paul1357

Νομίζω πως το χαμόγελο είναι ελαφρώς υποτιμημένο. Γνωρίζεις έναν άνθρωπο και προσέχεις περισσότερο το σώμα, τα μάτια, τα χέρια, την τσέπη. Κοιτάς αν είναι καλλίγραμμος, γαλανομάτης, αν έχει σπινθηροβόλο βλέμμα, περιποιημένα άκρα, τι δουλειά κάνει, από πού κρατά η σκούφια του. Ξεχνάς κάτι πολύ σπουδαίο, αν όχι το σπουδαιότερο. Το χαμόγελό του.

Όχι, δεν αναφέρομαι στην οδοντοστοιχία του κι αν έκανε καλή δουλειά ο ορθοδοντικός κι η λεύκανση. Αναφέρομαι στο πόσο ειλικρινές είναι το χαμόγελο αυτό. Πόσο συχνά χαμογελά. Τι τον κάνει να χαμογελά. Τι τον κάνει να χάνει το χαμόγελο απ’ τα χείλη. Νομίζω πως αυτές οι λεπτομέρειες είναι που αποκαλύπτουν πραγματικά ποιον έχεις απέναντί σου.

Οι άνθρωποι που χαμογελούν συχνά κι ειλικρινά εκπέμπουν άλλον αέρα. Χαίρεσαι να τους έχεις γύρω σου. Σου φτιάχνουν τη διάθεση. Τους εμπιστεύεσαι ευκολότερα. Δε μιλώ για χαζοχαρούμενους και χάχες. Μιλώ γι’ αυτούς που θα χαμογελάσουν ζεστά, όταν σε δουν και πριν σε αποχαιρετήσουν. Θα ‘χουν ένα χαμόγελο στα καλά και στα άσχημα. Και θα τους βγαίνει αβίαστα, αυθόρμητα, σαν μια φυσική αντίδραση σε καθετί. Ένα ζεστό χαμόγελο. Άλλοτε ως γλυκό μειδίαμα κι άλλοτε ως τρανταχτό γέλιο.

Θα κλισεδιάσω λίγο, μα χρειάζεται. Το χαμόγελο δίνει ζωή. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Αρκεί αυτή η τόσο δα μικρή κίνηση των χειλιών για να σταλεί σήμα στον εγκέφαλο πως νιώθουμε καλά και να αρχίσουν να παράγονται ενδορφίνες. «Ορμόνες της χαράς» τις χαρακτηρίζουν. Το χαμόγελο μειώνει την πίεση, τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, διώχνει το στρες. Το χαμόγελο έχει τόση δύναμη που ακόμα κι όταν δεν είναι γνήσιο, αλλά προσποιητό, μπορεί να τα κατορθώσει όλα αυτά.

Ο παππούς μου έλεγε «να χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό». Και πράγματι είναι. Όταν βλέπουμε κάποιον να χαμογελά ενεργοποιείται η περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση του προσώπου. Μα έτσι κι αλλιώς, κάποιος που χαμογελά κι έχει θετική διάθεση μας προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα και μας κάνει να χαμογελάσουμε κι εμείς.

Δεν υπάρχει τίποτα ελκυστικότερο απ’ το χαμόγελο. Όση ομορφιά κι αν έχει πάνω του ένας άνθρωπος είναι αμελητέα μπροστά στο μεγαλείο εκείνης της καμπύλης στο πρόσωπό του. Είναι άνθρωποι που με μια πρώτη ματιά μπορεί να σου φανούν άσχημοι και τη στιγμή που θα σου χαμογελάσουν είναι λες κι αλλάζουν ολοκληρωτικά.

Το χαμόγελο είναι ο πιο υπέροχος τρόπος επικοινωνίας. Σιωπηλός, μυστήριος, μα γεμάτος μηνύματα. Ένα πονηρό χαμόγελο μεταξύ κολλητών πάνω σε μια συζήτηση της παρέας, το γλυκό χαμόγελο του παιδιού σου όταν σου ζητά μια χάρη, ένα χαμόγελο των γονιών όταν καμαρώνουν για το παιδί τους, το χαμόγελο που έχεις στα χείλη όταν θυμάσαι όμορφες στιγμές, τα αμήχανα χαμόγελα που ανταλλάζεις με κάποιον που μόλις γνώρισες και προβλέπεται να σου κλέψει το μυαλό. Κι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας, όπως και κάθε άλλος, είναι θέμα χημείας. Το χαμόγελό μας δεν ταιριάζει με του καθενός. Μα όταν ταιριάξει, μην τολμήσεις να τον αφήσεις να φύγει έτσι εύκολα.

Προσπαθώ να χαμογελώ κάθε μέρα. Ακόμα κι εκείνες τις μέρες που δε χωρούν χαμόγελα. Προτιμώ να ξεχάσω χίλια δυο άλλα πράγματα –φαινομενικά πιο σημαντικά–, αλλά να χαμογελάσω δε θα ξεχάσω ποτέ. Να χαμογελάς. Να χαμογελάς πολύ και συχνά.

Να σου πω κι ένα μυστικό; Κάποιος εκεί έξω πεθαίνει για ένα σου χαμόγελο.

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!