foto161

Θέλω να φανταστείτε το εξής σκηνικό: αγόρι γνωρίζει κορίτσι και τούμπαλιν. Δε μιλάμε για one night stand, για ξεπέτα και άλλα τέτοια πράγματα που ο εξαποδώ επικροτεί κι η εκκλησία μας αποδοκιμάζει.

Μιλάμε για μια αγνή, όμορφη γνωριμία, που έχει όλες τις προδιαγραφές να καταλήξει σε σχέση. Συνάντηση με την παρέα του άλλου, ανταλλαγή παιδικών αναμνήσεων (και τραυμάτων), ενθουσιασμός με τα κοινά ενδιαφέροντα που μοιράζονται το αγόρι και το κορίτσι μας και λίγο αργότερα διακοπές μαζί, ως επίσημο ζευγάρι. Πανέμορφες εικόνες και καταστάσεις, αν θέλετε τη γνώμη μου.

Έλα όμως που κάπου το πράγμα σκαλώνει.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το αγόρι και το κορίτσι συναντιούνται για πρώτη φορά. Δείχνουν και οι δύο (αυτό είναι σημαντικό!) ενδιαφέρον για τον άλλον και υπόσχονται να ξαναβρεθούν. Έτσι και γίνεται.

Περνάει το πρώτο ραντεβού, περνάει το δεύτερο ραντεβού κι εκεί που όλοι περιμένουν εναγωνίως, με τα χέρια γεμάτα βούτυρο κι αλάτι από το ποπ κορν, το επόμενο βήμα δε γίνεται ποτέ. Αγαπητοί φίλοι και φίλες του θύματος, κλείστε εισιτήρια για ένα μακρινό κι εξωτικό μέρος και φύγετε μακριά, όσο είναι καιρός. Σας περιμένουν δύσκολες μέρες. Από αυτές που χάνετε τον ύπνο σας, ακούτε τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά και βλαστημάτε τρεις φορές το δευτερόλεπτο, τόσο τη στιγμή που αυτοί οι δύο συναντήθηκαν, όσο και τη στιγμή που αρχίσατε να κάνετε παρέα με το αγόρι ή το κορίτσι της ιστορίας.

Είναι ένα πανάρχαιο φαινόμενο και ίσως το πιο εκτενώς αναλυμένο θέμα σε κάθε παρέα.

«Μα έχουμε βγει δέκα φορές, γιατί στο διάολο δεν κάνει κίνηση;», αναρωτιέται εμφανώς προβληματισμένο το όμορφο κοριτσάκι, ψάχνοντας την απάντηση στις σοφές φίλες της. Στη διπλανή γκαρσονιέρα, το αγόρι μιας παρόμοιας ιστορίας πίνει μπύρες με τους κολλητούς του και τους τα κάνει ζέπελιν, γιατί η τελευταία του «κατάκτηση» όχι μόνο δεν του κάθεται μετά από έναν ολόκληρο μήνα γεμάτο ραντεβού, αλλά ούτε να τη φιλήσει δεν τον αφήνει. Περίεργες καταστάσεις, έτσι δεν είναι;

Εννοώ, σε τέτοιες περιπτώσεις, τα πράγματα είναι απλούστατα: βγαίνεις με κάποια που γουστάρεις, τη φλερτάρεις ανοιχτά και μόλις σου δώσει το πράσινο φως, προχωράς. Αντίστοιχα, αν είσαι κοπέλα και βγαίνεις με κάποιον που σου αρέσει, πρώτα τον τσιγκλάς και τον καθησυχάζεις με τον τρόπο σου ότι, αν πάει να σε φιλήσει, όλα θα πάνε καλά. Και στη συνέχεια, όταν αυτός πάρει την απόφαση να κάνει την πρώτη κίνηση, εσύ τον επιβραβεύεις γι’ αυτό. Όταν λοιπόν περνάνε τα ραντεβού και δεν μπαίνει το νερό στ’ αυλάκι, τι γίνεται;

Έχετε πέσει σε παγίδα χωρίς να το ξέρετε, αυτό γίνεται. Εξ’ ου και η παραπάνω χρήση της λέξης «θύματος».

