anastasia800

Πριν από μια εικοσαετία ήταν ντροπή να παραδεχτείς ότι σου αρέσει το σεξ. Μια πουριτανή κοινωνία που άργησε να πετάξει από πάνω της το μανδύα του συντηρητισμού. Κι ας πούμε, ότι τον πέταξε σε πολλούς τομείς -ή τουλάχιστον νομίζουμε ότι τον πέταξε.

Λίγα χρόνια αργότερα, καταφέραμε ν’ απελευθερωθούμε. Πλέον μπορούμε άφοβα να παραδεχτούμε το λογικό κι αυτονόητο, ότι δηλαδή έχουμε προγαμιαίες σχέσεις και μας αρέσει πολύ. Και κάπου εκεί, έφτασε άλλος ένας κόμπος στο χτένι. Ενώ η συζήτηση για το σεξ ήταν ανοιχτή, το θέμα του άγριου σεξ συνέχιζε να παραμένει κλειστό.

Οι άνδρες ντρέπονταν να τολμήσουν λίγα παραπάνω απ’ αυτά που όριζαν τα πλαίσια στο κρεβάτι. Ή για να το θέσουμε πιο σωστά, τους κυρίευε ο φόβος. Οι γυναίκες απ’ την άλλη θα μπορούσαν να παρεξηγηθούν, αν έτρωγαν μία-δυο σφαλιάρες στον πισινό, θα μπορούσαν να νιώσουν «δεύτερες» αν αισθάνονταν πόνο απ’ το σφίξιμο στο λαιμό ή απ’ το τράβηγμα των μαλλιών τους.

Η ωμότητα στο σεξ ήταν συνδεδεμένη στους τότε εγκεφάλους με τις ιερόδουλες κι η βιαιότητα καταγεγραμμένη στα κεφάλια τους σαν βιασμός. Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο λένε, όμως και να άρεσε σε κάποιον άνθρωπο, έπρεπε να το παίξει θιγμένος, έπρεπε να έχει τύψεις επειδή το ξύλο του προκάλεσε ηδονή.

Από τότε μέχρι σήμερα, έχουμε μιλήσει τόσο πολύ για την απελευθέρωση στον τομέα του σεξ που σχεδόν το κάναμε να μοιάζει με επανάσταση χωρίς αιτία. Στο άλλο άκρο φτάσαμε κι η μισή Ελλάδα δείχνει να πέφτει στη λούμπα. Για να θεωρηθείς απελευθερωμένος, επιβάλλεται να σου αρέσει το ξύλο στο κρεβάτι. Επιβάλλεται ν’ αντέχεις στις αγριότητες και να δείχνεις κιόλας πως τις απολαμβάνεις. Ειδάλλως, κινδυνεύεις  να θεωρηθείς ξενέρωτος, γιατί όπως βλέπεις, δεν μπορείς να κρατήσεις σύντροφο χωρίς αυτό.

Αν εσύ δεν του προσφέρεις αυτά που θέλει κι αυτά που τον ευχαριστούν, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Γιατί εμείς ως απελευθερωμένοι που είμαστε, πρέπει να βάζουμε τη σεξουαλική απόλαυση των άλλων πάνω απ’ τη δική μας.

Στην ουσία, φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε πως στο κρεβάτι το ξύλο δε μας αρέσει. Και δε μας αρέσει, όχι γιατί το φοβόμαστε, αλλά γιατί σ’ εμάς έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά. Εν έτει 2017 όλοι δέρνουν κι όλοι είναι τα χειρότερα παιδιά. Μας ξενερώνει αυτό, το βαρεθήκαμε και συν τοις άλλοις πονάμε κιόλας. Πού είναι το κακό; Γιατί να μη μείνουμε στην απόλαυση και στο αισθησιακό σεξ και γιατί πρέπει να υπάρχει πόνος για να είναι καλό το κρεβάτι;

Και σαν να το βλέπω να έρχεται, που όλοι θα πουν εκείνο το «δεν έχεις εμπειρία, δεν ξέρεις εσύ». Πώς τα μπερδεύετε έτσι όλα μεταξύ τους και τα κάνετε μαλλιά κουβάρια ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω. Καμία σχέση δεν έχουν οι προτιμήσεις με τις εμπειρίες. Το καθένα είναι διαφορετικό.

Στην πραγματικότητα, η εμπειρία μας έχει δείξει πως το ξύλο μπαίνει στο παιχνίδι για να διώξει την πλήξη, μπαίνει στο σεξ για να κάνει τη διαφορά. Ε, λοιπόν, δεν είναι πάντα ωραίο το διαφορετικό, ειδικά όταν το κάνουν όλοι. Τότε παύει να θεωρείται διαφορετικό και λέγεται συνηθισμένο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά τους αρέσουν οι σφαλιάρες και τα σαδομαζοχιστικά στο κρεβάτι. Αυτοί όμως κατέχουν ένα μικρό ποσοστό, γιατί το υπόλοιπο έχει πείσει τον εαυτό του πως του αρέσουν οι αγριότητες, γιατί αυτό είναι το σωστό. Γιατί αυτό πάει να πει να είσαι «προχώ».

Την επόμενη φορά που θα χτυπήσετε πάνω στο σεξ ή την επόμενη φορά που θα τις φάτε απ’ τον παρτενέρ σας, θυμηθείτε ποιος ήταν ο αρχικός στόχος και πώς τον έχουμε καταντήσει. Πριν βιαστείτε να νιώσετε τη σεξουαλική απελευθέρωση που τόσο πολύ επιζητείτε, θυμηθείτε πως το ξύλο από παλαιοτάτων χρόνων μέχρι και τη δεκαετία του ’50 στο περίπου δήλωνε την κυριαρχία, την ανωτερότητα του ισχυρού.

Θυμηθείτε πως ο αρχικός στόχος ήταν να κερδηθεί η σεξουαλική ελευθερία κι η απόλαυση, όχι να υπάρχουν ρόλοι κυριαρχίας και υποταγής στο κρεβάτι. Εγώ απλώς λέω, εσείς απλά σκεφτείτε το.

Συντάκτης: Ντέμη Κάργατζη
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου