pillowvasiliki

Ένας «αόρατος εχθρός», ένας «ύπουλος επισκέπτης» ήρθε για να ταράξει τα νερά, να ανατρέψει σχέδια που γίνονταν μήνες πριν και να μας «επιβάλλει» -όχι ο ίδιος, μα η ατομική και συλλογική μας ευθύνη για το κοινό καλό, για την προστασία τη δική μας, των ανθρώπων που αγαπάμε, προσώπων που μόνο φυσιογνωμικά ξέρουμε, αλλά και εκείνων που δε γνωρίζουμε προσωπικά, μα δεν παύουμε να ελπίζουμε να ‘ναι καλά- να μείνουμε σπίτι (αν και κάποιους από μας party animals δε μας έλεγες ούτε πριν την καραντίνα, αφού καθόλου απίθανο να καταλήγαμε Σαββατόβραδο να βλέπουμε ταινία στον καναπέ).

Βρεθήκαμε, λοιπόν, όλοι μαζί στο σπίτι -γονείς, παιδιά, κατοικίδια, γιαγιάδες, παππούδες. Άραγε είχαμε ξαναπεράσει ποτέ τόσο χρόνο μαζί; Μετά το πρώτο σοκ και τη συνειδητοποίηση ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή, αφού με τις ζωές μας δεν είναι να παίζουμε, κι ενώ θα περιμέναμε να αντιδράσει η νεολαία με το επαναστατικό της πνεύμα και οι φοιτητές που δεν έβλεπαν την ώρα να περάσουν κάνα δίμηνο με τα φιλαράκια πίνοντας καφέδες και σουλατσάροντας μετά την εξεταστική, συνέβη το εξής παράδοξο. Οι νέοι -κατά πλειοψηφία- κατάλαβαν, μαζεύτηκαν, προσαρμόστηκαν γρήγορα στα καινούρια δεδομένα. Δε συνέβη, όμως, το ίδιο και με όλα τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, αφού σε κάποιους απ’ αυτούς που ήταν συνηθισμένοι να πηγαίνουν καθημερινά στη δουλειά και να βγαίνουν για λοιπές υποχρεώσεις ή που είχαν βγει στη σύνταξη και απολάμβαναν καθημερινά τον περίπατό τους και το καφεδάκι τους, ο περιορισμός κακοφάνηκε.

Βρήκαν, λοιπόν, ευκαιρία με την πρόφαση της σωματικής άσκησης ή με αφορμή τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, να πηγαινοέρχονται, ίσα-ίσα για να ‘χουν την ψευδαίσθηση πως κάτι κάνουν μες τη μέρα τους, πως βγαίνουν απ’ το σπίτι. Τι κι αν τους βάλανε να στέλνουν sms, δεν πτοήθηκαν και το έκαναν με μεγάλη προθυμία πριν βγουν, αφού θεώρησαν πως με τον τρόπο αυτό απλώς ενημερώνουν. Κι ας λες εσύ, το παιδί τους, πως πρέπει να περιορίσουν τις περιττές μετακινήσεις. Κι ας το ακούνε καθημερινά απ’ την τηλεόραση. Κι ενώ παλιά έδινες αναφορά για το πού θα πας και πότε θα γυρίσεις, τώρα πρέπει να πείσεις τους γονείς σου να κάτσουν σπίτι για όσο χρειαστεί. Πώς αντιστράφηκαν έτσι οι ρόλοι! Υπάρχει, όμως, τρόπος να πείσεις μεσήλικες που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες ή άτομα τρίτης ηλικίας που συχνά υπερεκτιμούν τον εαυτό τους θεωρώντας πως είναι ατρόμητοι, να μείνουν σπίτι; Ας δούμε, λοιπόν, 5 τακτικές που ίσως και να ‘χουν αποτέλεσμα!

1. Διάλογος και πάλι διάλογος

Θα πρέπει καταρχάς να τους εξηγήσεις. Να είσαι σίγουρος πως έχουν πλήρη επίγνωση των γεγονότων, ότι δεν είναι πεπεισμένοι πως πρόκειται για κάποια θεωρία συνωμοσίας που υποστηρίζει πως ιός δεν υπάρχει και ότι έχουν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Για να το κάνεις αυτό δεν έχεις παρά να επικαλεστείς επίσημα επιστημονικά δεδομένα, να φέρεις στο τραπέζι τα τεκμήρια εκείνα που επιβεβαιώνουν πως έχεις δίκιο σε όσα τους λες και πως δε θες κι εσύ να τους κρατήσεις στο σπίτι για δικούς σου λόγους. Αν κατανοήσουν την πραγματική έκταση του προβλήματος και το μερίδιο της δικής τους ευθύνης, ίσως και να μείνουν μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη, περιοριζόμενοι στις πραγματικά απαραίτητες μετακινήσεις. Καλό θα ήταν να μην προσπαθήσεις να τους τρομοκρατήσεις φέρνοντάς τους παραδείγματα άλλων χωρών ή να μιλήσεις για μακάβρια γεγονότα, καθώς μια τέτοια στάση ίσως και να ξυπνήσει το επαναστατικό τους πνεύμα.

