ksenia155

Δύο ώρες πριν φύγει το καράβι κι ακόμη δεν έχω τελειώσει τη βαλίτσα μου. Πάντα την αφήνω τελευταία στιγμή, κατά βάθος μου αρέσει να τρέχω με αγωνία σ’ όλο το σπίτι για να βεβαιωθώ πως δεν ξέχασα τίποτα. Τα μηνύματα στην ομαδική βαράνε συνέχεια. «Ποια πήρε τελικά πιστολάκι;», «Θα μας πάει ο μπαμπάς μου να ξέρετε!», «Ίος παιδιά <3», μα εγώ προσπαθώ να τα αγνοήσω και να τελειώσω επιτέλους τη ρημάδα τη βαλίτσα. Δυο λεπτά μετά το φερμουάρ, χτυπάει το κινητό. Φύγαμε.

Διακοπές με τα κορίτσια. Με τα κορίτσια μου. Υπάρχει, άραγε, τίποτα καλύτερο απ’ αυτό; Μήνες τώρα το σχεδιάζαμε, το προγραμματίζαμε, το ονειρευόμασταν και να που ήρθε. Πότε κιόλας; Φαινόταν τόσο μακριά. Χειμωνιάτικες νύχτες με ρετσίνες έφεραν τα καλοκαιρινά βράδια πνιγμένα σε κοκτέιλ -και μπίρες. Άντε και καμιά βότκα. Cheers ladies!

Όσο ωραίες και να είναι οι mixed παρέες ή οι διακοπές με το αγόρι σου τίποτα δε συγκρίνεται με τις διακοπές της κοριτσοπαρέας. Ξέρεις, τις μέρες που θα μαζευτείτε οι τρελές, χαζοχαρούμενες, αιώνια έφηβες φίλες και θα ζήσετε το καλοκαίρι έτσι ακριβώς όπως οφείλει να είναι· ελεύθερο, διασκεδαστικό, ξέγνοιαστο. Σαν κι εσάς.

Η καθεμία είναι διαφορετική μα συμπληρώνετε η μία την άλλη, παίρνεις όσα σου λείπουν και δίνεις όσα δεν έχουν. Βοηθιέστε και τσακώνεστε και γελάτε, γελάτε τόσο που αν μπορούσαν θα σας πετούσαν απ’ το καράβι ή θα σας έδιωχναν απ’ τα δωμάτια γιατί η μουσική σας είναι πολύ δυνατή ή γιατί μαζεύεστε όλες σε χώρο για δύο. Πανικός απ’ τις φωνές και τα τραγούδια σας.

Κι όταν επιτέλους καταφέρετε να κάνετε όλες μπάνιο, να ετοιμαστείτε, να βγάλετε φωτογραφίες και να πιείτε και τίποτα στο δωμάτιο πριν επιτεθείτε στο αλκοόλ του νησιού, η νύχτα έχει ήδη ξεκινήσει. Και δεν το παίρνω απ’ το πρωί, γιατί πρωί στις διακοπές δεν υπάρχει, μόνο μεσημέρι και θάλασσα τις ώρες που οι μάνες προειδοποίησαν να προσέχετε τον ήλιο. Ναι, κι ας έχετε περάσει πια τα είκοσι. Ναι, κι ας έχουν ξέρουν κατά βάθος πως εκείνες ακριβώς τις ώρες εσείς θα απλώσετε τα κορμιά σας προσπαθώντας απεγνωσμένα να μαυρίσετε. Εκείνες και πάλι θα σας πουν να προσέχετε και να μην πιείτε πολύ και να μένετε συνεχώς όλες μαζί. Αθώες.

Κι ύστερα πάρτι. Στο beach bar με μαγιό, σαγιονάρες, μπίρες και μαλλί μες το αλάτι. Ούτε μακιγιάζ ούτε πολλά-πολλά, μόνο τα χαμόγελά σας και πιάστε τον κόσμο να χορέψετε. Κι όταν θα παίξει ο Dj το τραγούδι σας, θα αγκαλιαστείτε σπρώχνοντας τους γύρω και τραγουδώντας σαν να μην υπάρχει αύριο. Στιγμές επικές.

Όταν το θυμηθείτε θα τσιμπήσετε κάτι, συνήθως μία φορά τη μέρα, γιατί τις υπόλοιπες ώρες παρά είστε απασχολημένες με θάλασσες, χορούς και φλερτ. Εννοείται βέβαια πως έχετε εξοπλίσει το δωμάτιο με τα απαραίτητα γλυκά και πατατάκια γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν μετά το ξενύχτι θα λαχταρήσεις γλυκό ή αλμυρό κι εσείς δεν τις αφήνετε τις λιγούρες στην τύχη. Αν καμιά από σας σκεφτεί να φέρει και κανένα μιξεράκι για φραπέ, αυτό είναι, δε σας σταματάει τίποτα.

