paul37

Δε θέλω να το παινευτώ, αλλά έχω ένα ατού: Διαλέγω πάντα τις καλύτερες ταινίες. Είμαι τόσο καλός που τις βλέπω όλες. Με βαθμολογία από δέκα μέχρι μείον δέκα, είτε έχουν πάρει όσκαρ είτε χρυσή πατάτα. Αν, όμως, με ρωτούσες ποια είναι η χειρότερη ταινία που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, χωρίς ενδοιασμούς και δεύτερη σκέψη, θα σου έλεγα το «Τσίου» -συγγνώμη στην παραγωγή, αλλά εσείς φταίτε.

Κι όχι το πουλάκι τσίου με το παριζάκι αλλά η ταινία: «Τσίου: Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα». Όσοι δεν την έχετε δει μπορείτε να πειραματιστείτε ελεύθερα –με δική σας ευθύνη–, όσοι την έχετε δει, θα με κατανοήσετε. Η ιστορία, εν τάχει, έχει να κάνει με έναν τύπο που ξεμένει στην άδεια Αθήνα Δεκαπενταύγουστο κι αναζητά τη δόση του αλλά μάταια. Μαζί με τους Αθηναίους, έφυγαν για διακοπές και τα ναρκωτικά, ρίχνοντάς τον σε παραλήρημα να ψάχνει παντού «μια ψιλούλα, βρε αδερφάκι, μια ψιλούλα». Συγγνώμη που δεν το εκτίμησα το έργο, αλλά δεν μπορούσα να ταυτιστώ. Του φρονίμου τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, φίλε μου Τσίου!

Λίγα χρόνια αργότερα, κι αφού είχα ξεπεράσει αυτό το σοκ, μία φίλη καλεί εμένα και τον κολλητό μου σε έναν λόφο στα Εξάρχεια να ακούσουμε ένα νέο ροκ συγκρότημα που ποτέ δεν έμαθα το όνομά του. Κλασικοί χωριάτες, κατεβαίνουμε στην πρωτεύουσα με χαρά και μαύρα μπλουζάκια Nirvana, παρέα με την υπέροχα αισθησιακή φωνή από το gps -μας έβαλε ανάποδα σε έξοδο εθνικής οδού, έτσι ώστε να ζήσουμε την εμπειρία πώς είναι να έρχονται τρεις σειρές ζεύγη φώτων με 100+χλμ κατά πάνω μας, άλλη ιστορία κι αυτή.

Αφού επιζήσαμε, καταφέραμε να βρούμε πάρκινγκ στα Εξάρχεια. Δε μας πήρε πολύ, μόνο μία ωρίτσα γύρω-γύρω στα γραφικά θεοσκότεινα φιλικά στενά. Συνάντηση με τη φίλη, αναρρίχηση στον λόφο και δυστυχώς η συναυλία είχε τελειώσει λόγω της αργοπορίας μας, αλλά –για καλή μας τύχη– συνέχεια είχε μια συναυλία Dubstep μουσικής.

Ανεβήκαμε που ανεβήκαμε, μπίρα κράκουλο απ’ το πλαστικό μπλε βαρέλι γεμάτο ψαρόπαγο κι ετικέτα «Προσοχή. Κίνδυνος θάνατος. Τοξικό», και βρήκαμε να καθίσουμε κάπου ψηλά, αμφιθεατρικά. Ξεκινάει η συναυλία με φανταστικούς ήχους, ένα συνδυασμό από διαγαλαξιακό ταξίδι στο υπερπέραν και το αρμόνιο του Ρος Γκέλερ απ’ τα φιλαράκια, αλλά στο δεκάλεπτο δε βλέπουμε μπροστά μας από το νέφος. Χωριό εμείς τώρα –επαναλαμβάνω–, ιδέα δεν είχαμε, νομίζαμε πως πιάσαμε φωτιά. Είχαν ανάψει εκατό άτομα τσιγαριλίκι κι ανέβαινε το ντουμάνι απειλητικά κατά πάνω μας.

Για μια στιγμή μου θύμισε τις ηρωικές ώρες απ’ το σκοπέτο στο στρατό, όπου αγνάντευα τη μαύρη κάπνα στο βάθος απ’ τα καλώδια που έκαιγαν κάτι γιούφτοι. Μην τα πολυλογώ, την ακούσαμε χωρίς να κάνουμε και τίποτα, και ξεκίνησε η κατάβαση γοργά-γοργά, τόσο γοργά που δεν πρέπει να πήρε πάνω από πέντε λεπτά, έχοντας ξαφνικά μια όρεξη για γλυκιά κρέπα με σοκολάτα (γιατί άραγε;).

Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα ξεχάσει το λάθος μου με την ταινία, τσουπ! Σήμερα κάποιος θαυμαστής της, άνοιξε διαδικτυακό μαγαζί με το όνομα αυτό. Μαντέψτε ποιο είναι το προϊόν της επιχείρησης: Κάνναβη! Δε γλυτώνω με τίποτα απ’ τη μοίρα μου και –ξέρω, τα θέλει ο κώλος μου– κάνω κλικ να δω τι παίζει. Φαρμακευτική κάνναβη σε σπόρια, άνθη, έλαια, ζουμάκι για ηλεκτρονικό τσιγάρο και δέκα άλλες πατέντες που δεν είχα ξαναδεί. Με ειδικό κουμπάκι πηγαίνεις στη σελίδα με την ισχύουσα νομοθεσία.

Φυσικά και δε διάβασα κάθε Φ.Ε.Κ. που έχει γραφτεί, αλλά κάνα δυο παράγραφοι μου κίνησαν το ενδιαφέρον. Το πρώτο, για να γίνεις παραγωγός, πρέπει να ‘χεις παραπάνω από τέσσερα στρέμματα συνεχόμενα. Ο μπάρμπα-Στάθης, δηλαδή, που μέχρι τώρα έβγαζε πατάτες κι αρακά, μπορεί εύκολα να ξεκινήσει δουλειές με φούντες -ε, ρε, δε θα σταματήσουν να δουλεύουν τα πιατάδικα στη Λάρισα.

Το δεύτερο είναι πως το αρμόδιο Υπουργείο ψάχνει να βρει ακόμα ποιες μπορεί να ‘ναι οι πιθανές αντενδείξεις μετά τη χρήση της φαρμακευτικής κάνναβης. Και δε ρωτούσαν εμένα να τους πω ή ακόμα καλύτερα να τους δείξω; Βίντεο απ’ τα παλιά, απόσπασμα από εκπομπή ειδήσεων στον Καναδά (δεν ορκίζομαι), ένα διώροφο σπίτι έχει πιάσει φωτιά. Πυροσβέστες με μάσκες και μάνικες προσπαθούν να την σβήσουν αλλά μάταιη κάθε προσπάθεια, δε σβήνει με τίποτα.

Ο λόγος; Κάποιος μόρτης φοιτητής γεωπονικής είχε μετατρέψει το σπίτι σε εργαστήριο υδροπονικής κάνναβης, άρπαξε φωτιά κι όλοι μαζί στο τέλος (πυροσβέστες, γειτονιά και τηλεοπτικό συνεργείο) τραγουδούσαν: «Χθες το βράδυ, μες τον τεκέ μας, μας πήρανε τον ναργιλέ μας». Για όποιον ενδιαφέρεται κι είναι κουτσομπόλης, ο πυροσβέστης με το βλέμμα σαλιγκαριού που του έπαιρναν συνέντευξη γέλαγε με το σπίτι που καιγόταν και τελικά η φωτιά έσβησε από μόνη της, όταν δεν είχε τίποτα άλλο να κάψει.

Expo Κάνναβης στην Ελλάδα πλέον, πολλές εταιρίες θα φέρουν τα προϊόντα τους στην αγορά κι ευκαιρία για νέες επιχειρήσεις με όραμα -χωρίς γλαύκωμα. Για να ‘μαι σοβαρός και δίκαιος, θα αναφέρω πως πολλοί άνθρωποι έχουν βρει την υγειά τους με τη φαρμακευτική κάνναβη, μιας κι εξασθενεί ή/κι εξαλείφει έντονα συμπτώματα από βαριές ασθένειες.

Κάτι μου λέει πως σε ένα-δυο χρονάκια, θα ακούμε στα κανάλια πως 2 στους 3 Έλληνες πηγαίνουν στο Ι.Κ.Α. για να πάρουν τη μαγική συνταγή με τον φοσμπά. Επόμενη είδηση: Έλληνες· ο πιο ευτυχισμένος λαός. Μεγάλα ζητήματα θα μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον, το μόνο σίγουρο.

Τελικά ο Μάρκος (Locomondo, αδαή αναγνώστη) τα ‘λεγε καιρό τώρα, αλλά εμείς δεν ακούγαμε: Θα έχει τελικά χρόνο για το μωρό αφού πίνει μπάφους και παίζει pro;

Συντάκτης: Γιώργος Μαντάς
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!