kakouri214

Την έχεις δει να πίνει ήσυχα το ποτό της και ν’ ανάβει το τσιγάρο της αργά, εκπνέοντας μίγμα καπνού και σίγουρης γοητείας. Την έχεις χαζέψει να επιβάλλεται αδιαπραγμάτευτα και να κερδίζει τις μάχες της παλικαρίσια. Να στήνει σε κάθε ραντεβού το σεβασμό των άλλων κι αυτός πάντα να την περιμένει, αγόγγυστα, εκεί.

Την έχεις δει να παίρνει μπόι, υψώνοντας το ανάστημά της σ’ ό,τι δικαίως δεν την ευχαριστεί, με τους υπόλογους να γίνονται μια σταλιά νήπια μπροστά στο φόβο της. Την έχεις δει στην αρένα της ζωής, να κάνει τα λιοντάρια σπιτόγατες που τρίβονται στα πόδια της.

Με το δίκιο σου σάστισες, λοιπόν, όταν αυτό το συνονθύλευμα δύναμης και μαγκιάς κουλουριάστηκε σαν παιδί, μέσα στην αγκαλιά σου. Θα με δουλεύει, σκέφτηκες, το πείραγμα το ‘χει στο dna της η άτιμη.

Πάρε καρέκλα και τέντωσε τις κεραίες σου. Δε σε δουλεύει. Για την ακρίβεια, έτσι αληθινή που την κρατάς στην αγκαλιά σου, ούτε τόλμησες ποτέ σου να τη φανταστείς.

Έτσι και βρει η γυναίκα αγκαλιά, που το ένα της χέρι να ‘ναι η τρυφερότητα και τ’ άλλο η ασφάλεια, την κάνει χρονομηχανή και τρέχει, με πολλά χιλιόμετρα, χρόνια πίσω. Έτσι και σ’ ερωτευτεί η γυναίκα, γίνεται πάλι κοριτσάκι για σένα. Αξίωμα όχι αυταπόδεικτο, αλλά χιλιοαποδεδειγμένο.

Αυτή η χαριτωμένη της διπολικότητα θα ‘ναι κι η πιο τρανή απόδειξη του έρωτά της. Θα πασαλείψει με παγωτά τ’ ώριμο κι αυστηρό της προσωπείο και θα σε πνίξει με σοκολατένια φιλιά. Θ’ απιθώσει στο κομοδίνο τη μάσκα του τσαμπουκά, για να γίνετε κουβάρι παίζοντας «πόλεμο». Μα φυσικά και την αφήνεις πάντα να κερδίζει, δε σου πάει βλέπεις η καρδιά να κάνεις αλλιώς. Θα νανουριστεί απ’ τα χάδια σου σαν μωρό, αφήνοντάς σου μόνη επιλογή να τη σηκώσεις στα χέρια, με προορισμό το κρεβάτι.

Θα σου γκρινιάξει, όχι κλισεδιάρικα κι εκνευριστικά, μα μ’ ένα αφοπλιστικό κι ειλικρινές παιδικό παράπονο. Η φάτσα της θα τσαλακωθεί από γελοιωδέστατες γκριμάτσες και το κάθε της γέλιο θα εκτοξεύεται κατευθείαν απ’ την ψυχή της.

Την κάνει κοριτσάκι ο έρωτας τη γυναίκα, ρίχνοντας απανωτά φάσκελα σ’ όση σκληράδα κι αν τη διακατέχει. Δύο κόσμοι για ‘κείνη, ξαφνικά. Αυτός με τους άλλους, τους διακοσμητικούς κι ο άλλος, το μεγάλο της λούνα-παρκ μαζί σου. Γροθιά τα χέρια της στον έναν, κρατημένα για καθοδήγηση σφιχτά απ’ τα δικά σου στον άλλον.

Αλήθεια, πόσο αδίστακτος πρέπει να ‘σαι για να πληγώσεις, έτσι αβίαστα, ένα -στην ουσία κι όχι στα χρόνια- παιδί; Με τι συνείδηση να του πεις ψέματα, να το εξαπατήσεις; Μάτια που λάμπουν στη θέα σου, με τόση αγνότητα και χαρά, τουλάχιστον μην τα προδώσεις. Εκτίμησέ τα και κράτα όσο πιο στεγνά μπορείς. Δώσ’ τους αυτό που ζητάνε ν’ αντικρίσουν, δεν είναι τίποτα μεγάλο. Μικροπράγματα ζητάνε τα παιδιά για να ‘ναι ευτυχισμένα, μικροπράγματα κι η γυναίκα που έγινε ξανά παιδί από έρωτα.

Φλόμωσε ο τόπος από μοιραία θηλυκά που σκορπίζουν φτηνιάρικη γοητεία. Άρπαξε το ακριβό που σου χαρίζεται απλόχερα, μέσα απ’ την αυθεντικότητα ενός τέτοιου πλάσματος και βάλε ωτοασπίδες για τις σοβαροφανείς και φάλτσες σειρήνες.

Συντάκτης: Ιωάννα Κακούρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!