noel1067

Πολλοί θα πουν πως είναι ρομαντικοί. Θα ανάψουν κεριά, θα αγναντέψουν το ηλιοβασίλεμα, θα ακούσουν μελαγχολικά τραγούδια, θα κάνουν μια ευχή όταν ένα αστέρι πέσει. Ναι, μπορούμε να πούμε πως όλα αυτά είναι ρομαντικά, αλλά θα τα χαρακτηρίζαμε περισσότερο επιφανειακά ρομαντικά.

Η ουσία του ρομαντισμού είναι πολύ πιο βαθιά από μερικές γλυκανάλατες στιγμές. Εντοπίζεται περισσότερο σε συμπεριφορές. Για την ακρίβεια, σε συμπεριφορές κατακλυσμένες από συναίσθημα αλλά ταυτόχρονα γεμάτες ειλικρίνεια. Ρομαντισμός και ρεαλισμός τραβούν παράλληλους δρόμους, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό. Σε περίπτωση που μπερδεύτηκες, θα εξηγηθώ αμέσως.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια απόρριψη. Θα συμφωνήσουμε όλοι πως είναι μια άχαρη κι άβολη διαδικασία. Και γι’ αυτόν που απορρίπτει, αλλά φυσικά και γι’ αυτόν που απορρίπτεται. Στις επαγγελματικές συναναστροφές τα πράγματα είναι κάπως πιο ξεκάθαρα. Όταν πρόκειται, όμως, για διαπροσωπικές σχέσεις, η απόρριψη γίνεται ολόκληρη επιστήμη.

Αυτός που απορρίπτει, αν έχει την τύχη να συναισθάνεται, ανησυχεί μήπως πληγώσει τον άλλο. Στην προσπάθειά του να μην το κάνει, ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τρόπους να το σερβίρει όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Αυτή η προσπάθεια μπορεί να φέρει ως αποτέλεσμα μερικά αθώα ψεματάκια ή μερική απόκρυψη της αλήθειας. Αν πάλι πρόκειται για τύπο κάπως κυνικό κι απαθή, θα το σερβίρει εντελώς ωμά, ίσως προσβλητικά ή ακόμα χειρότερα θα το αποφύγει διά της εξαφάνισης, διότι δε διατίθεται να αφιερώσει χρόνο για να δώσει εξηγήσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο απορριπτόμενος θα πληγωθεί. Πολύ.

Οι άνθρωποι δεν είναι τόσο χαζοί όσο νομίζουμε -ή απλώς θα μας βόλευε. Αντιλαμβάνονται αρκετά συχνά το ψέμα, τις δικαιολογίες, την προσπάθειά μας να τους αποφύγουμε. Όλο αυτό τους μειώνει εξαιρετικά και ρίχνει την αυτοπεποίθησή τους. Τους κάνει να αισθάνονται πως δεν αξίζουν μια σωστή συμπεριφορά, πως έφταιξαν ανεπανόρθωτα, πως δεν μπορούν να αφεθούν ξανά και να εμπιστευτούν άλλους ανθρώπους, γιατί κι εκείνοι με τη σειρά τους θα τους πληγώσουν. Δεν είναι η ίδια η απόρριψη που το κάνει όλο αυτό. Είναι κυρίως ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η απόρριψη. Η συμπεριφορά που τη συνοδεύει.

Και πού κολλάει ο ρομαντισμός σε όλα αυτά; Ας δούμε πρώτα τι σημαίνει ρομαντισμός. Ρομαντισμός σημαίνει συναίσθημα κι εξιδανίκευση της πραγματικότητας. Και πώς στο καλό μπορεί μια απόρριψη να ‘ναι ρομαντική; Θέλει συναίσθημα η απόρριψη. Θέλει να κοιτάς στα μάτια και να λες αυτά που νιώθεις. Δεν είναι ανάγκη αυτά που νιώθεις να συμβαδίζουν με αυτά που νιώθει ο άλλος. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να νιώσει ό,τι οι άλλοι επιθυμούν.

Θέλει ειλικρίνεια η απόρριψη. Ο καθένας που ‘χεις απέναντί σου αξίζει την αλήθεια σου. Το ψέμα είναι ασέβεια. Θέλει να αφιερώσεις χρόνο στον άλλο για να τον απορρίψεις. Μη βιαστείς να τον ξεπετάξεις. Γιατί ίσως κι αυτά τα ελάχιστα λεπτά που θα βρεθεί μαζί σου, ακόμα κι αν είναι για το «όχι» σου, είναι σημαντικά γι’ αυτόν. Εξήγησέ του τι έκανε λάθος, μα και τι έκανε σωστό. Δεν μπορεί, όλο και κάτι σωστό θα έκανε. Κάτι καλό θα ‘χει. Πες του το. Θέλει να το ακούσει από σένα.

Κι όλη αυτή η διαδικασία, αυτή η ειλικρινής απόρριψη, είναι εξαιρετικά ρομαντική -ακόμη κι αν δεν το βλέπεις. Είναι γεμάτη συναίσθημα, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια εξιδανίκευση της πραγματικότητας. Η πραγματικότητα είναι κάπως ωμή κι εκφράζεται με το «απλά δε σε θέλει». Η σωστή απόρριψη, όμως, κάνει την πραγματικότητα πιο όμορφη.

Μπορεί να σε απορρίπτει κάποιος, αξίζεις όμως το σεβασμό του, την ειλικρίνειά του και το χρόνο του. Κι αυτό είναι ακραία ρομαντικό!

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!