gio488

Τα σχολιαρόπαιδα, πριν ακόμα καλά-καλά αρχίσουν να προετοιμάζονται για Πανελλήνιες, έχουν ένα και μόνο όνειρο: να γίνουν μια μέρα φοιτητές. Κι οι εργαζόμενοι, αν τους ρωτήσεις τα νοσταλγούν τα φοιτητικά τα χρόνια – και τι δε θα ‘διναν να ξαγύριζαν έστω και για λίγο στην ξεγνοισιά τους;

Η πεποίθηση είναι κοινή και θα την ακούσεις σχεδόν από όλους. Οι φοιτητές κάνουν ζωάρα. Οι οικονομικές τους υποχρεώσεις είναι καλυμμένες απ’ τους γονείς τους, στη σχολή πατάνε όποτε –και αν-  έχουν όρεξη, διαβάζουν όσο χρειάζεται για να περνάνε μαθήματα, μπορούν να ταξιδεύουν, να περνάνε απεριόριστο χρόνο με τους φίλους τους και γενικώς να κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν.

Αυτά θα ακούσεις πάνω-κάτω κι αν ρωτήσεις ένα φοιτητή – ίσως λίγο πιο ωραιοποιημένα, καθώς πιθανόν να σου παρουσιαστεί ως συνεπής στις υποχρεώσεις του και συνειδητοποιημένος με στόχους κι οράματα για το μέλλον. Εκτός βέβαια κι αν ο φοιτητής πάνω στον οποίο θα πέσεις, τυγχάνει να είναι φοιτητής Ιατρικής. Στην περίπτωση αυτή, πρώτα θα γελάσει, καθώς θα καταλάβει πως πλανάσαι πλάνην οικτρά και μετά θα μπει στη διαδικασία να σου εξηγήσει.

Για όσους έχουν την εικόνα πως η Ιατρική διαφέρει από τις υπόλοιπες σχολές στον όγκο της ύλης και στα πολύτομα βιβλία που συλλέγουν οι φοιτητές στη βιβλιοθήκη τους, να είστε βέβαιοι πως αυτό είναι το λιγότερο. Αν ρωτήσεις φοιτητές άλλων σχολών, θα σε διαβεβαιώσουν πως κι αυτοί έχουν διάβασμα και υποχρεώσεις για τη σχολή τους, ίσως μάλιστα να πρέπει να εκπονήσουν και περισσότερες εργασίες κατά τη διάρκεια του εξαμήνου. Από τη στιγμή που κάποιος έχει επιλέξει να βρίσκεται στην Ιατρική, έχει πλήρη επίγνωση ότι στη ζωή του δε θα πάψει να διαβάζει ποτέ. Έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα πως τα βιβλία αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς του και πως το πρόγραμμά του θα πρέπει πάντα να περιλαμβάνει και χρόνο που θα αφιερώνει στη μελέτη τους.

Είναι γεγονός πως οι φοιτητές Ιατρικής δεν κάνουν ζωάρα, όμως γι’ αυτό διόλου φταίει η ύλη των μαθημάτων. Καταρχάς, είναι η μόνη σχολή που η ελάχιστη διάρκεια φοίτησης είναι έξι χρόνια. Από τη στιγμή που κάποιος θα μπει στην Ιατρική, κυριεύεται διαρκώς από το άγχος πως θα τελειώσει στην καλύτερη, ένα με δύο χρόνια αργότερα από τους συμμαθητές του, που βρίσκονται σε άλλες σχολές με διάρκεια φοίτησης 5 ή 4 έτη. Η επίγνωση αυτής της κατάστασης προσθέτει στην ψυχολογία του ένα επιπρόσθετο βάρος: πως πρέπει να τελειώσει στην ώρα του, πως βρίσκεται ήδη πίσω -χρονικά πάντα- από τους συνομηλίκους του.

