ksenia1977

Ήταν Κυριακή μεσημεράκι, μία ακόμη από εκείνες τις ανέμελες κι ηλιόλουστες. Είχες καθίσει πρώτος σε ένα απ’ τα γραφικά καφέ της Πλάκας κι αφού κατέλαβες την πολυπόθητη θέση στα πιο φημισμένα σκαλοπάτια της πόλης, έριξες μια βιαστική ματιά στις ενημερώσεις σου στα social όσο περίμενες την παρέα σου. Την ημέρα εκείνη στην Αθήνα γινόταν η ετήσια pride parade, όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια. Όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν θέμα παντού.

Ήσουν σίγουρος ότι ήταν το απόλυτο trend όταν είδες ακόμη και τους πιο δήθεν γνωστούς σου να φωτογραφίζονται στην παρέλαση και να δηλώνουν την παρουσία τους εκεί και φυσικά τη υποστήριξή τους. Έτσι, για να δείξουν πως έχουν –και καλά– κάτι παραπάνω να πουν και να δείξουν πέρα απ’ το να πηγαίνουν για ποτά. Να το παίξουν ψαγμένοι ίσως, ενώ στην πραγματικότητα δεν τους καίγεται καρφί για τη LGBT κοινότητα. Στην τελική, τα κατάφεραν να σε εκνευρίσουν κι απλά έκλεισες το κινητό και βγήκες εκτός σύνδεσης.

Τον καφέ δεν τον είχαν πετύχει κι η παρέα δεν έλεγε ακόμη να φανεί, οπότε έπιασες κι εσύ την αγαπημένη σου συνήθεια. Άρχισες να παρατηρείς τους γύρω σου. Κάποια στιγμή, άθελά σου πάντα, άκουσες τον έναν απ’ τους δύο γοητευτικούς νεαρούς που κάθονταν στο διπλανό σου τραπέζι να μιλάει στο τηλέφωνο: «Καλησπέρα σας! Θα μας ενδιέφερε να έρθουμε στο ξενοδοχείο σας το επόμενο Σαββατοκύριακο. Δέχεστε gay ζευγάρια;». Εσένα φυσικά σου ήρθε κεραμίδα. Δεν πίστευες ποτέ ότι στην εποχή μας υπάρχει χώρος για τέτοιες ερωτήσεις.

Μεγάλωσες σε μια φιλελεύθερη οικογένεια με πολλή αγάπη κι έχεις ομόφυλα ζευγάρια στη ζωή σου που αγαπάς. Για σένα δεν υφίσταται διαχωρισμός. Δε σκέφτεσαι καν ότι μπορεί μια επιχείρηση να έχει πρόβλημα με ένα ομόφυλο ζευγάρι. Το ζευγάρι, όμως, δίπλα σου το σκεφτόταν. Και σίγουρα θα γνώριζαν κάτι παραπάνω από σένα.

Πήρες λίγα λεπτά να το δουλέψεις μέσα σου, να χωνέψεις αυτά που μόλις άκουσες. Και τελικά κατέληξες. Καλό και το pride, καλά και τα φεστιβάλ, κι οι ταινίες κι οι μουσικές. Και το σύμφωνο συμβίωσης που ήταν ένα σημαντικό βήμα. Ουσιαστικά, όμως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που κρύβονται, το στόχο τους δεν τον πετυχαίνουν.

Η πραγματική αποδοχή κι ενσωμάτωση θα έρθει όταν η LGBT κοινότητα σταματήσει να κρύβεται και να κρύβει. Όταν θα πάψουν να απομονώνονται σε gay μπαρ, θα βγαίνουν παντού και θα κάνουν παρέα με όλους. Σημασία δεν έχει να διατυμπανίζουμε το πόσο ακομπλεξάριστοι είμαστε και πόσο αγαπάμε και δεχόμαστε την LGBT κοινότητα μία φορά στο τόσο σε ειδικές εκδηλώσεις κι επετείους. Για πολύ κόσμο η άποψή του για την κοινότητα έχει σχηματιστεί μέσα απ’ τις εικόνες που βλέπουν στα φεστιβάλ και στις παρελάσεις ή από καρικατούρες ρόλους σε ταινίες. Και κακά τα ψέματα, οι εικόνες αυτές πολλές φορές στόχο έχουν απλά να προκαλέσουν.

Αν κι έχουν γίνει κάποια βήματα, έχουμε δρόμο ακόμη μπροστά μας. Πρέπει ακόμη να γίνουν πολλά για να συνηθίσουμε ως λαός την ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας του καθενός. Κι η ουσιαστική αλλαγή θα έρθει μόνο όταν αρχίσουμε να βλέπουμε τα ομόφυλα ζευγάρια να ‘ναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας, ανεξάρτητα απ’ τη δική μας σεξουαλική προτίμηση, και να τους χαιρόμαστε.

Όταν θα φιλιούνται έξω ελεύθερα, θα κάνουν βόλτες πιασμένοι χέρι-χέρι παντού, θα μιλάνε ανοιχτά για τη σχέση και τον έρωτά τους, όπως και τα ετερόφυλα ζευγάρια. Μόνο έτσι μπορούν να γίνουν βίωμα και να γίνουν κομμάτι της συνείδησης του κόσμου. Γιατί το μάτι του ανθρώπου συνηθίζει να θεωρεί φυσιολογικό και παγιωμένο αυτό που βλέπει και ζει καθημερινά κι όχι αυτό που προβάλλεται με πομπώδες τρόπο μία φορά το χρόνο.

Θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για πραγματική ελευθερία, για όλους, όταν τα παιδιά θα μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα και χωρίς δεύτερη σκέψη για τη σεξουαλική τους προτίμηση στους γονείς τους κι αυτοί θα τα δέχονται όπως ακριβώς είναι, όταν δε θα υπάρχουν δουλειές στις οποίες δεν είναι πολιτικά ορθό να αγαπάς το κορίτσι ή το αγόρι σου, όταν δε θα υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος εκεί έξω που θα νιώθει καταπίεση, που θα χάνει δουλειές εξαιτίας αυτού που είναι ο ίδιος κι εξαιτίας αυτού που αγαπά, όταν δε θα υπάρχουν άνθρωποι που προσποιούνται και κρύβονται πίσω από σχέσεις-βιτρίνα. Μόνο τότε. Δεν είναι εύκολο, είναι όμως εφικτό.

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές αλλαγές κι έχουν επιτευχθεί πολλά. Η κοινωνία είναι πλέον πολύ πιο ανοιχτή. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δε νιώθουν πια την υποχρέωση να απολογηθούν σε σκουριασμένα μυαλά για το οτιδήποτε. Όμως, αν κι είμαστε λαός εκδηλωτικός που αγαπάει να περνάει όμορφα και να το δείχνει, πολλοί ακόμη φοβούνται να βγουν προς τα έξω ως προς τη σεξουαλική τους προτίμηση. Δεν μπορούν τόσα χρόνια συντηρητισμού και το bullying που κάποιοι δέχτηκαν στο παρελθόν να σβηστούν σε μία στιγμή. Κι είναι λογικό.

Οι προηγούμενες γενιές της LGBT κοινότητας έκαναν πολλά για να ισχυροποιηθούν θεμελιώδη δικαιώματα και να σπάσουν ταμπού και προκαταλήψεις. Η γενιά μας ίσως πρέπει να πάει ένα βήμα παρακάτω. Να σταματήσει να κρύβει τον έρωτα πίσω από κλειστές πόρτες και στην ασφάλεια της δίκης της κοινότητας. Να πει την αλήθεια της ανοιχτά και να μην ντραπεί. Όταν σταματήσει, λοιπόν, να ‘ναι είδηση ο πρώτος Έλληνας αστυνομικός που παραδέχτηκε ανοιχτά τη σεξουαλικότητά του, τότε ίσως θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για πραγματική αποδοχή κι ελευθερία.

Συντάκτης: Νεφέλη Μπαντελά
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!