paul1199

Όλο και κάποια ενοχλητική συνήθεια θα ‘χεις. Ίσως μιλάς ακατάπαυστα, ίσως τρως τα νύχια σου, μπορεί να ‘σαι ακατάστατος ή μήπως τεμπέλης; Ίσως είσαι εξαιρετικά ισχυρογνώμων, πιεστικός, αλαζόνας. Μπορεί, απ’ την άλλη, να ‘σαι αθεράπευτα ζηλιάρης, ανασφαλής ή ακόμα και νευρικός.

Και μη μου πεις πως δεν έχεις τίποτα ενοχλητικό στον χαρακτήρα σου και το φέρσιμό σου, γιατί αυτό θα ‘ναι ψέμα. Έχεις και το ξέρεις, γιατί φροντίζουν να στο υπενθυμίζουν οι άλλοι. «Μη μιλάς τόσο πολύ!», «Μην γκρινιάζεις διαρκώς!», «Θα συμμαζέψεις ποτέ τα πράγματά σου;», «Έλα, μην τεμπελιάζεις όλη την ώρα!». Φίλοι κι οικογένεια σίγουρα έχουν κουραστεί να επαναλαμβάνονται, μπας και σε συνετίσουν. Έχουν βαρεθεί να τονίζουν καθετί ενοχλητικό που κάνεις. Κι εσύ, προφανώς, έχεις βαρεθεί να τους ακούς να σε κατσαδιάζουν.

Αυτές οι –μικρές ή μεγάλες, περιστασιακές ή μη– συνήθειες είναι αναπόσπαστο στοιχείο του εαυτού μας. Μας χαρακτηρίζουν περισσότερο κι απ’ τις καλές μας συνήθειες. Αυτό ίσως συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι, σχεδόν ασυναίσθητα, εστιάζουν στα αρνητικά κι έχουν μια τάση να τα εντοπίζουν πρώτα και να τα αναδεικνύουν. Αυτό, βέβαια, ισχύει για τους κοινούς θνητούς. Γιατί υπάρχει κι ένα είδος ανθρώπου που όχι μόνο δεν εντοπίζει τις κακές συνήθειες, αλλά συχνά τις μεταφράζει κι ως –πολύ– καλές. Ω, ναι, μιλάμε για τον συνήθη ύποπτο, τον ερωτευμένο.

Στον εγκέφαλο του ερωτευμένου συμβαίνει το εξής κουφό. Απελευθερώνεται ένα κοκτέιλ ορμονών το οποίο φαίνεται πως έχει την εξαιρετική ιδιότητα να τον μεθά και να θολώνει την κρίση του. Σεροτονίνη, υπεύθυνη για την αίσθηση ευφορίας. Ντοπαμίνη, υπεύθυνη για την ανεβασμένη διάθεση. Οξυτοκίνη, υπεύθυνη για το δέσιμο με το άλλο άτομο, γνωστή κι ως «ορμόνη της αγάπης». Ενδορφίνες, υπεύθυνες για την αίσθηση ευεξίας. Αυξητική ορμόνη, υπεύθυνη για την ενεργητικότητα. Αδρεναλίνη, υπεύθυνη για τη συνολική εγρήγορση του οργανισμού.

Με λίγα λόγια, διάθεση κι ενεργητικότητα στα ύψη για τους απανταχού ερωτευμένους. Όλη αυτή η ανακατωσούρα που επιφέρουν όλες αυτές οι ορμόνες κάνουν τον εγκέφαλο να υπολειτουργεί όσον αφορά στη σωστή κρίση. Έτσι όχι μόνο οι πράξεις του διακρίνονται από μια κάποια παραπάνω παρορμητικότητα, αλλά κι οι αντιλήψεις του για το έτερον ήμισυ δε φαίνεται να συμβαδίζουν με αυτές των υπολοίπων.

Τα ελαττωματάκια του άλλου γίνονται ξαφνικά γοητεία. Είναι πολύ γλυκός που πετάει από ‘δω κι από ‘κει τα πράγματά του, που εκνευρίζεται άνευ λόγου κι αιτίας, που πολυλογεί, που γκρινιάζει, που μασουλάει με ανοιχτό το στόμα. Όχι απλώς του τα δικαιολογείς, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν τα βλέπεις καν. Το μόνο που βλέπεις είναι η υπέρμετρη τελειότητα. Κι απ’ την άλλη, οι φίλοι σου μένουν να απορούν: «Μα καλά, έχει στραβωθεί;».

Φυσικά κι έχει στραβωθεί. Δεν έχεις ακούσει που λένε πως ο έρωτας είναι τυφλός; Όσο κρατά η στραβωμάρα, λοιπόν, κοίτα να το ευχαριστηθείς. Όταν λυθούν τα μάγια και ξαναγίνεις κοινός θνητός, τα ελαττώματα εμφανίζονται ξανά, πιο ενοχλητικά από ποτέ.

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!