Κι ενώ η ευχή «πτυχίο στα έξι» κυριαρχεί σε κάθε γιορτινή γι’ αυτόν μέρα, μιας και αποτελεί επίτευγμα να τελειώσει την Ιατρική στην ώρα της, ο ίδιος ξέρει πως αν δεν πάρει πτυχίο στα έξι, αλλά στα εξίμιση χρόνια, θα βρίσκεται και πάλι πίσω χρονικά από τους συμφοιτητές του. Θα καθυστερήσει να γραφτεί στις λίστες ειδικότητας, ο χρόνος αναμονής για την έναρξή της αυτομάτως θα αυξηθεί και -χωρίς να το καταλάβει- θα έχει φτάσει τα 25 περιμένοντας ακόμα να ξεκινήσει την εργασιακή του πορεία.

Η επιλογή ειδικότητας, βέβαια, δεν αποτελεί εύκολη απόφαση. Αν κάθε φοιτητής άλλης σχολής πρέπει να σκεφτεί απλώς πού θα βρει δουλειά, ο φοιτητής Ιατρικής πρέπει παράλληλα να κατασταλάξει στο τι δουλειά θα κάνει. Ναι, θα είναι γιατρός. Αλλά ποια από τις 40 περίπου ειδικότητες είναι κατάλληλη γι’ αυτόν; Και με ποιο κριτήριο θα αποφασίσει;

Όντας, λοιπόν, φοιτητής, από εξάμηνο σε εξάμηνο και από μάθημα σε μάθημα, αποκλείει μαθήματα που δεν του αρέσουν και προσπαθεί να διαλέξει το ένα και μοναδικό με το οποίο θα ασχοληθεί μια ολόκληρη ζωή.

Κι επειδή ίσως ως τώρα να μη βρίσκεις λόγους, ώστε να μην μπορεί να περάσει καλά, όπως οι υπόλοιποι, η μαγική λέξη είναι κλινικές. Σε αντίθεση με όλες τις άλλες σχολές, η Ιατρική έχει υποχρεωτικά μαθήματα. Όχι από εκείνα που μπαίνουν μεσημέρι κατά τις 2, ώστε να μπορείς χαλαρά να ξυπνήσεις και να πιεις και τον καφέ σου, αλλά πρωινά που πρέπει να βρίσκεσαι εκεί 8 -άντε στην καλύτερη 9- το πρωί. Που, όπως αντιλαμβάνεσαι, σημαίνει πως το πρωινό ξύπνημα είναι τρόπος ζωής και πως μόνο το Σαββατοκύριακο μπορούν να ελπίζουν σε λίγες παραπάνω ώρες ύπνου.

Άντε τώρα, με τις ώρες που ξυπνάνε να καταφέρουν να βγουν μέχρι αργά και να ξενυχτήσουν με παρέες κάνοντας έξαλλη φοιτητική ζωή. Στην καλύτερη να μαζευτούν σε σπίτι χαλαρά, μέχρι να νιώσουν υπερβολικά κουρασμένοι και μα πέσουν για ύπνο. Περιορίζουν, επομένως, τις εξόδους τους σε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, όπως θα έκανε κι ένας εργαζόμενος που τον περιμένει πρωί πρωί η δουλειά.

Παρά το άγχος των φοιτητών και τις αυξημένες υποχρεώσεις τους, δεν παύουν, ωστόσο, να είναι κι αυτοί φοιτητές. Οπότε αν κάποιος σας πει πως κλείνονται όλη μέρα σπίτι, αγκαλιά με τα βιβλία τους, μην τον πιστέψετε. Είναι κι οι ίδιοι φοιτητές, απλώς με λίγο πιο ήρεμη φοιτητική ζωή.

Κι αν καμιά φορά σας γκρινιάξουν, να ξέρετε πως μέσα τους ξέρουν πως βρίσκονται σε μια από τις κορωνίδες των επιστημών και είναι έτοιμοι να στηρίξουν με κάθε τίμημα την επιλογή τους!

Συντάκτης: Βασιλική Γουγούλα
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!