paul357

Παραμύθια. Πόσο λατρεύουν τα μικρά παιδιά να ακούν ιστορίες για ιππότες και πριγκίπισσες που βρήκαν την ευτυχία μετά από τόσα εμπόδια! Τυχοδιώχτες πάντα οι άλλοι, που απειλούσαν την ευτυχία να τους βρει. Ιστορίες, λοιπόν, που δίνουν υποσυνείδητα διδάγματα, πως πρέπει να μάχεσαι ενάντια στο κακό, με την ανακουφιστική πεποίθηση πως το καλό πάντα κερδίζει. Σωστά; Αυτός δεν είναι ο τρόπος που μας αφηγούνται  τα παραμύθια; Σε όλα υπάρχει ένα παρηγορητικό “happy end”, κι ύστερα η αυλαία πέφτει.

Μάθαμε ποτέ, αναρωτηθήκαμε ίσως, τι γίνεται όταν πίσω, στο αστραφτερό κάστρο, ο πρίγκιπας μένει μόνος με την πριγκίπισσα που έσωσε; Μπα, ποτέ ξανά κανείς δε μας μίλησε για αυτούς. Ίσως κι εμείς, βέβαια, να μην πολυψάξαμε το μετά. Ίσως γιατί εκείνο το μικρό παιδί που λαχταρά να ζήσει το υπέροχο παραμύθι του ζει ακόμα μέσα μας.

Μα η ζωή δεν είναι παραμυθένια. Ζωή είναι οι άνθρωποι κ οι χαρακτήρες τους κι ακόμα περισσότερο οι συμπεριφορές τους, που χτίζουν την κάθε ιστορία που βιώνουμε. Κάθε ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος, έχει πρωταγωνιστές, σκηνικό και πράξεις -σε ορολογία θεάτρου. Για να ‘ρθει στο φινάλε το χειροκρότημα, η αυλαία να πέσει κι οι ερμηνείες των ηθοποιών να ενθουσιάσουν και να συγκινήσουν –ή κι όχι– το κοινό.

Υπάρχουν, όμως, κι ιστορίες δίχως τέλος. Σενάρια που ανακυκλώνονται ξανά και ξανά. Οι υπεύθυνοι; Εμείς, βεβαίως. Κανένας «κακός λύκος», καμία «κακιά μητριά», ούτε καν ένα «δηλητηριασμένο μήλο». Εγώ, εσύ, εκείνος, εκείνη, οι αντιδράσεις μας, οι ανασφάλειές μας και φυσικά ο φόβος μας. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που δεν αφήνει μια ιστορία να κλείσει. Φόβος μη χάσεις τον άλλον, γιατί δεν μπορείς χωρίς εκείνον, ή γιατί μπορείς αλλά δε θες. Κι αυτός ο φόβος οδηγεί στην ανοχή κάθε συμπεριφοράς.

Μόνο που έτσι, βασισμένοι στο «δε θέλω να σε χάσω» χάνουμε εμάς κι εκείνοι το εκμεταλλεύονται. Και καλά μας κάνουν, ίσως, γιατί όλοι έχουμε έναν καλό κι έναν κακό εαυτό κι εμείς είμαστε αυτοί που αρνούμαστε να δώσουμε ένα τέλος όταν πρέπει, γιατί σαν χαζοί αθεράπευτα ρομαντικοί πιστεύουμε ακόμα στα παραμύθια. Δικαιολογώντας τα πάντα μαχόμαστε δράκους και δαίμονες για εκείνο το «και ‘ζησαν αυτοί καλά» του παραμυθιού μας.

Μα δεν είμαι θύμα, μην το παίρνεις έτσι, επιλογή μου είναι, θύμα δεν υπήρξα κι ούτε θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου. Θύμα δεν είμαι, γιατί ακόμα μάχομαι και παλεύω. Θα αναρωτιέσαι τι. Τους δαίμονές μου, εκείνους που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, μα εγώ ξέρω να τους αποδέχομαι και να τους αγαπώ και λίγο. Αυτή είναι κι η μεγάλη μας διαφορά, εσύ κατηγορείς όλους κι όλα, για σένα φταίνε η μοίρα, το σύμπαν, η κακιά μητριά -όπως στα παραμύθια. Δεν αναλαμβάνεις ποτέ τις ευθύνες των πράξεών σου, δε σε νοιάζει ίσως πως αυτά που κάνεις κι ο τρόπος που το κάνεις έχουν αντίκτυπο.

Τα λόγια είναι όπλα ισχυρά, η σιωπή ακόμα χειρότερη, γιατί δημιουργεί αμφιβολίες κι ανασφάλειες. Μπορούν να λιώσουν το μυαλό εκείνες οι αμφιβολίες, τα «ίσως», τα «γιατί» που ‘μειναν χωρίς απάντηση. Απαντήσεις ξεκάθαρες, ειλικρινείς, που πρέπει πρώτα εσύ να βρεις μέσα σου για να ‘σαι ικανός να τις δώσεις στον άλλον.

Μα τώρα που το σκέφτομαι ξανά και ξανά οι ιστορίες δίχως τέλος είναι απλά ιστορίες που έχουν ήδη τελειώσει. Απλά εμείς νομίζουμε πως δεν έχει πέσει η αυλαία τους ενώ έχει ήδη εγκαταλείψει τις θέσεις του το κοινό κι εσύ δεν το έχεις καταλάβει. Εσύ ακόμα εκεί, στη σκηνή, παίζεις τον ρόλο σου, ζεις το παραμύθι σου, δεν παρατηρείς όμως κάτι. Ότι το θέατρο είναι πια άδειο. Ακόμα κι εκείνη η καρέκλα που καθόμουν εγώ, η φανατική σου θαυμάστρια, έχει πια αδειάσει. Δεν υπάρχει θεατής, υπάρχει μονάχα ένα χαρτί με τη λέξη «τέλος». Και το τέλος αυτό δε γράφτηκε ποτέ στο σενάριο, δεν το έμαθα απ’ τα λόγια σου, αλλά από αυτά που ποτέ δεν έκανες.

Ένα χαμόγελο πικρό σχηματίζεται στο πρόσωπό μου, είμαι σίγουρη πως δεν έχεις καταλάβει καν ότι εκείνη η καρέκλα έχει αδειάσει κι ότι η ιστορία μας τελείωσε. Ένα παραμύθι χωρίς happy end. Άδειο το θέατρο, η σκηνή σου εκεί. Εύχομαι στο τέλος της παράστασης να ‘χεις καταλάβει πως πια η ιστορία αυτή τελείωσε, γιατί όλα μου τα «γιατί» βρήκαν απάντηση στην απουσία σου.

Συντάκτης: Άννα Αντωνίου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!