photo-1563187275-129b86023d66

Άκου. Κάποιος μιλά. Δεν καταλαβαίνω, όμως, τι λέει. Η γλώσσα αυτή ακούγεται ξένη. Τόσο ξένη που δεν ξέρω πού ακριβώς μπορείς να τη μάθεις. Τόσο ξένη που μιλά μόνος. Ο άλλος μόνο τον ακούει. Όλοι μόνο ακούν. Κάνεις δεν απαντά. Κανείς δεν αντιδρά.

Σκάσε. Βούλωσέ το. Κωλόπαιδο. Αδερφάρα. Σκύλα. Καθυστερημένο. Ανίκανε. Πουλημένε. Σκάσε.

Κοίτα. Εκεί, πιο πέρα. Δε μιλά. Σηκώνει το χέρι και χτυπά. Κι όλοι τρέχουν. Και μιλούν. Κι αντιδρούν. Και ξέρουν. Ξέρουν τον πόνο που φαίνεται. Τον αναγνωρίζουν από μακριά. Ξέρουν πως ένα χέρι που χτυπά είναι βία. Κι αν τρέξει αίμα, ακόμα μεγαλύτερη βία. Ένα σώμα παραβιάζει την ελευθερία ενός άλλου σώματος με ένα ανεπιθύμητο άγγιγμα που πληγώνει.

Άκου. Κάποιος συνεχίζει και μιλά. Μιλά μόνος. Ο άλλος ακούει. Ακούει και πονά. Μα πώς; Το χέρι δε σηκώθηκε. Το ένα σώμα δεν πλησίασε το άλλο. Κανείς δεν αντέδρασε. Δεν είναι πόνος αυτό. Δεν είναι βία. Μα ποιος είπε πως οι λέξεις δεν πονούν; Ποιος είπε πως η βία αφορά μόνο το σώμα; Η βία αφορά και το μυαλό.

Η άγνωστη αυτή γλώσσα, λοιπόν, είναι τελικά εξαιρετικά γνωστή. Κάνουμε πως δεν την ακούμε, δεν την ξέρουμε, δεν υπάρχει. Κάνουμε πως είναι ξένη. Μα είναι γνωστή. Υπάρχει. Την ακούμε. Την ξέρουμε. Ίσως και να τη μιλάμε κι οι ίδιοι. Είναι απλώς λέξεις. Τι δύναμη έχει μια λέξη; Λες κάτι κι υπάρχει μόνο για κλάσματα δευτερολέπτου, έπειτα χάνεται στον αέρα. Κι όμως, δε χάνεται. Μια λέξη θα μείνει για πάντα εκεί. Στο μυαλό. Και το μυαλό πονά. Και μια δεύτερη λέξη πονά πιο πολύ. Και μια τρίτη περισσότερο. Και χιλιάδες λέξεις αυτής της άγνωστης γνωστής γλώσσας κάνουν το μυαλό να υποφέρει. Κι αυτό είναι βία.

Κι αν δε δεις αίμα κι αν δεν ακούσεις φωνές κι αν οι άνθρωποι δεν αντιδράσουν, δε σημαίνει πως η βία δεν είναι εκεί. Κρύβει τον θόρυβό της πίσω απ’ την ησυχία της. Το ένα μυαλό παραβιάζει την ελευθερία του άλλου με μια μονάχα λέξη. Κι αν δεν πονά το σώμα, πονά το μυαλό. Και ποιος είπε ότι το σώμα είναι ανώτερο του μυαλού, ώστε μόνο όταν πληγώνεται αυτό να το ονομάζουμε βία;

Σκάσε. Βούλωσέ το. Κωλόπαιδο. Αδερφάρα. Σκύλα. Καθυστερημένο. Ανίκανε. Πουλημένε. Σκάσε.

Λέξεις. Απλώς λέξεις. Λέξεις που δημιουργήθηκαν για να εκφράσουν την απέχθεια και το μίσος. Λέξεις που δημιουργήθηκαν για να πληγώσουν μυαλά και συνειδήσεις.

Και πώς γεννιέται η βία; Η βία γεννά βία. Και τη βία τη γεννά η ανάγκη να ηγηθείς του άλλου. Και την ανάγκη αυτή τη γεννά η υποτίμηση που ένιωσες από κάποιον άλλο. Ή ίσως και η βία. Αυτή η γνωστή άγνωστη. Αυτή η βία των λέξεων. Κατέστρεψαν το μυαλό σου και συ καταστρέφεις άλλα. Γιατί κανείς δε σου ‘μαθε τι πάει να πει ελευθερία.

Αλήθεια, θα υπάρξει ποτέ δικαιοσύνη και για εκείνους τους ανθρώπους;

Ελεύθερα μυαλά. Ελεύθερα σώματα. Ελεύθεροι άνθρωποι. Μόνο έτσι αξίζει. Κι οτιδήποτε υποτιμάει το εγώ και την ελευθερία του, αυτό ονομάζεται βία. Και η βία δεν έχει θέση εδώ.

 

Υ.Γ.: Τα λόγια σου να τα μετράς.

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!