paneraki965

Πολύπλοκη, μπερδεμένη, μυστήρια κι άλλα τόσα, κι όλα δικά της. Η ζωή μας έχει δείξει και μας δείχνει καθημερινά ότι μπορεί να ανατραπεί πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι περιμένουμε, έχει αποδείξει ότι όσο προσπαθούμε να την προβλέψουμε, άλλο τόσο μας εκπλήσσει.

Δικαιοσύνη και λύτρωση. Δύο τόσο ξεκάθαρες στη θεωρία έννοιες, μα τόσο δύσκολο να αποδειχθούν, να φανερωθούν και να διατηρηθούν, αντικειμενικά ή υποκειμενικά. Κι η αλήθεια είναι πως πολλές φορές η αξία τους φανερώνεται μέσα απ’ τη δική μας ανικανότητα να κυνηγήσουμε και να κερδίσουμε όσα επάξια μας ανήκουν.

Καβγάδες, αδικίες, ψέματα, αλλοιώσεις των γεγονότων, κι όλα τα αντιμετωπίζουμε λες και δεν τα έχουμε ξαναζήσει, λες κι ο κόσμος έχει φτιαχτεί με συνταγή ορθότητας με κανόνες υπέρ του δικαίου. Κακεντρέχειες στη δουλειά, αδικίες απ’ το αφεντικό, τους συναδέλφους, προδοσίες σε εκείνους που άλλοτε θεωρούσες φίλους, καχυποψίες που βγαίνουν πιο αληθινές από ποτέ κι εμείς απλώς ανίκανοι να τα αποδεχτούμε. Δεν έχουμε μάθει εξάλλου, να παραμένουμε ψύχραιμοι και κυρίως δεν έχουμε μάθει να νιώθουμε κύριοι των περιστάσεων γι’ αυτό και λαμβάνουμε στο τέλος οτιδήποτε λιγότερο από αυτό που είμαστε πεπεισμένοι πως αξίζουμε.

Έχουμε μάθει στην εύκολη δίοδο των φωνών και της επιβολής με σκοπό να δικαιωθούμε. Μα όλο ξεχνάμε πως το δίκαιο σου το κερδίζεις, δεν το απαιτείς και πως αυτός που έχει δίκαιο δεν έχει ανάγκη να φωνάξει, να επιβληθεί ή να σπείρει την ένταση γύρω του. Το δίκιο σου το ανακτάς σιωπηρά μιας κι έχοντας την αλήθεια με το μέρος σου αρκεί για να παραθέσεις γεγονότα και κυρίως να αντιμετωπίσεις τα πάντα χωρίς να φοβάσαι τίποτα.

Αναλωνόμαστε σε κλάματα, φωνές και κραυγές που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να εξοργίζουν το συνομιλητή και να θέτουν την κατάσταση εκτός ελέγχου. Η ένταση φέρνει λόγια ειπωμένα υπερβολικά, βαριές κουβέντες που κανονικά δε θα ξεστομίζαμε και τσακωμούς που μας κάνουν να διερωτόμαστε από πού στ’ αλήθεια ξεκίνησαν.

Κάνουμε τη ζωή μας πιο δύσκολη μα πιο πολύ χάνουμε οποιοδήποτε δίκαιο κι αν είχαμε στην αρχή. Φερόμαστε υποτιμητικά στον ίδιο τον εαυτό μας και χάνουμε κάθε ουσία. Τα μεγαλύτερα δίκια χάθηκαν και θυσιάστηκαν στο όνομα της ανθρώπινης αδυναμίας για αυτοέλεγχο, στο όνομα της ανθρώπινης ανικανότητας χειρισμού δύσκολων καταστάσεων.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι δυσκολίες, τα εμπόδια, η αδικία κι η αδιαλλαξία γύρω μας χωράνε με κάθε ευκολία σε ένα κοινωνικό σύνολο που θέλει να ονομάζεται φυσιολογικό. Κι αν στα δύσκολα τα χάνουμε, κι αν στην πρώτη αδικία ενεργούμε εναντίον μας, ποιο το νόημα να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε και τα πιο απλά;

Να μάθεις να διεκδικείς όσα σου ανήκουν με τέτοιο τρόπο που να μη μετατρέπεσαι σε ένα στυγνό θύτη απ’ το πουθενά. Ο αντίπαλός σου άλλωστε, σε αυτό προσδοκεί. Στρατηγική που να πλημμυρίζεται από ψυχραιμία, από ανάσες δύναμης που το μόνο που αποδεικνύουν είναι την ωριμότητά σου, αυτό χρειάζεσαι. Γιατί μόνο έτσι είσαι σε θέση να αντιληφθείς την αξία σου και τη μεγαλύτερη αξία του να μην εκτίθεσαι για κανέναν και για τίποτα!

Μπορείς να χειριστείς τα πάντα. Μπορείς να επαναφέρεις την αξία σου χωρίς να σκορπάς την ηρεμία σου σε κάτι ανάξιο που απειλεί την οποιαδήποτε ακεραιότητά σου. Μόνο αν είσαι ψύχραιμος στα πιο δύσκολα. Μόνο έτσι έχει κι ουσία, άλλωστε!

Συντάκτης: Ήβη Παπαϊωάννου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!