραγματικά που από πολλές βλακείες, αφορμές και λάθη  δε ζήσαμε όσα θα μπορούσαμε. Γιατί, αλήθεια, πιστεύω πως είχαμε το κάτι παραπάνω. Και πως είσαι, όντως, τόσο υπέροχος όσο σε έχω στο μυαλό σου. Και μακάρι να σε εκτιμούσες και να σου συμπεριφερόσουν όπως σου άξιζε.

Μη με παρεξηγήσεις, δεν εννοώ πως εγώ σου άξιζα ενώ οι άλλες επιλογές σου είναι κατώτερές μου, είναι, απλώς, που σχεδόν όλοι οι άλλοι δεν έχουν ιδέα τι κρύβεις μέσα σου κι είναι κρίμα. Υποθέτω πως αυτό λέγεται μαζοχισμός, αλλά έχω το ελεύθερο του ερωτευμένου. Ή μήπως όχι κι είμαι για άλλη μια φορά υπερβολικά συναισθηματική;

Μην έρθεις ξανά αν πρόκειται να ξαναφύγεις με τον ίδιο τρόπο. Θα καταλάβω τη φυγή σου αν το ‘χουμε προσπαθήσει και δε μας βγει. Ίσως φύγω εγώ πρώτη. Ποτέ δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα. Πάντως σίγουρα δε μου αξίζουν guest εμφανίσεις, ίσα για να με αναστατώνουν κι ύστερα να γίνονται πάλι ανεξήγητες απουσίες.

Και μιας κι εγώ, ακόμα, αδυνατώ να με βάλω πάνω από σένα –το λάθος κριτήριο του ερωτευμένου, βλέπεις– καλύτερα βγάλε με απ’ τη δύσκολη θέση του να γυρίσεις απαράλλαχτος και να σε αρνηθώ.

 

Στον άνθρωπο, που –όπως μου είχε πει κι ο ίδιος– νιώθω ότι τον παντρευόμουν άνετα.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!