Και το βράδυ; Αχ, αυτά τα καλοκαιρινά βράδια. Στα κλαμπ, στα μπαράκια, ανάμεσα στους ξένους, στους Έλληνες, στους ποιος ξέρει από πού κρατάει η σκούφια τους κι εσείς. Έτοιμες για όλα κι ας αφήσουμε το «όλα» να το ορίσει ο καθένας προσωπικά. Κι είστε εκεί, όλες μαζί, χιλιόμετρα μακριά απ’ ό,τι μπορεί να σας απασχολεί πίσω στην πόλη και στο νησί τίποτα δε μετράει, το μόνο που έχει σημασία είναι να περάσετε όσο πιο υπέροχα μπορείτε. Και τσουγκρίζετε και γελάτε και δείχνετε στην πίστα τις πιο εξτρίμ φιγούρες σας γιατί στις διακοπές δεν υπάρχουν ντροπές και ρεζιλίκια, μόνο απόλυτη ελευθερία μέχρι να ξημερώσει.

Κάνετε μεταξύ σας πλάτες, συμφωνίες, σχολιάζετε τον κόσμο κι έχετε άποψη για όλα. Άλλωστε, μαζί είστε ανίκητες, οι θεές του νησιού, ό,τι καλύτερο πάτησε ποτέ το πόδι του εκεί. Έτσι το νιώθετε κι έτσι το ζείτε κι ας τολμήσει να πει κάποιος το αντίθετο. Να πάρει το φλαμίνγκο του και σ’ άλλη παραλία.

Διακοπές με την κοριτσοπαρέα και θέλω να πω τόσα πολλά μα τα ξεχνάω. Θέλω να μιλήσω για τους τουρίστες που πιάνετε κουβέντα με τα αδιανόητα αγγλικά και παίρνουν φωτιά πτυχία, για τις αμέτρητες φωτογραφίες –οι περισσότερες αποτυχημένες, γιατί πώς να βγείτε ταυτόχρονα κούκλες όλες μαζί;– για τις τσαχπινιές και τα ανελέητα φλερτ με μπαρμάνια, εισπράκτορες, τουρίστες, σερβιτόρους, για την ακαταστασία στο δωμάτιο ή για τα αντηλιακά που απλώνετε ευλαβικά η μία στην άλλη, για τα διπλάσια συνολάκια που κουβαλήσατε έτσι για σιγουριά και δε βγήκαν ποτέ απ’ τη βαλίτσα, για τα αμέτρητα inside jokes που γεννιούνται μέσα απ’ τις διακοπές, εκείνα που θα αναφέρετε μήνες μετά και θα γελάτε το ίδιο δυνατά και περισσότερο.

Συμβαίνουν τόσα καταπληκτικά πράγματα μέσα σε λίγες μέρες κι εσύ μένεις ν’ απορείς πώς πρόλαβες και τα έζησες όλα, αν πρόκειται για στιγμές ή για αιώνες και πώς τελικά λειτουργεί ο χρόνος όταν περνάς τόσο όμορφα. Τρέχει; Σταματάει; Όπως και να ‘χει, απόλαυσέ το.

Γυρίσαμε. Με το ζόρι κατάφερα να αδειάσω τη βαλίτσα κι ακόμη παλεύω να συνηθίσω τη ζέστη της πόλης και τα μεσημέρια χωρίς θάλασσα. Δεν μπορώ να αντισταθώ, βλέπω ξανά φωτογραφίες και γελάω με τις χαζές πόζες και τα αυθόρμητά μας, τις μικρές αποδείξεις πώς τα περάσαμε τόσο όμορφα όσο τα έχω στο μυαλό μου.

Γυρνάω πίσω, στο νησί. Εκεί που κοιτούσαμε ένα βράδυ τα αστέρια, (γιατί στα νησιά ο ουρανός είναι καθαρός κι άμα προσέξεις θα δεις καθαρά και την Αφροδίτη) κι έκανα να, μια γλυκανάλατη ευχή. Να μαζευόμαστε έτσι κάθε χρόνο. Να ταξιδεύουμε μαζί. Να μη μεγαλώσουμε. Ποτέ.

Να έχουμε για πάντα τα καλοκαίρια μας.

Συντάκτης: Νεφέλη Κομματά
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!