kat92349287

Σχέσεις ολιγοήμερες, σχέσεις χωρίς ουσία, χωρίς συναίσθημα. Σχέσεις για το φαίνεσθαι και για τα μάτια του κόσμου ή σχέσεις μπαλώματα, με μόνο σκοπό να καλύψουν όπως-όπως τη μοναξιά μας. Σχέσεις ντυμένες με ένα περίβλημα απελπισίας, που φωνάζουν την αγωνία τους. Αν τολμήσεις να σταθείς και να ακούσεις, σου παίρνουν τα αυτιά. Αυτό ζούμε σήμερα, αυτό επιλέγουμε, νομίζοντας πως τα στατιστικά των πιθανοτήτων μιας όμορφης, αληθινής σχέσης, θα γυρίσουν κάποια στιγμή υπέρ μας.

Μα σου λέω πως δε θα γυρίσουν, όχι όσο συνεχίζουμε να κινούμαστε επαναλαμβανόμενα μέσα στο ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς και επιλογών. Για να ζήσεις το κάτι αλλιώτικο, πρέπει να γίνεις αλλιώτικος εσύ. Καταστάσεις που βλέπεις πως ακολουθούν πιστά την ίδια γραμμή, δε θα σου δώσουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Και τις ξέρουμε πια καλά αυτές τις καταστάσεις. Τις ζήσαμε ξανά και ξανά. Μάθαμε απ’ έξω τα λόγια και τις κινήσεις κάποιου, που έρχεται να μας δώσει άλλη μια στείρα σχέση, άλλο ένα χαστούκι στην αυτοπεποίθησή μας, άλλη μια απογοήτευση. Μην το επιτρέψεις ξανά. Έμαθες ό,τι ήταν να μάθεις, δε σου αρέσει, δε σου κάνει. Μην το επαναλαμβάνεις.

Αν ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου είναι μια από τα ίδια μην τον πλησιάσεις καν, μην επιτρέψεις να σε πλησιάσει ούτε εκείνος. Δεν αξίζει. Μεγάλωσες, ξέρεις τι θέλεις, ψάξε για αυτό. Διεκδίκησέ το και μην επιτρέψεις σε κανένα να σε αναλώνει. Ο κάθε ένας μας έχει ένα δρόμο να περπατήσει κι έναν προορισμό στον οποίο πρέπει να φτάσει. Όμως στην πράξη θα φτάσεις εκεί που κοιτάς. Τα βήματά σου δε σχηματίζονται ανεξάρτητα. Τα πόδια ακολουθούν τα μάτια και την καρδιά. Αν σταματάς κάθε λίγο για να ρίξεις κλεφτές ματιές στους παράδρομους που ξεφυτρώνουν δεξιά κι αριστερά σου, το μόνο που κερδίζεις είναι να καθυστερείς να φτάσεις στον προορισμό σου, με κίνδυνο στο τέλος να χάσεις ακόμα και το δρόμο σου. Είναι κρίμα περνώντας ο καιρός, να διαπιστώνεις πως μένεις καρφωμένος στο ίδιο σημείο, πως δεν προχώρησες προς αυτό που θα σε γεμίσει.

Φταίμε πολλές φορές, γιατί στεκόμαστε συχνά στην εικόνα. Προσέχουμε περισσότερο τα υλικά αγαθά του απέναντι και όχι τι νιώθει, τι λέει και τι αισθάνεται. Έτσι απορρίπτουμε ανθρώπους, που θα μπορούσαν να είναι αυτό το κάτι διαφορετικό που ζητάμε. Ίσως και να μην ήταν βέβαια, όμως έτσι δε θα έχουμε ποτέ την ευκαιρία να το μάθουμε. Θέτουμε τα standards μας, ορίζουμε τους κανόνες μας και τους ακολουθούμε πιστά. Απαγορεύουμε στη μαγεία να μας λούσει, κάνοντας σημαία μας τη στείρα λογική. Ψάχνουμε συγκεκριμένα πράγματα κι όταν τα βρούμε μας πληγώνουν, γιατί είναι μια από τα ίδια, ένα έργο σε επανάληψη.

Θα υπάρξουν κι άνθρωποι βέβαια που θα καταφέρουν να σε ξεγελάσουν, δείχνοντάς σου κάτι άλλο κι όχι τις πραγματικές τους προθέσεις. Ταλαιπωρούνται και μπαίνουν σε όλον αυτόν τον κόπο για να καταφέρουν τι; Στο τέλος εκείνοι μένουν πιο άδειοι από εσένα, γιατί εσένα σου έμεινε τουλάχιστον μια αξιοπρέπεια και μια καθαρή συνείδηση να κοιμάσαι τα βράδια. Ξόδεψαν τόσο χρόνο και κόπο για να παραστήσουν κάτι άλλο από αυτό που είναι, που το μόνο που καταφέρνουν είναι να σου προκαλέσουν λύπηση.

Είναι καιρός λοιπόν να δηλώσεις πρώτα στον εαυτό σου και μετά σε όλους τους άλλους, πως εσύ τελείωσες με τα ανούσια, ξεμπέρδεψες με τα λίγα και τα μισά. Πες στον επόμενο που θα βρεθεί στο δρόμο σου, πως αν είναι μια από τα ίδια, να μην κάνει το κόπο να σε πλησιάσει καθόλου. Διώχνοντας τα σκουπίδια από τη ζωή σου, ανοίγεις χώρο για να έρθουν τα διαμάντια.

Συντάκτης: Κωνσταντίνα Γρημάνη
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!