gio73

Χτυπάω το θυροτηλέφωνο και σε περιμένω να κατέβεις. Ανάβω ένα τσιγάρο μέσα στο κρύο, γιατί, προφανώς, ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κατέβεις στην ώρα σου. Το θαυμάζω αυτό σε εσένα. Κάποιος σε περιμένει κάτω από το σπίτι σου κι εσύ, άντε να ανεβάσεις λίγο την ταχύτητά σου. Μέχρι εκεί αλλάζει ο ρυθμός της προετοιμασίας σου για μια έξοδο. Δε με ενοχλεί, αντιθέτως, αυτό σου το χούι σε κάνει λίγο πιο αξιαγάπητη στα μάτια μου -το αναφέρω, γιατί έτσι, κουβέντα να γίνεται!

Τραβάω άλλη μια τζούρα από το τσιγάρο μου και σε σκέφτομαι να ετοιμάζεσαι. Ξέρεις, αυτό το άγχος σου να είσαι πάντα καλοντυμένη και περιποιημένη, στην αρχή με είχε παραξενέψει απίστευτα. Εγώ, που έκρινα ανθρώπους με εμμονή στην επιφάνεια και το φαίνεσθαι, κόλλησα με εσένα που θέλεις πάντα έχεις ένα παρουσιαστικό προσεγμένο. Το παρουσιαστικό μιας κοκέτας.

Αν έψαξα κάτι πολύ σε ‘σένα, είναι αυτή η ανάγκη σου να προκαλείς θαυμασμό όπου πατάς. Δικαιολόγησέ με, απλά μου είναι ξένο όλο αυτό. Πριν ανάψω κι ένα δεύτερο τσιγάρο, σου ξαναχτυπάω το κουδούνι.

Αγαπώ τον τρόπο που επικοινωνώ μαζί σου, πραγματικά. Τώρα εσύ ξέρεις πως ανάβω το δεύτερο τσιγάρο μου κι εγώ ξέρω πως θα τρέξεις να φορέσεις αυτά που τόση ώρα διάλεγες. Μαγική συνεννόηση. Επίσης, ξέρεις πως το δεύτερο τσιγάρο μου είναι και το τελευταίο, οπότε έχεις στη διάθεση σου οχτώ με δέκα λεπτά, το πολύ.

Θυμάμαι εκείνη τη φορά που έκανα το λάθος να ανέβω πάνω κι όχι να σε περιμένω κάτω και γελάω. Αυτό ήταν η απόλυτη καταστροφή. Θυμάσαι; Αργήσαμε μιάμιση ώρα, άλλαξες 6 διαφορετικά σύνολα -φυσικά, κατέληξες στο πρώτο που σου είχα πει ότι είναι μια χαρά- και στο τέλος δεν περάσαμε και καλά, γιατί ήταν χάλια το πάρτι. Από τότε έμαθα να περιμένω από κάτω για να μη σε αγχώνει η παρουσία μου στο δωμάτιο.

Σβήνω το τσιγάρο ξέροντας πως σε ένα λεπτό θα είσαι μπροστά στην πόρτα. Κι αφού περάσει το λεπτό εκείνο, κατεβαίνεις, όντως. Πανέμορφη. Όπως κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου.

«Δεν άργησα… Πολύ.»

«Όχι, όλα εντάξει! Φιλί;»

Και περπατάμε προς το αυτοκίνητο. Είναι απίστευτο το πόσο όμορφη είσαι. Δεν ξέρω ποιος θεός σκέφτηκε την εικόνα σου και σε έπλασε, πάντως τον ευχαριστώ και που σε σκέφτηκε και που με αξίωσε να σου κρατήσω το χέρι. Δε βλέπω καμία μεγαλομανία στα μάτια σου, οπότε προσπαθώ και πάλι να καταλάβω γιατί τόση ανάγκη να είναι όλα τόσο προσεγμένα πάνω σου.  Τι είναι αυτό που σε κάνει να τρελαίνεσαι τόσο. Και κυρίως προσπαθώ να καταλάβω, γιατί δε μισώ αυτή σου την ανάγκη.

Τότε, παρατηρώ το περπάτημά σου, τον αέρα που αποπνέεις. Παρατηρώ τα μάτια σου όταν κοιτάζεις και το χαμόγελό σου όταν κοιτάζεις εμένα κι όλα ξεδιαλύνουν. Είναι το ίδιο περπάτημα, ο ίδιος αέρας, το ίδιο βλέμμα και το ίδιο χαμόγελο που έχεις κι όταν φοράς μια φόρμα και το μπλουζάκι σου στο σπίτι. Δεν το κάνεις για την επιβεβαίωση ή για να τραβήξεις τα βλέμματα. Δεν το κάνεις γιατί είναι ανάγκη να είσαι η καλύτερη ή η αψεγάδιαστη.

Το κάνεις γιατί σε κάνει να νιώθεις καλά. Το κάνεις γιατί επικεντρώνεσαι ν’ αρέσεις στον εαυτό σου. Αυτός είναι ο λόγος που δε μισώ αυτή σου τη συνήθεια, τελικά. Γιατί ακόμα κι αν τύχει να είσαι ίδια με όλες τις άλλες, δεν είσαι ίδια με όλες τις άλλες. Οι άλλες θέλουν τα βλέμματα των άλλων πάνω τους και καταλήγει να τις φοράει το ρούχο. Εσύ, όμως, δεν είσαι έτσι. Εσύ θέλεις να κερδίσεις το δικό σου βλέμμα κι όλα τα άλλα σου είναι περιττά.

Σ’ αγαπάω πολύ, το ξέρεις;

Συντάκτης: Πάνος Κούλης

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!