ignant-photography-molly-matalon-013-1440x1161

Υπάρχουν κάποιες λέξεις καταραμένες. Όχι, δε μιλώ για βρισιές ούτε δαύτες που χρησιμοποιούν στα ξόρκια τα μαγικά. Μιλώ για λέξεις καθημερινές. Ονόματα. Ανθρώπινα ονόματα. Μαρία, Ελένη, Γίωργος, Νικόλας. Είτε και πιο σπάνια, σημασία δεν έχει. Σημασία έχει το κορμί στο οποίο απευθύνονται. Μα πώς καταλήγουν να γίνονται καταραμένες; Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά.

Στοιχείο ταυτότητας το όνομα. Όλοι έχουμε ένα. Για να μας απευθύνονται, για να μας ξεχωρίζουν. Άλλοι πίνουν νερό στο όνομά μας, άλλοι το ‘χουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια. Στο άκουσμα ορισμένων ονομάτων ανασκουμπωνόμαστε. Όταν συναντούμε ανθρώπους που έχουν τα ονόματα των γονιών μας σπεύδουμε να δηλώσουμε «Έτσι λένε τη μαμά μου!», «Α, έχεις το ίδιο όνομα με τον πατέρα μου!». Σε σπάνια ονόματα απορούμε. Σε κοινά βρίσκουμε καμιά παροιμία να πούμε, όπως με τους Γιάννηδες που έχουν δεκάδες τέτοιες για την αφεντιά τους.

Τα ονόματα είναι φορτισμένα με συναισθήματα. Μας θυμίζουν κάποιον άνθρωπο με τον οποίο τα συνδέσαμε. Ωραίες αναμνήσεις από ανθρώπους κάνουν το άκουσμα του ονόματός τους γλυκό. Μα όταν το όνομα μάς θυμίζει ταλαιπωρίες, γίνεται καταραμένο. Ας πάρουμε για παράδειγμα το όνομα του έτερού μας ήμισυ. Όταν υπάρχει ανταπόκριση από αυτό, τότε το όνομά του μας φέρνει αυτό το αγελαδίσιο βλέμμα στα μάτια κι ένα ηλίθιο χαμόγελο άνευ αιτίας. Όταν το έτερο ήμισυ, όμως, μας έχει κουνήσει το μαντήλι, τότε το όνομά του γίνεται απαγορευμένη λέξη. Όχι απλά απαγορευμένη αλλά κι άσχημη. Δεν πα’ να ‘ναι το πιο εύηχο όνομα του πλανήτη. Στα αφτιά μας πλέον ακούγεται σαν ενοχλητικό βουητό.

Σκέψου το αφεντικό σου να έχει το ίδιο όνομα με τον άνθρωπο που βασανίζει το μυαλό σου. Ε, πώς να το δεις με καλό μάτι. Βούρλο το ανεβάζεις, αχώνευτο το κατεβάζεις. Το θάβεις και σε κάθε ευκαιρία με τους υπόλοιπους συναδέλφους.  Η κολλητή σου τα ‘φτιαξε με έναν Γιώργο. Γιώργο έλεγαν και τον λεγάμενο. Της απαγορεύεις δια ροπάλου να τον αποκαλεί έτσι μπροστά σου και βρίσκετε κάθε είδους παρατσούκλια ώστε να αποφευχθεί η καταραμένη λέξη. Νεφέλη, η λεγάμενη, Μαρία, Ελένη, Κατερίνα. Απαγορεύονται αυστηρά τα τραγούδια που εμπεριέχουν το όνομα της ακατανόμαστης. Νικόλας, ο κύριος. Μαύρο φίδι που έφαγε όποιον ξεστομίσει αυτή τη λέξη. Μαρτύριο βέβαια όταν εργάζεσαι σε τομέα που συναναστρέφεσαι πολλά άτομα. Για παράδειγμα, σε ένα σχολείο. Λυπάμαι τα παιδιά που τους έλαχε να κατέχουν τα επίμαχα ονόματα. Ούτε θέλω να ξέρω πόσες άδικες τιμωρίες θα υποστούν απορώντας τι στο καλό έκαναν.

Όλοι ξέρουμε πως το όνομα δεν είναι τίποτα άλλο από μια λέξη και δεν έχει τίποτα να κάνει με το χαρακτήρα του ανθρώπου που το κατέχει. Φυσικά κι ένας άλλος άνθρωπος με το ίδιο όνομα μπορεί να ‘ναι ολωσδιόλου διαφορετικός. Μα το μυαλό παίζει άτιμα παιχνίδια. Πώς έχει συνδέσει τα πράγματα μεταξύ τους μην τα ρωτάς. Και μην αδικείς κανέναν. Θέλει απλώς να ξεχάσει, πώς να το κάνει όταν έρχονται από παντού υπενθυμίσεις; Απόφυγε απλώς να αναφέρεις ορισμένα ονόματα όταν ξέρεις ότι ενεργοποιούν ευαίσθητες χορδές στους άλλους. Όχι τίποτα άλλο, για τη δική σου σωματική ακεραιότητα δηλαδή!

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!




Yπάρχει κι άλλος τρόπος να το ξεπεράσεις!

Δυο βιβλία που καταπιάνονται με το χωρισμό και προτείνουν τις ιδανικές λύσεις είτε θες να τα ξαναβρείτε, είτε θες να προχωρήσεις παρακάτω.