Στα 3 eBook το 1 δώρο με το εκπτωτικό κουπόνι 3for2! Ανακάλυψέ τα!

paul39

Η φάση του εναλλακτικού, του ροκ, του κουλτουριάρη τύπου είναι υπερβολικά συχνή πλέον. Και δε μιλώ για τους αυθεντικούς φυσικά, αλλά γι’ αυτούς που το παίζουν. Η κατάσταση έχει ως εξής: Προσαρμόζουμε ντύσιμο, μαλλί, τρόπο ομιλίας, κινηματογραφικές και μουσικές προτιμήσεις. Παθαίνουμε κουλτούρα σε κάθε ύψος και πλάτος της οντότητάς μας. Απαρνιόμαστε καθετί μελό, γλυκανάλατο, κλισέ. Όχι απλώς το απαρνιόμαστε, αλλά ίσως και να το χλευάζουμε λιγουλάκι.

Βλέπουμε φίλους να μιλούν για ρομαντισμό, ηλιοβασιλέματα, κεριά, και βγάζουμε καντήλες. Ακούμε ζευγαράκια να απευθύνονται ο ένας στον άλλο με κάτι παιδιάστικα υποκοριστικά και κοντεύουμε να πάθουμε ζάχαρο απ’ τα μέλια. Κοροϊδεύουμε τα αγαπησιάρικα τραγουδάκια και δη τη φάση «αφιερωμένο στον/στην». Τα emoticons που περιλαμβάνουν καρδούλες είναι τουλάχιστον ενοχλητικά. Όσο για αρκουδάκια, καλτσάκια με σχεδιάκια, χαριτωμένα ρουχαλάκια και τα λοιπά, εμετός. Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ξυπνά τον επαναστάτη μέσα μας, τασσόμαστε ενάντια στην εμπορευματοποίηση του συναισθήματος, λέμε, και φυσικά δίνουμε το παρόν σε anti-valentine’s parties πίνοντας με τα χάλια των σαχλορομαντικών θυμάτων. Σωστά;

Γιατί άραγε τόση απέχθεια στις χαριτωμενιές; Όλα αυτά τα γλυκούλικα μάλλον μας κάνουν να νιώθουμε γυμνασιόπαιδα. Μας γυρνούν στην εφηβεία, τότε που το δωμάτιό μας είχε στους τοίχους κολλημένες αφίσες, ανταλλάζαμε λευκώματα, βάζαμε στο repeat τραγούδια που μιλούσαν για καψούρα –κι ας μην ήμασταν σίγουροι πως την είχαμε νιώσει–, στέλναμε ραβασάκια την ώρα του μαθήματος, δίναμε για δώρο σοκολάτες, λέγαμε τη μυθική φράση «Θέλεις να τα φτιάξουμε;».

Η εφηβεία είναι γενικά μια μεταβατική φάση, κάπως άχαρη και πολλές φορές ντροπιαστική, την οποία παλεύουμε να βγάλουμε από πάνω μας, εξαφανίζοντας κάθε ενθύμιο -κυρίως κάποιες καθόλου κολακευτικές φωτογραφίες. Η εφηβεία είναι συνήθως η φάση στην οποία το μελό δίνει και παίρνει. Αυτό είναι αποτέλεσμα των πρώτων σκιρτημάτων, ραντεβού, σχέσεων, τα οποία αν δεν έχουν καλή κατάληξη θα αντιμετωπιστούν σαν να ‘ρθε τουλάχιστον το τέλος του κόσμου. Κατά τη δική μου εφηβεία, αυτό το τέλος του κόσμου εκφραζόταν με Evanescence και το “My immortal” και 3 Doors Down και το “Here without you”.

Η ενηλικίωσή μας μάς βρίσκει να θέλουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας τη ρετσινιά αυτή. Πλέον είμαστε εναλλακτικοί, κουλτουριάρηδες, ροκάδες. Περπατάμε με ύφος, πηγαίνουμε θέατρο, παίρνουμε για δώρο βιβλία, φοράμε σκούρα χρώματα, δεν ενθουσιαζόμαστε με χαζομάρες, ακούμε ψαγμένη μουσική, κάνουμε φιλοσοφημένες συζητήσεις. Είμαστε πλέον σοβαροί, δεν έχουμε καιρό για μελό κι αηδίες. Αυτά είναι για παιδιά! Ή μήπως όχι;

Κάπου εκεί, βαθιά μέσα μας, ακόμη κι αν δεν το παραδεχόμαστε, υπάρχει αυτός ο έφηβος που λατρεύει τα γλυκανάλατα. Κι έτσι έρχεται η στιγμή που θα τραγουδήσουμε ρομαντικές μπαλάντες, θα στείλουμε αγαπησιάρικα μηνύματα, θα φορέσουμε ρούχα με στάμπες, κάλτσες με σχεδιάκια, χνουδωτές παντόφλες, θα κάνουμε δώρο αρκουδάκια, θα δούμε ταινίες τύπου «Τιτανικός» και “Notebook”. Θα τα κάνουμε ίσως κρυφά κι ενοχικά όλα αυτά, αλλά θα τα απολαύσουμε τόσο πολύ.

Όλοι χρειαζόμαστε μία δόση εφηβείας πού και πού. Όσο μεγάλοι κι αλλαγμένοι κι αν θέλουμε να το παίξουμε, είμαστε κατά το ήμισυ –ίσως και λίγο παραπάνω– εκείνοι οι άχαροι έφηβοι που κυνηγούν καθετί μελό κι ονειροπόλο. Και δεν είναι διόλου κακό αυτό. Κι ούτε υπάρχει λόγος να το κρύβουμε. Δε χρειάζεται να μπαίνουν ταμπέλες στους ανθρώπους και να κρίνονται απ’ τις επιλογές τους. Τη μία στιγμή μπορείς να ακούς Μπαχ και να πηγαίνεις στο Μέγαρο και την άλλη Backstreet boys. Τη μία μπορείς να φοράς κοστούμι και την άλλη παντοφλίτσες με ζωάκια. Ε, και τι έγινε;

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη