maira223

Όλοι εμείς που αρνούμαστε πεισματικά αλλά κι εξίσου αυθόρμητα να ταιριάξουμε ιδιοσυγκρασιακά με τον αριθμό που προσδιορίζει, λέει, την ηλικία μας παραμένουμε τελικά αιωνίως έφηβοι σαν άλλοι Πίτερ Παν των πόλεων. Αυτό μας το χαρακτηριστικό μας καθιστά λιγάκι πιο εκκεντρικούς από ένα μέσο άτομο πάνω-κάτω συνομήλικό μας. Κατ’ επέκταση είναι λογικό να νιώθουμε πως δύσκολα γινόμαστε ταιριαστοί σε ένα προκαθορισμένο βάσει προτύπων περιβάλλον.

Έχουμε μια εσωτερική ανάγκη από κάθε μας συναναστροφή να ικανοποιείται κι ένα τουλάχιστον απωθημένο της ανήσυχης, απροσάρμοστης φύσης μας. Απαιτούνται πάθος στις σχέσεις και τις σκέψεις μας, ασυγκράτητη καύλα στα πάντα μας, ελευθερία κινήσεων σε κάθε επίπεδο, αχαλίνωτο συναίσθημα, νέες εμπειρίες, διαρκής ανανέωση, ριζοσπαστικές ιδέες, μπόλικη παρόρμηση, ένστικτο στα άκρα, ακατάπαυστη εγρήγορση. Όλα τα αντίθετα της επανάπαυσης, της πλήρως οργανωμένης ενήλικης ζωής, των καλουπιών και των στερεοτύπων μοιάζει να έχουν φτιαχτεί από εμάς για εμάς. Κάπως έτσι δε θα μπορούσαμε παρά να επιλέγουμε συνήθως –συνειδητοποιημένα ή ασυνείδητα– ερωτικούς συντρόφους μικρότερων ηλικιών οι οποίοι μέσα από τη στάση ζωής τους ταυτίζονται με το κομμάτι μας εκείνο που δεν πρόκειται να μεγαλώσει ποτέ.

Η σχέση με ένα άτομο μικρότερο ηλικιακά απενοχοποιεί τα απροσάρμοστα στοιχεία της προσωπικότητάς μας βοηθώντας τα να αναπνεύσουν. Στο πρόσωπο του συντρόφου μας βλέπουμε όχι μόνο έναν άνθρωπο γεμάτο ζωή κι αυθορμητισμό –πράγμα αρκετά ελκυστικό από μόνο του– αλλά και δικές μας πτυχές καταπιεσμένες μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο που θα μας περίμενε γενικότερα αλλιώς. Με τη βοήθειά του και την ορμή του, λοιπόν, συστηνόμαστε ξανά με τους εαυτούς μας, τις επιθυμίες μας, με όλα όσα δε θα θέλαμε ποτέ να χάσουμε μεγαλώνοντας κι ωστόσο φοβόμαστε πως κάποτε θα γίνει ακόμη αν δεν παραδεχόμαστε τον φόβο μας ανοιχτά.

Δεν ερωτευόμαστε, λοιπόν, μόνο τον ίδιο ως άνθρωπο αλλά κι όσα σε εκείνον μας θυμίζουν αυτά που παλεύουμε να διατηρήσουμε μέσα μας αλώβητα κι αναλλοίωτα. Ερωτευόμαστε κατά κάποιον τρόπο κι όσα στα μάτια του ζωντανεύουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τρομάζουμε στην ιδέα ότι κάποια στιγμή δε θα έχουμε τη δυνατότητα να συντηρούμε πάνω μας, όλη εκείνη τη δυναμική και την αγνή επιπολαιότητα που από μία ηλικία κι έπειτα για εμάς ίσως καταστούν απαγορευτικές.

Το ταίρι μας γίνεται εφαλτήριο, κίνητρο κι οδός μέσα από την οποία αγγίζουμε τη δική μας νεότητα, τη δική μας εκείνη πτυχή του χαμένου παιδιού στα μάτια του οποίου η ενηλικίωση φαντάζει εφιαλτικό σενάριο βαρεμάρας κι ακραίου συμβιβασμού. Ίσως και μιας θλιβερής ματαιότητας που κατά βάθος πολεμάμε μέσα από αυτή μας την άρνηση. Δε γουστάρουμε να αντικρίσουμε κατάματα τον επιβεβλημένο ρεαλισμό του κόσμου ούτε τη δική μας φθορά που για να είμαστε ειλικρινείς μας καταθλίβει ως εξέλιξη των πάντων. Γι’ αυτό ένας μικρότερος ηλικιακά σύντροφος γίνεται ελιξήριο αιώνιας νεότητας, τρόπος διαφυγής από τα δεδομένα. Ένα κομμάτι του στα μάτια μας έχει σχέση με τον έφηβο εαυτό μας κι έτσι αυτός ανασταίνεται και για εμάς.

Δεν είναι κρυφό ότι ο άνθρωπος που επιλέγεις να έχεις δίπλα σου συμβολίζει ή αντικατοπτρίζει και δικές σου πτυχές ή απωθημένα όσων θα ήθελες να είσαι, να κάνεις, να νιώθεις, να ζεις. Εμείς οι Πίτερ Παν, λοιπόν, αποζητούμε πάντα την αιώνια περιπέτεια της ζωής που κι αν ακόμη δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι, φοβόμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο του να μην μπορούμε πια κάποτε να ρουφήξουμε το μεδούλι της μέχρι τέλους. Οι σχέσεις μας είναι έφηβες κι ο άνθρωπός μας είναι συνομήλικος με την ψυχή μας. Δεν είμαστε παιδιά, έχουμε όμως σκαλώσει στη φωτιά της πρώτης μας νιότης. Σ’ εκείνα τα χρόνια που ακόμη πιστεύαμε –γιατί ακόμη όντως το πιστεύουμε– ότι μπορούμε όλα όσα θέλουμε, ότι μπορούμε όντως ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, ότι η ζωή τελικά είναι για να τη ζεις με κάθε τρόπο κι όχι για να επιβιώνεις με έναν επιβεβλημένο από άλλους τρόπο.

Γι’ αυτό και δε θα μπορούσαμε να κάνουμε χωριό με έναν στερεοτυπικά επιτυχημένο και βολεμένο άνθρωπο. Ταιριάζουμε μόνο με την άλλη μας όψη, εκείνη που αντικρίζουμε μέσα από τον καθρέφτη δυο ματιών ο οποίος αντιπροσωπεύει όσα τρέμουμε μήπως κάποτε χάσουμε κι εμείς μαζί με τόσους άλλους που μεγάλωσαν όπως η κοινωνία ορίζει.

Συντάκτης: Έλλη Πράντζου
Επιμέλεια κειμένου: Μάιρα Τσιρίγκα

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!