poly385

Η πρώτη φορά που θα έρθει το ενδιαφερόμενο πρόσωπο στο σπίτι σου, στο χώρο σου, είναι κυριολεκτικά μια ιεροτελεστία. Καταρχάς, είναι ο βασικός λόγος που μετά από πολύ καιρό θα κάνεις γενική καθαριότητα κι εννοείται πως θα γίνει τελευταία στιγμή. Τη μέρα που είναι να έρθει το πρόσωπο, λοιπόν, ξεκινάνε κι οι ανάλογες προετοιμασίες.

Θα ξυπνήσεις γύρω στο μεσημεράκι, παρ’ όλο που είχες βάλει ξυπνητήρι απ’ τις οκτώ παρά το πρωί, καθώς χθες βράδυ απ’ την αγωνία και την ανυπομονησία σου δεν μπόρεσες να κοιμηθείς αμέσως. Βασικά, γιατί, καλό μου, οκτώ το πρωί; Τέτοια ώρα από όταν πήγαινες σχολείο έχεις να ξυπνήσεις. Τέλος πάντων, προχωράμε. Ξυπνάς, κάνεις καφεδάκι να χαλαρώσεις, σε πιάνει λίγη απελπισία γιατί δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Μετά από λίγο και καθώς βλέπεις την ώρα να περνάει, σηκώνεσαι με πολλή ενέργεια και θετική διάθεση, βάζεις τη μουσική που σου αρέσει και ξεκινάς.

Οι βασικοί χώροι που θα φροντίσεις να είναι αψεγάδιαστοι είναι το σαλόνι και φυσικά το υπνοδωμάτιό σου, καθώς εκεί είναι που σκοπεύεις κι εύχεσαι να περάσετε την περισσότερη ώρα. Κάνεις το υπόλοιπο σπίτι έτσι πάνω-πάνω, όσα βλέπει η πεθερά, που λένε και φτάνεις στο υπνοδωμάτιό σου. Ανοίγεις τέρμα τις μπαλκονόπορτες να αεριστεί ο χώρος και να μπει καθαρός αέρας και φτάνεις στο πολυπόθητο σημείο: στο κρεβάτι σου και κυρίως τι βρίσκεται πάνω σε αυτό.

Ή μάλλον, τι δε βρίσκεται. Βιβλία, τετράδια, αν είσαι κοπέλα καμιά μάσκαρα και κανένα κραγιόν σίγουρα και φυσικά, ένα βουνό από ρούχα. Ζακέτες, μπλουζάκια, παντελόνια, όλες αυτές οι επιλογές που τις προάλλες απέρριψες για την έξοδό σου και δεν μπήκες στη διαδικασία να τις επιστρέψεις στην ντουλάπα, είναι εκεί και σε περιμένουν. Ξεκινάς να διπλώνεις, να ξεχωρίζεις, μέχρι να καθαρίσει πλήρως το κρεβάτι σου. Τα τετράδια κι ό,τι άλλα χαρτιά υπάρχουν, τα πετάς πρόχειρα σε κάποιο άλλο δωμάτιο, εννοείται. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο, η ώρα περνάει.

Αλλάζεις σεντόνια και μαξιλαροθήκες και στρώνεις άψογα το κρεβάτι σου, ελπίζοντας να μην το έχεις κάνει τζάμπα γιατί, ανάθεμα, δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Τσεκάρεις τις φωτογραφίες που έχεις στο δωμάτιό σου μήπως είσαι πουθενά με καμιά πρώην σου σχέση και χάσεις το νέο υποψήφιο έρωτα για το τίποτα. Το δεύτερο πράγμα που κοιτάς, είναι αν σε όλες είσαι φίνο γκομενάκι. Αν κάποιες δεν είναι οι πιο κολακευτικές σου, εννοείται πως επί τόπου τις εξαφανίζεις.

Τώρα πάμε στο πιο ρομαντικό κομμάτι της ετοιμασίας. Σκέφτεσαι να βάλεις ροδοπέταλα, αλλά ίσως είναι too much για πρώτη επίσκεψη, οπότε το αφήνεις. Σκέφτεσαι επίσης να ανάψεις κεριά, αλλά όλο και κανένα θα βάλεις στο σαλόνι. Άσε που φοβάσαι μην παιχτεί καμιά βλακεία, πάρεις καμιά φωτιά και τζίφος όλη η ταλαιπωρία. Α, να σου λείπουν αυτά. Αποφασίζεις να το παίξεις ψαγμένος και βάζεις ένα βιβλίο –το οποίο φυσικά και δεν έχεις ανοίξει ποτέ– δήθεν τυχαία, φάτσα φόρα στο γραφείο σου επάνω. Ένα βιβλίο που είτε αρέσει στο πρόσωπο είτε σου είπε πως ήθελε να το διαβάσει. Φυσικά, επειδή δεν είσαι κανένας τυχαίος, μπαίνεις στο Google και τσεκάρεις την υπόθεση και το όλο νόημα, μη σε πιάσει εξ απροόπτου και δεν μπορείς να το σώσεις.

Έπειτα παίζεις λίγο με το φωτισμό, ούτε πολύ σκοτάδι αλλά ούτε και το φως του ανακριτή στα αστυνομικά έργα. Κάτι που με το που μπεις, το βλέμμα θα είναι ξεκούραστο και το δωμάτιο τόσο ωραία τακτοποιημένο, που θα θέλεις να κάτσεις.

