photo-1541592106381-b31e9677c0e5

Και ναι, αυτήν τη στιγμή πεινάω. Λιμοκτονώ σχεδόν. Θα μου πεις «γιατί δεν τρως κυρά μου;». Γιατί κάποιος μαζοχισμός με χτύπησε καλοκαιριάτικα κι είπα λιγουλάκι να προσέξω και ‘γω. Καλό, χρυσό το φαΐ, αλλά θέλει κι ένα μέτρο. Κι όχι, εντάξει, δε με νοιάζει να μην παχύνω. Είπαμε, άλλωστε, η εμφάνιση δεν είναι το παν και σ’ όποιον αρέσουμε έτσι όπως είμαστε. Αλλά η υγεία, μάλλον είναι το παν. Κι ορισμένες φορές το φαΐ δεν τη βοηθάει το άτιμο. Έτσι, κρατάω μια μικρή αποστασούλα -όσο αντέχω δηλαδή- απ’ τα τηγανητά και τα γλυκά. Δεν είναι κι εύκολο. Οι πειρασμοί είναι δεκάδες -για να μην πω εκατοντάδες- και βρίσκονται παντού τριγύρω. Και να, έτσι όπως κάθομαι εδώ στο μπαλκόνι μου ξέρεις τι μου μύρισε; -όχι, δεν είμαι έγκυος. Τηγανητές πατάτες!

Δεν ξέρω ποιο δαιμόνιο μυαλό πρωτοσκέφτηκε αυτόν τον τρόπο μαγειρέματος της πατάτας, πάντως έμελλε να κάνει την ανθρωπότητα τόσο δα πιο ευτυχισμένη. Υπερβολές; Όχι βέβαια! Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις δεν υπάρχει άνθρωπος να μην αγαπά την τηγανητή πατάτα. Κι αυτοί οι ελάχιστοι που δεν τη γουστάρουν κάποια βλάβη έχουν στον εγκέφαλο, δεν εξηγείται αλλιώς. Εμείς όλοι οι υπόλοιποι, οι φυσιολογικοί, βλέπουμε τηγανιτή πατάτα και διαστέλλονται οι κόρες των ματιών μας, όπως όταν αντικρίζουμε το έτερό μας ήμισυ. Εντάξει, τώρα υπερέβαλα λίγο. Αλλά πείνα είναι αυτή, καταλαβαίνεις.

Θυμάμαι όταν ήμασταν μικρά. Δεν υπήρχε παιδί που να μην τρελαίνεται για μακαρόνια και τηγανητές πατάτες. Δεν πάει να είχαμε σκάσει και να ήμασταν έτοιμοι να εκραγούμε απ’ το φαΐ, η μαμά όλο τηγάνιζε κι έφερνε πατάτες στο τραπέζι και πάντα βρίσκαμε χώρο στο στομάχι μας να τις χωρέσουμε όλες. Α, δεν το ήξερες; Στο στομάχι υπάρχει ειδική ξεχωριστή θεσούλα για τις τηγανητές πατάτες. Δίπλα από αυτή του γλυκού. Κι αν γεμίσει το κεντρικό στομάχι, οι θεσούλες αυτές είναι αρκετά ευρύχωρες κι αντέχουν.

Και πάμε στα συνοδευτικά. Δεν ξέρω για σένα, εγώ πάντως δε βρίσκω τίποτα πιο ταιριαστό με τις πατάτες από τη φέτα. Έχω φάει ίσως και τόνους φέτας μαζί με τις πατάτες μου. Αλλά οι πατάτες -να ‘ναι καλά- ταιριάζουν με τα πάντα. Αβγά θες; Κρέας θες; Αλλά και να μην ταιριάζουν, εμείς βρίσκουμε τρόπο να τις ταιριάξουμε. Άσε και το άλλο. Η πατάτα είναι αναπόσπαστο υλικό του νοστιμότερου εδέσματος αυτού του πλανήτη. Του σουβλακίου. Αυτό πού το πας;

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, σχεδόν καμία θρεπτική αξία δεν έχουν. Ο χειρότερος υδατάνθρακας. Αν δεν τον «κάψεις» αμέσως, τσουπ έγινε λίπος ο δαιμονισμένος. Ας μη μιλήσω και για όλα τα κακά λιπαρά που κουβαλάνε πάνω τους και το τι μπορούν να σου προκαλέσουν. Δε θέλω να αντικαταστήσω την τρομοκρατία του google. Γκούγκλαρέ το και σε δυο λεπτά θα σ’ έχει πεθάνει από τηγανητή πατάτα -τι ειρωνεία!

Όπως όλα τα απαγορευμένα, όμως, έχει κι η πατάτα τη γλύκα της. Μέγιστη απόλαυση. Μα δεν είναι μόνο γευστική. Το έχω φιλοσοφήσει το ζήτημα. Η τηγανητή πατάτα είναι η απόδειξη πως τα απλά πράγματα είναι αυτά που αξίζουν. Γιατί καλά τα γκουρμέ και τα εστιατόρια, αλλά τη στιγμή της πείνας την πατάτα θα λιγουρευτείς. Και μπορείς και να την έχεις. Βάζεις στο μάτι το τηγάνι να κάψει το λάδι, κόβεις δυο πατάτες, τις πετάς μέσα και σε δέκα λεπτάκια τις έχεις έτοιμες στο πιάτο. Τις βάζεις στη μέση του τραπεζιού κι όλοι τσιμπάνε. Με τα χέρια, με πιρούνια. Όπως να ‘ναι. Γιατί η πατάτα δε θέλει καθωσπρεπισμούς. Και δεν τη νοιάζει και ποιος είσαι. Γιατί η πατάτα δεν κάνει διακρίσεις. Φέρνει και τους ανθρώπους πιο κοντά. Είτε είσαι με την παρέα, είτε με την οικογένεια. Τις πατάτες θα τις μοιραστείτε.

Κι είναι και μια μικρή θυσία, εκτός των άλλων, να φας την πατάτα σου. Λίγο το καυτό λάδι που θα σε πιτσιλίσει, λίγο που θα βρωμάς τηγανίλα μετά, λίγο που θα γίνει η κουζίνα σύχριστη. Είναι μια μίνι ταλαιπωρία. Αλλά μπροστά στην τηγανητή την πατάτα ποιος λογαριάζει ταλαιπωρίες; Σάμπως έτσι δε γίνεται με καθετί που απολαμβάνουμε; Θα το κάνουμε, ο κόσμος να χαλάσει.

Έτσι, λοιπόν, που λες η πατάτα. Εγώ πάντως, να ξέρεις, είμαι απλός άνθρωπος. Κάλεσε με σπίτι, τηγάνισέ μου πατάτες και θα σ’ έχω μέσα στην καρδιά μου για πάντα. Γιατί η πατάτα καθώς φαίνεται είναι ιδέα!

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!