anastasia369

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες ότι κάποιος ήρθε για ν’ αλλάξει τη ζωή σου; Εκείνη η στιγμή που κατάλαβες ότι υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μπορεί να σε νοιάζεται και να σ’ αγαπά σαν οικογένειά του; Ο άνθρωπος δε γεννήθηκε για να είναι μόνος, αλλά πορεύεται για να συναντήσει εκείνην την ψυχή που θα ζει για εκείνον κι αυτός γι’ αυτήν. Είναι μίζερη η ζωή στη μοναξιά της.

Θα μου πείτε, πολλές φορές, υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπάνε και δεν το παίρνουμε είδηση, καθώς είμαστε τόσο απορροφημένοι σ’ ένα στόχο, σ’ ένα δικό μας κόλλημα, που δε δίνουμε σημασία σε κανέναν και τίποτα. Έρχεται λοιπόν η στιγμή που ακούς ένα «δεν πειράζει μάτια μου» και γίνεσαι κυριολεκτικά χαλί. Δεν είναι τα μάτια, τα χείλη ή η λέξη εν πάση περιπτώσει που θα χρησιμοποιηθεί για να σε χαρακτηρίσει, είναι αυτό το «μου» που άπαξ και το ακούσεις, έχει φτιάξει η μέρα σου.

Να ξέρεις ότι ένας άνθρωπος σε θεωρεί δικό του, γιατί κακά τα ψέματα κτητικότητα φανερώνει το «μου». Μπορεί να μην αρέσει σ’ όλους η αίσθηση της κτήσης, αλλά στον έρωτα αυτός είναι ο σκοπός, η σωματική άλωση κι η ψυχική μας κτήση. Πόσο μας αρέσει αυτό το «μου», όταν βγαίνει απ’ τα χείλη που θέλουμε; Αλλά ακόμη κι από εκεί που δεν το περιμένεις να ξεστομιστεί, σίγουρα θα σου δημιουργήσει ένα τεράστιο χαμόγελο.

Νοιάξιμο δείχνει το «μου», σκέψη, προσοχή, αγάπη. Έναν άνθρωπο που πέρασες απ’ τη σκέψη του, που σου έστειλε ένα μήνυμα, που πήρε ένα τηλέφωνο. Κάποιον που του χαμογέλασες τυχαία στο δρόμο και σε χαιρέτησε, ίσως εκείνον που τον βοήθησες με τις βαριές σακούλες του σούπερ μάρκετ ή του παραχώρησες τη θέση σου στο λεωφορείο και θέλησε να σ’ ευχαριστήσει δίνοντας έναν πιο προσωπικό τόνο στη φράση του.

Είναι ένα κομμάτι μας αυτό το «μου». Δημιουργεί οικειότητα και δέσιμο. Φανερώνει ότι έχεις ιδιοποιηθεί ένα μέρος της καρδιάς του άλλου και το έχεις κάνει δικό σου. Αυτός δεν είναι ο προορισμός του ανθρώπου; Να νιώθει ότι ανήκει κάπου. Όχι με συμβάσεις και πανηγυρτζίδικες φιέστες, αλλά με ειλικρινή αισθήματα και λέξεις που προέρχονται απ’ το μέσα του. Λέξεις που δείχνουν κτητικότητα, χωρίς καν να δίνουμε σημασία σ’ αυτές. Κι αυτό είναι το ωραίο.

Δεν ξέρω εσύ τι θεωρείς έρωτα, αλλά για μένα είναι εκείνες οι στιγμές που αδειάζει η σκέψη και γεμίζει η ψυχή σου με πεταλούδες. Mία φράση του αγαπημένου σου προσώπου κι ένα «μου» ν’ αγκαλιάζει τις λέξεις και να έρχεται να ηρεμεί το αγρίμι που κρύβεις μέσα σου. Ένα «μου» διεκδίκησης, πάθους κι ολότητας.

Κανείς δε συμβιβάζεται με τη μετριότητα. Τα αισθήματα που αναζητάμε και ποθούμε είναι όσα μας ολοκληρώνουν, όσα δημιουργούν μια πληρότητα μέσα μας κι όσα μας κάνουν ευτυχισμένους. Κανένα φτηνό αίσθημα δεν κατέληξε σε συναίσθημα και καμία σχέση που απ’ την αρχή δεν περιβλήθηκε το χιτώνα της αγάπης, δεν έγινε σημαντική στη συνέχεια.

Υπάρχουν κι εκείνοι που αμύνονται υπέρ της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, ακόμη και στον έρωτα. Και ποιος σου είπε, μάτια μου, ότι στον έρωτα υπάρχει ελευθερία; Να δοθείς ζητάς, να γίνεις κτήμα κάποιου ποθείς, να μην μπορεί να ζήσει χωρίς εσένα πασχίζεις, ν’ ακούσεις αυτό το «μου» παλεύεις κι όταν έρχεται, ξεκινάς ν’ αναπνέεις. Μέχρι τότε κάτι τζούρες αέρα τραβούσες ίσα-ίσα για να επιβιώνεις.

Αυτό περιμένεις, παραδέξου το. Αυτήν τη γρατσουνιά κατάκτησης, αυτήν την ένδειξη αγάπης εν τη ρύμη του λόγου, αληθινά κι ανεπιτήδευτα. Όπως εκφράζονται οι πραγματικοί έρωτες. Αυτό το «μου» ν’ ακούσεις κι όλα τ’ άλλα παρανάλωμα.

Συντάκτης: Αναστασία Νάννου