2. Ακούσιος περιορισμός 

Ναι, δεν έχεις το δικαίωμα να στερείς την ελευθερία σε κανέναν, καθώς αποτελεί ένα απ’ τα ύψιστα αγαθά. Επειδή όμως το άλλο ύψιστο αγαθό είναι αυτό της ζωής, μπορείς κάλλιστα να κλειδώσεις τους γονείς σου στο σπίτι. Ίσως με αυτή την ακραία σου κίνηση, αν δουν πόσο σημαντικό είναι για σένα να τους προστατεύσεις, να καταλάβουν πως το ίδιο πρέπει να κάνουν κι αυτοί για τον εαυτό τους. Την ώρα που θα δεις πως έχουν σκοπό να βγουν για μια βολτίτσα παρόλο που βγήκαν δυο-τρεις ώρες νωρίτερα, προσπάθησε να μπεις εμπόδιο σε αυτή τους την πράξη εν ανάγκη στεκούμενος μπροστά στην πόρτα. Το θέμα δεν είναι να καταλήξετε σε καβγά και να πρέπει ένας απ’ τους δυο να υποχωρήσει, αλλά να κατανοήσουν πως προσπαθείς με κάθε τρόπο να τους πείσεις να κάτσουν στο σπίτι και πως εσύ τους νοιάζεσαι.

3. Ψυχολογικός εκβιασμός 

Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν μια απ’ τις χειρότερες τακτικές που θα μπορούσες να εφαρμόσεις. Στη συγκεκριμένη, όμως, ίσως και να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πες τους πως φοβάσαι τόσο για τη δική τους υγεία όσο και για τη δική σου. Ρώτησέ τους γιατί δεν μπορούν να πάρουν παράδειγμα από σένα που τηρείς τα μέτρα προστασίας, μίλησέ τους για τη σημασία του προτύπου-γονέα και πες τους πως όταν επιστρέψουν σπίτι θα εκτεθείς κι εσύ σε ό,τι εκτέθηκαν, θέτοντας σε κίνδυνο το ίδιο τους το παιδί, ενώ όταν βγαίνουν έξω έχουν πιθανότητες να βλάψουν τρίτους, αφού μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί φορείς. Δεν έχουν καθόλου τύψεις για όλα αυτά; Χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι είσαι το παιδί τους ή το εγγόνι τους και πως αν οι ίδιοι δε νοιάζονται για τον εαυτό τους, εσύ θέλεις να είναι καλά στην υγεία τους μόλις περάσει αυτή η κατάσταση. Εν ανάγκη βάλε και τα κλάματα, γιατί στην προκειμένη περίπτωση το να περάσει το δικό σου δεν είναι απόρροια υπέρμετρου εγωισμού, μα αίσθημα κοινωνικής ευθύνης.

4. Απείλησέ τους πως θα ενημερώσεις τις αρχές

Διαβάσαμε πως μάνα κατέδωσε το παιδί της, επειδή έσπασε την καραντίνα, και όχι η συγκεκριμένη δεν ήταν ούτε άκαρδη ούτε αναίσθητη ούτε κακός γονιός. Ίσα-ίσα φαντάσου πόση δύναμη ψυχής θέλει να πεις πως το ίδιο σου το παιδί παρανομεί προκειμένου να προστατέψεις άτομα που μπορεί να μη γνωρίζεις. Επομένως, αν κάποιος απ’ τους γονείς σου αποφασίσει να βγει χωρίς να δικαιολογείται η συγκεκριμένη μετακίνηση, ενημέρωσέ τον πως έχεις σκοπό να τον αναφέρεις, ακόμα κι αν είναι μόνο λόγια. Κι ο Άγιος φοβέρα θέλει, λένε, και αν οι δικοί σου δεν έχουν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά ούτε τα λόγια σου πιάσουν τόπο, προσπάθησε να αξιοποιήσεις κάθε διαθέσιμο μέσο και μέσα σε αυτά και τον εκφοβισμό. Ίσως στο πρώτο πρόστιμο να λυπηθούν τα χρήματα που έδωσαν και ο οικονομικός παράγοντας να λειτουργήσει ανασταλτικά την επόμενη φορά.

5. Οφθαλμός αντί οφθαλμού 

Έμενες σπίτι ως τώρα είπαμε; Βάλε τα ρουχάκια σου κι ετοιμάσου να βγεις μαζί τους. Ή στη συγκεκριμένη περίπτωση φοβούνται μήπως δεν είσαι αρκετά προσεκτικός, κολλήσεις και τους κολλήσεις; Ίσως οι δικοί σου να θεωρούν πως ξέρουν να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας, μα όταν δουν πως κι εσύ παίρνεις παράδειγμα απ’ τους ίδιους κι ακολουθείς τα βήματά τους, θα πρέπει να αλλάξουν στάση προκειμένου να μπορούν να σου την πουν πριν βγεις. Επομένως, δειξ’ τους στην πράξη πόσο καθόλου ωραίο δεν είναι αυτό που κάνουν και πείσε τους με αυτό τον τρόπο να περιοριστείτε και να μείνετε όλοι μαζί σπίτι να δείτε ταινία. Καθόλου άσχημη ιδέα, ε;

Τελικό συμπέρασμα: Μένουμε σπίτι και αξιοποιούμε κάθε μέσο για να μείνουν κι αυτοί οι λίγοι που θεωρούν πως είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουν τη διαφορά. 

Συντάκτης: Βασιλική Γουγούλα

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!