Φτάνουμε στο σαλόνι, από όπου θα ξεκινήσουν όλα καθώς εκεί θα καθίσετε αρχικά με το αμόρε. Μετανιώνεις που το άφησες τελευταίο γιατί νιώθεις πως δε σου φτάνει ο χρόνος και τρέχεις σαν τρελός. Παίρνεις μία τεράστια μαύρη σακούλα και πετάς χωρίς οίκτο τα χθεσινά, προχθεσινά και τα συναφή απομεινάρια της γουρουνιάς σου: άδειες σακούλες από πατατάκια –τουλάχιστον τρεις–, άδεια περιτυλίγματα από σοκολάτες, κουτάκια από αναψυκτικά, σακούλες και χαρτιά από πιτόγυρα. Εδώ δεν ξέρω αν θα σε σώσει απλώς το να ανοίξεις τις μπαλκονόπορτες ή αν θα χρειαστεί και η επέμβαση ενός αποσμητικού χώρου με άρωμα λεβάντας.

Ηλεκτρική, σφουγγάρισμα, στρώνεις τους καναπέδες κι έχεις σχεδόν τελειώσει. Τσεκάρεις τους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού, ξανά το δωμάτιο, ξανά το σαλόνι, και παρ’ όλο που τα αποτελέσματα είναι άψογα, νιώθεις πως κάτι ξέχασες, κάτι λείπει. Πας κουζίνα, ανοίγεις ψυγείο και τότε ανακαλύπτεις τι ξέχασες: φαγητό. Μα καλά, νηστικό θα τον είχες τον άνθρωπο, βρε αθεόφοβε; Κι άντε, πες πως παραγγέλνετε. Ένα κρασάκι στην ξεφτίλα δε θα το κεράσεις;

Τρέχεις στο κοντινότερο σούπερ μάρκετ, παίρνεις σχεδόν ό,τι βλέπεις μπροστά σου και σίγουρα σοκολάτες, είτε για να τις φάτε μαζί είτε για να έχεις απόθεμα αν δεν εξελιχθεί καλά το πράγμα.

Γυρνάς σπίτι, τακτοποιείς τα πράγματα γρήγορα και βλέπεις το κινητό σου δεξιά που φορτίζει απ’ το μεσημέρι. Βλέπεις δυο-τρία μηνύματα από το πρόσωπο, χαμογελάς αλλά ταυτόχρονα αγχώνεσαι κι επειδή πλησιάζει η στιγμή της αλήθειας, αλλά κι επειδή δε θες να νομίζει ότι όλη μέρα το ξέχασες. Σου λέει πως σε λίγο ξεκινάει κι έχεις περίπου μια ώρα να γίνεις άνθρωπος.

Τρέχεις, κάνεις μπάνιο, ξυρίζεσαι για ευνόητους λόγους κι ειδικά αν είσαι γυναίκα, βάζεις στα μαλλιά σου τα πάντα: σαμπουάν, conditioner, μάσκα, αφού βγεις απ’ το μπάνιο λάδι για να μη σπάνε οι άκρες, ενυδατική σώματος και προσώπου και τα συναφή. Κι ήρθε η ώρα του βασικού πράγματος που δεν είχες σκεφτεί πρωτύτερα: η εικόνα σου. Τι θα βάλεις, πώς θα κάνεις τα μαλλιά σου, αν θα βαφτείς έντονα ή όχι.

Είτε είσαι άντρας είτε είσαι γυναίκα, θα κάνεις αρκετή ώρα να ετοιμαστείς. Αφού έχεις διαλέξει τα τέλεια εσώρουχα, πάμε στα ρούχα. Μπορεί να κοιτάς την ντουλάπα σου κυριολεκτικά για είκοσι λεπτά και να σκέφτεσαι πιθανούς συνδυασμούς, χωρίς φυσικά να σε ικανοποιεί ο οποιοσδήποτε -δε βγάζεις τίποτα έξω, είπαμε, πριν λίγο συμμάζευες.

Εν τέλει βάζεις ρούχα, αν είσαι γυναίκα και θες να βαφτείς, κάν’ το  απαλά κι εννοείται κραγιόν σε nude τόνους, μην κάνουμε τον άνθρωπο κλόουν με ένα φιλί και πλέον, θεωρητικά και πρακτικά είσαι έτοιμος. Ψυχολογικά και πνευματικά σίγουρα όχι, αλλά το παλεύεις.

Μέχρι τη στιγμή που θα ακούσεις το θυροτηλέφωνο κοιτιέσαι στον καθρέφτη και τσεκάρεις πιθανά ψεγάδια. Πατάς το κουμπί, παίρνεις μια βαθιά ανάσα, κοιτιέσαι τελευταία φορά στον καθρέφτη, φτιάχνεις και καλά το μαλλί σου ενώ ουσιαστικά μετακινείς πέντε τρίχες δύο εκατοστά πιο εκεί κι όταν χτυπήσει το κουδούνι της πόρτας, ανοίγεις με βήμα σταθερό κι απαραιτήτως, με χαμόγελο και σταθερή φωνή.

Από εκεί και πέρα, η συνέχεια είναι στα χέρια και των δυο σας. Όχι άγχος και μην το μεγαλοποιείς καθόλου στο μυαλό σου. Είναι ένας απλός άνθρωπος σαν και σένα που ίσως να ακολούθησε πιο πανικόβλητη διαδικασία μέχρι να έρθει. Είσαι στο χώρο σου κι αυτό είναι μεγάλο συν. Οπλίσου με σιγουριά κι αυτοπεποίθηση γιατί πάντοτε αυτό ελκύει τους ανθρώπους κι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει!

Συντάκτης: Ειρήνη Μανουσαρίδου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!