photo-by-james-marcom-on-unsplash

Τέλειο μοντέλο ανθρώπου δεν έχει ακόμα κατασκευαστεί κι ούτε και πρόκειται, ώστε να μπορέσει αυτός που θα το φτιάξει να τιμηθεί με βραβείο Nobel. Ακόμα και τα υπερεξελιγμένα ρομπότ, με τεχνητή νοημοσύνη και πρακτικές ικανότητες, ομοιάζουν σε αυτό που κάποιος -ή ο μέσος όρος- θεωρεί κοινωνικά αποδεκτό, σε συμπεριφορές που μπορούμε να πούμε πως δεν αποκλίνουν και δε χαρακτηρίζονται ως ιδιάζουσες.

Από τη στιγμή που δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης, που δεν μπορούμε να δούμε την κορυφή και να μετρήσουμε την απόσταση που μένει να διανύσουμε για να τη φτάσουμε, ο καθένας έχει αποφασίσει τι θεωρεί ιδανικό με βάση τα δικά του προσωπικά κριτήρια και επιδιώκει να πλησιάσει όσο πιο κοντά στην ιδεατή εικόνα του τέλειου που έχει μέσα στο μυαλό του. Τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα αν υπήρχε μια κλίμακα αξιολόγησης, ώστε να μετρήσουμε την τελειότητά μας σε μονάδες, να την συγκρίνουμε με αυτή του διπλανού μας και να συνειδητοποιήσουμε πόσο απέχουμε από το πρότυπο ανθρώπου.

Καταρχάς σε μία τέτοια περίπτωση θα είχαμε όλοι συνειδητοποιήσει ότι απέχουμε. Δε θα άκουγες κανέναν δίπλα σου να καυχιέται για το πόσα ελαττώματα δεν έχει, να νιώθει περήφανος για τη δική του συμπεριφορά, γιατί είναι πάντοτε η πρέπουσα και να κατακρίνει συμπεριφορές τρίτων, εντοπίζοντας σ’ αυτές άλλοτε πταίσμα άλλοτε πλημμέλημα κι άλλοτε κακούργημα. Είναι γεγονός πως όλοι έχουμε ελαττώματα και αδυναμίες. Κάποια απ’ αυτά τα εντοπίσαμε μόνοι μας στον εαυτό μας ήδη απ’ τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια, άλλα χρειάστηκε να ενηλικιωθούμε για να τα διακρίνουμε, κάποια μας τα επισήμαναν τρίτοι και μπήκαμε στη διαδικασία να τα σκεφτούμε και να τα αξιολογήσουμε, ενώ υπάρχουν κι εκείνα που δεν έχουμε καταφέρει να δούμε ακόμα ή δεν πρόκειται να μπορέσουμε ποτέ.

Όσο δυνατοί κι αν είμαστε, όση αυτοπεποίθηση κι αν έχουμε, ακόμα κι αν ο εγωισμός μας προτάσσεται μπροστά σε κάθε κατάσταση, ακόμα και αν καταφέρνουμε να καμουφλάρουμε καλά τον εαυτό μας και τις πράξεις μας, ώστε να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια τρίτων, αδυναμίες έχουμε όλοι. Και μάλιστα, όσες λιγότερες παραδέχεσαι, τόσο πιο αδύναμος είσαι. Δεν είσαι σε θέση να δεις τον εαυτό σου κατάματα, να τον κρίνεις και ίσως χρειαστεί να τον πληγώσεις με την ωμή κριτική σου, να παραδεχτείς ποια δεν είναι τα δυνατά σου σημεία κι όχι να προβάλλεις διαρκώς τα -σύμφωνα με σένα- ατού σου.

Θέλει δύναμη να παραδεχτείς ότι δεν είσαι τέλειος. Βασικά την πρόταση αυτή μπορεί να την ακούσεις από πολλούς, το θέμα, όμως, είναι πόσοι πραγματικά το πιστεύουν. Κάποιοι έχουν μάθει να θεωρούν πως τα ελαττώματά τους συμπεριλαμβάνονται στο πακέτο του χαρακτήρα του, σαν το χρώμα ματιών που απέκτησαν εκ γενετής και δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Μα ακόμα κι αυτό σήμερα, με φακούς επαφής, μπορεί να τροποποιηθεί, να δείχνει διαφορετικό, κι ας ήταν η βάση του η ίδια. Έτσι, θ’ ακούσεις ανθρώπους που τα στραβά τους τα λένε εξαρχής, μα απ’ τη στάση τους θα καταλάβεις πως δεν κάνουν κάτι γι’ αυτά, πως δεν έχουν σκοπό να τα αλλάξουν ή έστω να προσπαθήσουν, μα πως πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι τα πικάντικα εκείνα μπαχαρικά που συνοδεύουν την αψεγάδιαστη εικόνα τους, με σκοπό να την κάνουν να δείχνει ακόμα πιο τέλεια.

Συντάκτης: Βασιλική Γουγούλα

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!




Νιώθεις ότι σε βαραίνουν όλα τα ανείπωτα;

Μπορείς να μιλήσεις, να τα βγάλεις από μέσα σου. Η Ελένη Τουρλούκη είναι εδώ για να σε ακούσει, ως πιστοποιημένη life coach.