paul324

Μέρες. Μέρες καλές και κακές. Ας εστιάσουμε στις δεύτερες. Υπάρχουν. Δυστυχώς. Κι όσο υπάρχουν, εμείς θα τις υπομένουμε. Όμως, ακόμα κι εκείνες, έχουν μόνο 24 ώρες. Κι ούτε καν 24, ακόμα λιγότερες αρκούν για την απόλυτη ανατροπή, αν σκεφτείς πως η Σταχτοπούτα ξύπνησε μια συνηθισμένη μίζερη μέρα που κατέληξε πέρα για πέρα μαγική κι ονειρεμένη. Απ’ τα κουρέλια και τη λάντζα στην κουζίνα, με κρυστάλλινα γοβάκια καθ’ οδόν προς τον βασιλικό χορό. Ευρέως γνωστό το πώς ακολούθησε το βράδυ…

Ντιν νταν, το ρολόι δώδεκα ακριβώς, κι αυτή να τρέχει με μισοσκισμένα ρούχα, ένα γοβάκι, και να βρομάει σαν την κουζίνα της γιαγιάς κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, μιας κι η άμαξα, πέρα απ’ τη λάμψη και τα οπτικά εφέ, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια κολοκύθα.

Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε, ότι να που δεν άλλαξε κάτι στην τελική, μια χάλια μέρα ήταν, κι απλά λόγω της ακατάλληλης ηλικίας του κοινού δεν αναφέρεται στην ιστορία η συνέχεια. Τα γνωστά. Μόνη στο σπίτι, ξαπλωμένη στο πάτωμα, αγκαλιά με ένα άδειο μπουκάλι τζιν, να κλαίει απαρηγόρητη, μιας και φώναζε τη νεραϊδονονά κι εκείνη παρέμενε άφαντη.

Εδώ είναι που σας θέλω. Δυστυχώς, νεραϊδονονές, ραβδιά, χρυσόσκονες και ζώα που μιλάνε στον δικό μας πλανήτη και στη δική μας διάσταση δεν υπάρχουν. Απ’ όσο ξέρουμε δηλαδή. Γι’ αυτό, ετούτες οι ανάποδες μέρες, που κάθε πρότασή τους ξεκινά με «δεν» και «μη», και κάθε απάντηση με «όχι» και «δεν ξέρω», είναι μοιραία αναπόφευκτες κι επιτακτικά αναγκαίες. Θα καταλάβετε το γιατί λίαν συντόμως.

Είστε εσείς που τις βιώνετε, προσπαθώντας να βρείτε μια σταγόνα θετικότητας σε μια θάλασσα απαισιοδοξίας, και με επιτυχία ξεφεύγετε απ’ τη μιζέρια. Είτε με τη βοήθεια του κοινού (φίλους, οικογένεια, συντρόφους), σαν εκείνους τους ήρωες των παραμυθιών, είτε στηριγμένοι στη δική σας ψυχική δύναμη κι ελπίδα. Και μπράβο σας και μαγκιά σας, που βλέπετε μπροστά και προχωράτε.

Βεβαία, σε αυτήν την ομάδα ανήκετε κι εσείς που το παλεύετε, κολυμπάτε, φτάνετε βαθιά, πολύ βαθιά, στον πάτο ίσως πια, αλλά πουθενά η αισιοδοξία και το φως. Δε σας βγαίνει. Και κάπου εκεί, νιώθετε χειρότερα από πριν, μιας κι αντιλαμβάνεστε για ακόμα μια φορά μέσα στη μέρα ότι τίποτα δεν πάει καλά, απ’ τα κακά στα κάκιστα κι από εκεί στα χείριστα. Και πάλι, δεν πειράζει. Εσείς την κάνατε την προσπάθεια, κι αυτή είναι που μετρά, όπως και το ρολόι σας, που μετρά αντίστροφα τις ώρες αυτής της μέρας. Τικ-τοκ τικ-τοκ, και πού θα πάει, κάποια στιγμή θα τελειώσει!

Είσαστε, όμως, κι εσείς, που τις περνάτε με τις πιτζάμες σας, αραχτοί στο σπιτάκι σας, διαβάζοντας το βιβλιαράκι σας ή κάνοντας τέλος πάντων ό,τι τραβά η ψυχή σας, παρέα με ολόκληρο το ντουλάπι με τα γλυκά, αποκομμένοι απ’ τον πολιτισμό. Και μπράβο και σε εσάς, τους ρεαλιστές, που τις αποδέχεστε και τις βιώνετε τις άσχημες μέρες σαν μπόρες. Περιμένετε, λοιπόν, υπομονετικά να βγει ο ήλιος, μιας και δεν είναι στο χέρι σας να τις αλλάξετε.

Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, όμως, να ‘χετε στο νου ότι όλα είναι θέμα σύγκρισης. Της οπτικής γωνίας που θα επιλέξεις για να δεις τα πράγματα. Κι αυτό είναι δεδομένο, πως άμα δεν ήταν κι αυτές οι άσχημες και ζόρικες μέρες, δε θα εκτιμούσαμε τις άλλες, τις όμορφες, τις φωτεινές.

Γι’ αυτό υπάρχουν λοιπόν, για να ζούμε τις καλύτερες στο έπακρον.

Και να θυμάστε, είναι μόνο 24 ώρες. Τίποτα παραπάνω. Εκεί που το ρολόι θα σημάνει δώδεκα, βάζεις τελεία και προχωράς!

Συντάκτης: Αδαμαντίνη Καλλίσιη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!