summery247

Οι λέξεις θέλουν να βγουν και το πληκτρολόγιο να πάρει φωτιά αλλά νιώθουν αμήχανα τα χέρια. Θέλω άλλη μια φορά να μιλήσω για σένα και να σε συστήσω στον κόσμο, να σε γνωρίσω σε όλους όσοι τύχει και διαβάσουν τούτο εδώ αλλά σαστίζω.

Πέρασε καιρός. Συνηθισμένη, τυπική ερωτική ιστορία. Αναρωτιέμαι κι αγωνιώ για το αν έχεις βρει την ευτυχία, αν βρήκες τον έρωτα που αξίζεις και δεν κατάφερα να σου εμπνεύσω εγώ και ξέρω καλά μέσα μου πως όσο κι αν ζηλέψω που θα σε δω με άλλον, μια μικρή βρόμικη γωνίτσα του εγκεφάλου μου θα χαρεί κι ας με τρώει η σκέψη πως θα υπάρξουν άλλα χείλη εκτός από τα δικά μου, που θα σε αγγίξουν.

Την ευτυχία τη βρίσκουμε μέσα μας όλοι λένε μα την ευτυχία εγώ τη βρήκα στα γαμημένα τα δόντια σου τις στιγμές που σου έκλεβα το γέλιο σου, βλέπεις. Οπότε τα πράγματα είναι σοβαρά. Γιατί τόσο καιρό μετά εγώ ακόμα σαστίζω στις μικρές, σχεδόν αόρατες εμφανίσεις που κάνεις στη ζωή μου. Αξιολύπητος πια, οι φίλοι μου γελάνε όταν αναφέρω το όνομά σου και το δικό μου όνομα δεν υπάρχει πια ούτε σαν σκέψη στο κεφάλι σου.

Μου έμεινες απωθημένο. Ζήσαμε τόσα μαζί και παρ’όλα αυτά εγώ στο μυαλό μου σ’ έχω σαν το μεγαλύτερό μου απωθημένο. Δε σε χόρτασα, ρουφιάνα. Δε χόρτασα τα φιλιά σου ούτε τη σιχαμερή μυρωδιά σου. Τις συνήθειές σου τις ηλίθιες, δεν τις χόρτασα. Δε μου λείπουν τα κλισεδιάρικα του τύπου «Μέσα από σένα αγάπησα εμένα» και μαλακίες τούμπανα.

Μου έλειψε η γκρίνια σου όταν είχες περίοδο και με ζάλιζες με ηλίθιες σκέψεις, το σιχαμερό διάβασμα που έκανες για την εξεταστική, τα λυγδιασμένα μαλλιά σου στο κεφάλι μου κάθε μέρα που ξυπνάγαμε με 40 βαθμούς έξω. Μου λείψανε οι καλημέρες που δε μου έστελνες ποτέ και που πάσχισα να σου μάθω να τις στέλνεις. Βλέπεις; Μου λείψανε ακόμα και πράγματα που δεν έκανες ποτέ.

Και είναι άλλες που μπορεί να έκαναν τα πάντα για μένα, αγάπες που θα έδιναν χίλια πράγματα παραπάνω από σένα αλλά εγώ με σένα κούμπωσα, οι άλλες αγκαλιές μου φαίνονται ξένες, τα βράδια ξυπνάω και σε σκέφτομαι, χαμογελάω γιατί φέρνω τη μορφή σου δίπλα μου για λίγο και μετά τσουπ! Έφυγες πάλι μακριά.

Σ’ αγαπάω γιατί κατάφερες παραπάνω από το να μου δώσεις έμπνευση. Σ’ αγαπάω γιατί χωρίς εσένα ένιωσα να γίνομαι ένα μηδενικό με όσα γράφω, ένας αξιοθρήνητος νεάκος που γράφει για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, που πονάει και γράφει για την αγάπη του. Ξέρεις τι ντροπή είναι αυτή; Ξέρεις τι όνειδος και σιχαμένο είναι να μη σε νοιάζει αν αυτά που γράφεις σε κάνουν στα μάτια του άλλου ένα απλό, τεράστιο, ολοστρόγγυλο μηδενικό; Να σε έχουν στο μυαλό τους όλοι ως τον «γλυκούλη που αγαπάει μωρέ ο καημένος» κι άλλα τέτοια θλιβερά ζουζουνίστικα;

Γι’ αυτό σ’ αγαπάω. Γιατί με έκανες μηδενικό κι όμως για σένα είμαι σίγουρος πως αυτό το νούμερο αξίζει. Δε θα κοιμάμαι σ’ άλλα κρεβάτια. Το μυαλό μου έχει κλείσει από σκέψεις ερωτικές, ρομαντικές, από αυτές με τις οποίες ζούσα. Το μυαλό μου το τρέφεις μονάχα εσύ.

Αλλά ξέρω πως δε θα γυρίσεις γιατί δεν κατάφερα τούτο το γαμημένο απόφθεγμα να το κάνω τρόπο ζωής. Δεν μπόρεσα να γίνω από τους πολλούς, ο ένας. Εγώ είμαι σαν πολλούς άλλους, εσύ δε μοιάζεις με καμία. Σε ευχαριστώ γιατί για σένα έπεσα τόσο χαμηλά που κατάλαβα πως τη μεγαλύτερη αξία την έχει ο κρότος παρά η λάμψη.

Συντάκτης: Ιωάννης Καράπογλου
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Κεχαγιά

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!