anastasia606

Υπάρχουν άνθρωποι πολλών ειδών που θα έχεις την τύχη ή και την ατυχία να συναντήσεις στη ζωή σου. Άνθρωποι μεγάλοι, οι οποίοι μιλούν για ιδέες κι όνειρα. Είναι αυτοί που πατούν γερά στη γη κι έχουν συνείδηση της πορείας και του δρόμου τους, συνειδητοποιημένοι λοιπόν. Άνθρωποι μικροί, οι οποίοι γίνονται φερέφωνα για να επιβιώσουν. Άβουλοι, που μόνο με γνώμονα την κακία καταφέρνουν να πορευτούν μόνοι, ανεξάρτητοι. Κι υπάρχουν άνθρωποι που η μοίρα σου είχε φυλάξει να συναντήσεις.

Άνθρωποι που νιώθεις πως τους χρωστάς τόσα, όσα δε θα καταφέρεις ποτέ να τους επιστρέψεις. Γιατί δεν αφορούν υλικά, ούτε μπισκότα και σοκολάτες. Αφορούν συναισθήματα. Γρατσουνιές που κατάφεραν να κλείσουν μόνο με το άγγιγμά τους και χαμόγελα, που κατάφεραν να μεγαλώσουν αλλά ακόμη και να δημιουργηθούν απ’ το πουθενά, μονάχα εξαιτίας τους.

Αφορούν εσένα και μόνο. Κομμάτια του εαυτού σου κατακρεουργημένα που κατάφεραν αυτοί οι ίδιοι με γυμνά χέρια να μπαλώσουν. Μερικές φορές δε χρειαζόντουσαν βοήθεια, άλλες όμως, ξεχείλωναν δικά τους κομμάτια για να τα μπαλώσουν. Μην τυχόν και σου πουν πως δε γιατρεύονται και πληγωθείς περισσότερο. Έκλειναν τις πληγές σου με τις πληγές τους και σου χαμογελούσαν.

Ε λοιπόν, έχεις γνωρίσει ήρωες; Απ’ αυτούς για τους οποίους μιλάνε όλοι, τους μεγάλους, τους τρανούς; Κάπως έτσι οφείλουμε να χαρακτηρίσουμε κι αυτούς τους ανθρώπους. Ήρωες της ζωής μας. Και τους χρωστάμε το μεγαλύτερο και καλύτερό μας χαμόγελο. Γιατί, τι θα ήμασταν χωρίς αυτούς; Και πού θα είχαμε καταλήξει; Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Ένα είναι σίγουρο όμως: Θα ήμασταν μια χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας.

Δύσκολα όμως τους συναντάς αυτούς τους ανθρώπους κι αν ήδη το κατάφερες, αν έχεις κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο στο μυαλό σου, να ξέρεις πως είσαι πολύ τυχερός. Άλλοι ίσως δεν το συναντήσουν ποτέ. Παρ’ τον λοιπόν αγκαλιά, μία μεγάλη και δυνατή. Βοήθησέ τον με τα δικά του πάθη. Αγάπησέ τον. Κανείς δεν μπορεί να λέγεται ήρωας χωρίς αγάπη. Απ’ αυτή γεννιούνται άλλωστε. Κι οι ήρωες κι η ανθρωπιά. Είναι μάνα  βλέπεις στοργική αυτή η αγάπη και ποτέ κανείς δεν είπε το αντίθετο.

Ίσως αφορούν φίλους ή οικογένεια, καθώς μιλάμε γι’ αυτή την αγνή μορφή αγάπης. Την τόσο καθάρια κι αγαθή. Την τόσο αληθινή. Αυτή που δε φέρει εγωισμούς, δε συνδυάζεται με έρωτες και δε μετριέται με τσουβάλια. Αυτή που δίνεται απλόχερα κι η ανιδιοτέλειά της αγγίζει το μηδέν. Είναι άλλωστε δύσκολο να δώσεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις κάτι ως αντάλλαγμα στη σημερινή εποχή, σωστά; Είναι τόσο δύσκολο που πολλές φορές μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε αν υπάρχει. Και είναι αυτό το «αν» που μας κάνει να συνεχίζουμε να ελπίσουμε, διαφορετικά, θα τα είχαμε παρατήσει.

Μην μπερδεύεσαι όμως, δεν αφορούν το ιδανικό αυτοί οι άνθρωποι. Δεν είναι τέλειοι. Γιατί το τέλειο και το ιδανικό απαιτούν συμβιβασμό λογικής και συναισθήματος  και σωστή χειραγώγηση αυτών. Αυτοί οι άνθρωποι όμως ουδεμία σχέση έχουν με τη λογική. Έχουν γίνει οι ίδιοι αντικείμενα χειραγώγησης του συναισθήματος και μοιράζουν μόνο αγάπη. Απ’ αυτήν που έχεις ανάγκη κάθε στιγμή της ζωής σου.

Γι’ αυτό σου λέω, τους χρωστάς πολλά. Και ψάξε βρες χρόνο να τους το ξεπληρώσεις. Γρήγορα, τώρα. Η αγάπη μπορεί να συγχωρεί τα πάντα, αλλά ο χρόνος δε συγχωρεί τίποτα. Χαμογέλασέ τους και δείξε τους πόσο ξεχωριστοί είναι.

Το αξίζουν, άλλωστε, σωστά;

Συντάκτης: Μαρία Διακουράκη
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!