maira93

Δεν ξέρω τι να σου πω για τις άλλες ζωές. Σκέφτομαι πάντα όταν αφαιρούμαι μέσα στην πολυκοσμία και το βλέμμα μου ξεφεύγει, πώς θα ήταν αν είχα μια άλλη. Αν ζούσα σαν κάποιος άλλος. Πέφτω στην παγίδα πάλι. Αυτή που οι άνθρωποι είναι σπανίως ευχαριστημένοι με όσα έχουν και νομίζουν ότι θα αντέξουν όσα λαχταρούν. Κάποιες μέρες που όσα μας χωρίζουν, χωρίζουν εμένα από τη ζωή που δεν έζησα, η παγίδα βουίζει στο κεφάλι μου στη θέση όλων των ήχων, όλων των τραγουδιών που δεν ακούστηκαν από όταν έφυγες.

Ψάχνω για σημάδια, για κρυμμένα νοήματα, για υπονοούμενα σε όσα ζήσαμε για να μη φύγω και εγώ. Όσο αναπόφευκτη μοιάζει η μέρα που θα έχεις κάτι να μου δώσεις και δε θα το χρειάζομαι, άλλο τόσο θέλω να κρεμαστώ στο σώμα σου σαν σταυρός που ξορκίζει όλα τα κακά. Αυτά που έφερες μαζί απέξω. Από εκεί έξω που ποτέ δεν πήγαμε, ποτέ δε γίναμε, ποτέ δε μας είδε και δεν το είδαμε. Όμως, εσύ το άφηνες πάντα στο σαλόνι για να μη στριμωχνόμαστε όλοι μαζί στο κρεβάτι, ενώ πάντα το χάραμα έβρισκε μόνο το δικό μου σώμα εκεί.

Ό,τι μας χωρίζει στο χρεώνω αλλά δεν έχω ξοφλήσει ακόμα. Χρωστάω ένα κλάμα σε όλα μου τα λάθη και μια αγκαλιά σε εκείνο τον εαυτό που δεν υπολόγισε το πλάκωμα στο στήθος, στα μεγάλα λόγια και πόνταρε στις ανάσες που έβγαιναν από αυτό, μη τυχόν και δεν προλάβεις να με φιλήσεις.

Στις στιγμές που ανέτρεπες ζωές, αλήθειες και κεκτημένα με ψέματα για όσα μπορείς πάντα αναρωτιέμαι τι θα ήσουν αν δε γινόσουν όσα σου είπαν να γίνεις. Αν τους άφηνες να αγαπάνε τις θεωρίες και τους ορισμούς και αγαπούσες πιο πολύ εσένα. Σίγουρα θα αγαπούσες και μένα. Με εκείνη την αγάπη που όσο κι αν σηκωθείς στις μύτες, όσο κι αν τεντώνεις τα χέρια, όσο και αν τρέξεις δεν την φτάνεις. Γιατί είναι μέσα σου. Θρέφει από σένα όσο κοιμάσαι με όνειρα που δε θα παλέψεις να κάνεις πραγματικότητα όταν ξυπνήσεις. Ζει από σένα όσο δίνεις τα μισά από όσα μπορείς, γιατί ξέρεις ότι το να τα δώσεις όλα απαιτεί να φτάσεις μέχρι το τέλος και πόσο φοβάσαι μη δεν βρεις πάλι τον δρόμο για να γυρίσεις πίσω στην αρχή.

Μεγαλώνει από σένα όσο δεν παίρνεις καμία απόφαση και οι αποφάσεις παίρνουν τον δρόμο των άλλων, αυτών που θέλουν να τις ζήσουν, αυτών που με παίρνουν από το χέρι να τις ζήσω και εγώ. Εκεί που η παλάμη μου ιδρώνει εκεί ήταν που μέτρησες τις γραμμές της ένα βράδυ και τόσο ήθελες να ακολουθήσεις τη μεγαλύτερη που το πρωί ξέχασα να σου πω τη διαδρομή της, από τη βιασύνη σου να φύγεις.

Όμως, δε σου χρεώνω ό,τι μας χωρίζει για όλα αυτά, ούτε για εκείνα που χρωστάω και εγώ, ούτε για ‘κεινα που ποτέ δε θα μάθεις, ούτε για ‘κεινα που σου είπα και ποτέ δεν κατάλαβες ή εκείνα που κατάλαβες αλλά δεν ήξερες τι να τα κάνεις, αλλά γιατί θες μόνο εμένα. Εγώ είμαι το ιδανικό ακόμα και στα επόμενα που θα συναντήσεις. Έχω καλύψει όλα τα χρώματα και τα αρώματα των υπάρξεων που αντέχεις. Εγώ είμαι το ένα και μοναδικό αναντικατάστατο που παλεύεις να ζήσεις χώρια του γιατί δεν έχεις ιδέα τι να κάνεις μαζί του.

Δεν έχεις ιδέα πού θα χωρούσε τόση ευτυχία πλήρωσης και τόση δημιουργία ζωής. Δεν μπορείς να φανταστείς μια απτή πραγματικότητα που να σε αγαπάνε όσο εσύ δεν αγαπάς εσένα και όσο δεν ξαναγάπησαν ποτέ τίποτα τόσο ανάξιο να μείνει. Δεν ξέρεις πώς είναι να μην τελειώνει κάτι, γιατί από όλα τα αλλά τα τελειωμένα, δε μου έδωσες ποτέ μια αρχή. Δεν ξέρεις καν ότι μετά από εμένα, όλα θα είναι εγώ γιατί πάντα φεύγεις λίγο πριν το εμείς και πάντα τελειώνω μαζί σου λίγο πριν το γιατί. Δεν ξέρεις και δε σου χρεώνω ούτε αυτό. Σου χρεώνω μόνο όλη την αξόδευτη αγάπη που θα ξοφλούσε όσα σε έκαναν αυτό που δε βλέπεις στον καθρέφτη, που τρώει τη ζωή από όσα βλέπεις. Όχι εκείνη. Αυτή εδώ τη δική σου.

Συντάκτης: Πέπη Νάκη
Επιμέλεια κειμένου: Μάιρα Τσιρίγκα

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!