Η κατάσταση αυτή έχει (φυσικά) παρουσιαστεί κι αναλυθεί στο «How I Met Your Mother» (Season 5, Episode 16) – ορκίζομαι, τελευταία φορά που το χρησιμοποιώ ως πηγή.

Πρόκειται για την περίπτωση όπου, το ένα από τα δύο «πιτσουνάκια» είναι ανυποψίαστο και πιστεύει ότι θα κάνει (ή ακόμη κι ότι έχει ήδη μια) σχέση.

Η άλλη όμως πλευρά έχει διαφορετικές βλέψεις. Είτε επειδή έχει βγει μόλις από μεγάλο και τρανό χωρισμό, είτε επειδή έχει κάποιον κάλο στον εγκέφαλο –εξίσου μεγάλο και τρανό κατ’ εμέ– ο άλλος δε θέλει να προχωρήσει το πράγμα. Το αντίθετο μάλιστα, η κατάσταση τον βολεύει ακριβώς όπως είναι. Έχει έναν άνθρωπο να ασχολείται μαζί του, να του ανεβάζει την αυτοπεποίθηση δείχνοντάς του ότι τον γουστάρει και να περνάει χρόνο μαζί του, έως και να τον κακομαθαίνει σε ένα βαθμό.

Το άλλο άτομο του είναι σχετικά αδιάφορο, όμως περνάει καλά και ξεχνιέται, οπότε δεν ξεκαθαρίζει τα πράγματα. «Γατζώνει» το θύμα και το αφήνει stand-by για να δει τι θα φέρει το μέλλον. Αν η πρώην γυρίσει και υπάρχει κοινή θέληση για επανασύνδεση, το θύμα παίρνει πούλο, σα να μην έγινε τίποτα ποτέ.

Αν βρεθεί άλλο ταίρι, πιο δελεαστικό, το θύμα και πάλι πετιέται ωσάν στυμμένη λεμονόκουπα. Σε κάθε περίπτωση, προκοπή δεν πρόκειται να δούμε, εκτός κι αν ο Captain Hook κάνει κανένα μικρό αναγνωριστικό βήμα (από φιλί μέχρι όλο το πακέτο, ανάλογα με τους ηθικούς φραγμούς του), το οποίο θα πάρει πίσω το συντομότερο δυνατόν.

Αν βρεθείτε σε τέτοια κατάσταση, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να την αντιμετωπίσετε: ανοίξτε την πόρτα και τρέξτε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα. Εξαφανιστείτε από προσώπου Γης για να βρείτε την υγειά και την ησυχία σας. Όλες οι άλλες προσεγγίσεις είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Δεν μπορείτε να αλλάξετε την κατάσταση, όσο έξυπνα κι αν φερθείτε. Εξίσου σίγουρο είναι το ότι δεν μπορείτε να συζητήσετε σοβαρά με τον άλλον επί του θέματος. Πολύ απλά γιατί θα αρνηθεί τις κατηγορίες, θα πουλήσει τρέλα και θα κάνει τα πάντα για να σας καθησυχάσει ότι όλα πάνε καλά κι απλώς «θέλει το χρόνο του μέχρι να νιώσει έτοιμος να προχωρήσετε». Τρέξτε σας λέω!

Σημείωση: αυτό το φαινόμενο μπορεί να συμβεί σε κάθε ηλικία, χώρα, κοινωνικό περιβάλλον. Το ξεκαθαρίζω για να μην επαναπαυθείτε από το ότι οι ήρωες του παραδείγματος ήταν «αγόρι» και «κορίτσι», αντί για «άντρα» και «γυναίκα». Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. (Και ξαναλέω: τρέξτε.)

Συντάκτης: Γιώργος Πατούλης

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!