anastasia1469

Ο πόνος είναι αχόρταγος κι όταν φωλιάζει μέσα μας δεν αρκείται στην καταστροφή των δικών μας σωθικών, αλλά διψά να εξαπλωθεί και σε άλλους. Μάχεται να βγει από μέσα μας και να τσακίσει κι άλλες αντοχές, ν’ αποδυναμώσει κι άλλες ψυχές, να εξαπλωθεί. Το έχεις βιώσει, απλώς δεν έχεις συνειδητοποιήσει την αδηφαγία του. Αν πληγωθείς, έχεις πάντα την τάση να πληγώνεις.

Όχι μόνο έναν, αλλά πολλούς άλλους, μέχρι να ανακάμψεις, μέχρι η ψυχή σου να γιατρευτεί και να είναι έτοιμη ξανά ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Δεν το κάνεις με τη θέλησή σου, ή μάλλον δεν υπολογίζεις τον πόνο του άλλου. Εκείνη τη στιγμή δε σ’ ενδιαφέρει. Μπροστά σου υπάρχει μόνο ο δικός σου πόνος, η δική σου απόρριψη, το δικό σου κενό.

Πληγώνεις ανθρώπους που ήρθαν στη ζωή σου για να σε πάνε παρακάτω. Εκείνους που εσύ δεν τους βλέπεις, γιατί φοράς γυαλιά που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Όλα τα ζυγίζεις μέσα απ’ τη μαύρη σου ψυχολογία και την ανάγκη σου να γίνεις αποδεκτός μόνο από εκείνον που ποθείς.

Πληγώνεις αδυσώπητα και η αλήθεια είναι ότι το βρίσκεις άκρως φυσιολογικό, άλλωστε ο πόνος του άλλου δεν είναι δικός σου. Του τον προκαλείς με θράσος, όπως ακριβώς τον προκάλεσαν και σε σένα. Αγνοείς το γνήσιο ενδιαφέρον, τις καλές προθέσεις, την ευκαιρία που ίσως αυτή τη φορά αξίζει να δοθεί. Θρηνείς και μαζί με τη δική σου διαμελισμένη ψυχή και μαζί με τον παλιοεγωισμό σου, εμμένεις να πενθείς μια κατάσταση που δεν είχε να σου προσφέρει κάτι περισσότερο και παίρνεις στο λαιμό σου κι άλλους που προφανώς σε βλέπουν αλλιώς κι έχουν συναισθήματα για σένα.

Μετά από μια απόρριψη, ακριβώς επειδή δεν είσαι έτοιμος να προχωρήσεις, γιατί καλώς ή κακώς όλοι χρειαζόμαστε χρόνο για ν’ αντιληφθούμε ότι δε γίνεται να αρέσουμε σε όλους και εμάς θα μας απορρίψουν, απορρίπτουμε με τη σειρά μας άλλους ανθρώπους που αληθινά ενδιαφέρονται για το ποιόν μας.

Ο άνθρωπος που θα μας πληγώσει δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο πόνου μεταξύ αγνώστων. Όντας στην άχαρη και μειονεκτική θέση του ανθρώπου που έχει απορριφθεί ερωτικά, πληγώνουμε με τη σειρά μας άλλους, επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να ξαναερωτευτούμε. Ανθρώπους που ίσως, αν τους γνωρίζαμε υπό άλλες συνθήκες κι όχι τη δεδομένη χρονική στιγμή, η εξέλιξη της μεταξύ μας σχέσης να ήταν άλλη.

Όταν πληγωνόμαστε από έναν άνθρωπο πάνω στον οποίο έχουμε εναποθέσει τις ερωτικές μας προσδοκίες, γκρεμίζεται η αυτοπεποίθησή μας ως εραστές και χάνεται κάθε διάθεση για φλερτ μέχρι να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Το κακό είναι ότι κατά τη διάρκεια της δικής μας περιόδου επαναφοράς πληγώνουμε άλλους ανθρώπους απορρίπτοντάς τους, όχι γιατί δεν είναι αξιόλογοι ή γιατί δε μας ταιριάζουν, αλλά γιατί εμείς δεν είμαστε σε θέση να μπούμε πάλι στη διαδικασία μιας σχέσης.

Ο πληγωμένος πληγώνει πιο εύκολα. Χωρίς υπομονή, με μισή καρδιά και χωρίς συναίσθηση κάποιες φορές. Πληγώνει, γιατί ο ίδιος δεν έχει διάθεση για ερωτοτροπίες, δεν είναι έτοιμος ακόμη ν’ αγαπήσει εκ νέου. Εκείνος που μας πληγώνει δεν πληγώνει μόνο εμάς, αλλά μας πετάει το μπαλάκι κι εμείς με τη σειρά μας μεταδίδουμε σε άλλους αυτό το αρνητικό συναίσθημα. Η σφαίρα του πόνου ποτέ δεν πληγώνει μόνο μία ψυχή.

Δε χορταίνει ο άτιμος. Άπαξ και μπει μέσα σου, γιγαντώνεται και διψάει να τον περάσεις και στο διπλανό. Μέχρι να επέλθει κορεσμός. Μέχρι να τον σιχαθείς. Μέχρι να επιθυμήσεις τον παλιό, καλό σου εαυτό. Μέχρι να τον αποτινάξεις.

Συντάκτης: Αναστασία Νάννου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!