paul1917

Μέρα: τυχαία. Ώρα: άγνωστη. Στο γήπεδο δεν πέφτει καρφίτσα. Οι κερκίδες ασφυκτικά γεμάτες κόσμο, να περιμένει με ανυπομονησία την έναρξη του ματς. Οι δύο ομάδες έτοιμες. Ή ίσως κι όχι. Όπως και να ‘χει, απόψε θα παίξουν.

Μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο. Οι φίλαθλοι ζητωκραυγάζουν. Ακολουθεί η καθιερωμένη χειραψία. Οι δύο αρχηγοί ανταλλάσσουν τα λάβαρα. Ο διαιτητής στρίβει νόμισμα για να δούμε ποιος θα διαλέξει τέρμα και ποιος θα αρχίσει με τη σέντρα.

Ο αγώνας ξεκινά. Το ματς είναι κρίσιμο. Ντέρμπι. Θα κριθεί ο πρωταθλητής. Υπάρχει, άραγε, όντως πρωταθλητής; Ελεύθερο, κεφαλιά, η μπάλα περνά ξυστά απ’ τα δίχτυα. Εκπληκτική ντρίπλα, η μπάλα περνά κάτω απ’ τα πόδια, σέντρα, καταπληκτική επέμβαση απ’ τον τερματοφύλακα. Σφύριγμα. Το ματς είναι ισοπαλία. Ημίχρονο ή λήξη;

Ξέρεις, όταν ο αγώνας ξεκίνησε ήμασταν δυο άγνωστοι. Δυο αντίπαλοι. Μάλλον. Κι ο καθένας είχε τους υποστηρικτές του. Η μάχη για την επικράτηση ήταν δύσκολη. Αριστοτέχνες κι οι δυο στις ντρίπλες. Κι η μπάλα να περνά πάντοτε ξυστά απ’ τα δίχτυα. Πάντοτε κι οι δυο πολύ κοντά στο γκολ. Και να που έμπαινε κι αυτό κάποιες φορές. Και ζητωκραύγαζαν κι οι φίλαθλοι. Και ζητωκραυγάζαμε κι εμείς. Κι απογοητευόμασταν όταν ο άλλος έβαζε γκολ. Μα κάποτε κιόλας χαιρόμασταν για το γκολ του άλλου.

Ντέρμπι, βλέπεις. Ποιος θα ‘ναι, τελικά, ο πρωταθλητής; Εσύ; Ή μήπως εγώ; Ή κι οι δυο; Σημασία έχει πως παίζαμε μαζί. Λένε πως στα παιχνίδια υπάρχει νικητής και χαμένος. Μα ίσως και να υπάρχουν μόνο νικητές. Ή μόνο χαμένοι. Θα το μάθουμε στο τέλος του αγώνα. Όταν αυτό έρθει. Και σφυρίζει ο διαιτητής. Και θαρρείς πως ο αγώνας έληξε. Μα τόσο σύντομα κανείς αγώνας δε λήγει. Ημίχρονο σφύριξε. Και κάπου εδώ σταματάμε κι αναμένουμε τη συνέχεια.

Τα παιχνίδια θα ‘πρεπε να ‘χεις μάθει πως θέλουν χρόνο για να ολοκληρωθούν. Κι αν κάπου στα μισά σταματάμε για να ξαποστάσουμε, έπειτα συνεχίζουμε με περισσότερο πάθος. Κι ο σωστός παίκτης δεν έχει αυτοσκοπό τη νίκη. Αυτό που μετρά πιο πολύ είναι το fairplay. Και τα παιχνίδια έχουν κανόνες αυστηρούς. Μα αυστηρότερος κανόνας όλων είναι πως πάντα κάποιος θα σπάσει τους κανόνες και θα παραστρατήσει, θα κάνει φάουλ. Και κίτρινη και κόκκινη κάρτα θα ‘ρθει. Χωρίς λίγη αναμπουμπούλα δεν έχει ζουμί η υπόθεση.

Μην μπερδεύεις τα σφυρίγματα. Ημίχρονο έχουμε, κι όχι λήξη. Μάθε να ακούς. Και μάθε να περιμένεις. Και βασικά, πρώτα απ’ όλα, μάθε να παίζεις. Δίκαια. Μα και λίγο άδικα πού και πού. Μα παίξε πρώτα και μετά φύγε. Αφού μπήκες στον αγωνιστικό χώρο μη φύγεις ως ένας δειλός. Ακόμα κι αν χάσεις, κάτσε μέχρι τέλους και φύγε με το κεφάλι ψηλά.

Οι αγώνες που αρχίζουν πρέπει και να τελειώνουν. Και θα καταλήξουμε γνωστοί μετά από ένα τέτοιο παιχνίδι. Πότε αντίπαλοι και πότε συμπαίκτες. Ο διαιτητής σφυρίζει. Κλότσα την μπάλα. Το πού θα πάει είναι παντελώς άγνωστο. Τυχαίο ή ίσως κι όχι. Αναλόγως τον τρόπο που θα κλοτσήσεις. Το παιχνίδι συνεχίζεται. Κι εμείς θα τα ξαναπούμε. Μπλέξαμε, βλέπεις, ανάμεσα από δυο τέρματα. Τέρματα οι καρδιές και τα γκολ αλλεπάλληλα. Και το παιχνίδι ντέρμπι. Παίζουμε;

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!




[ O έρωτας: Σαρκική έλξη ενός ατόμου προς άλλο, έντονη επιθυμία ή αγάπη, ολοκληρωτική αφοσίωση.]

Αντιφάσεις, ακρότητες, υποσχέσεις, μεγαλοστομίες, διαψεύσεις, αυτομαστιγώματα και σκληρές κριτικές. Θα δείτε τους ύμνους και τα μοιρολόγια. Θα δείτε κάτι απ’ τους εαυτούς σας.