paul3150

Τέλος, φίλε μου. Μας τελείωσε ο έρωτας. Της τελείωσε. Του τελείωσε. Μου τελείωσε. Ό,τι στο καλό κι αν έγινε, ένα είναι το προκείμενο: The end. Πάπαλα οι αγκαλίτσες, τα φιλάκια, το άλλο σου μισό και τα συναφή. Το ξέρω, δύσκολα τα πράγματα. Αν άλλωστε ήταν εύκολα κι ασήμαντα, δε θα είχαν γραφτεί τόσα τραγούδια για χωρισμούς, κι εμείς δε θα τα βάζαμε στη διαπασών κλαίγοντας και βάφοντας τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε. Περίεργος τρόπος εκδίκησης, δε νομίζεις; Πώς στο καλό βάφουμε τις κουρτίνες, άραγε; Και στο κάτω-κάτω, αφού χωρίσαμε δε θα τις δει και ποτέ. Αλλά και να τις έβλεπε, σκασίλα του τι χρώμα είναι. Αλλιώς πρέπει να εκδικηθούμε.

«Πρέπει.» Περίεργο ρήμα. Πολύ απόλυτο. Αλήθεια, πρέπει να εκδικηθούμε; Θολά όπως τα βλέπουμε μετά τον χωρισμό, τι πρέπει-τι δεν πρέπει ποσώς μας ενδιαφέρει. «Τι πρέπει, τι δεν πρέπει στιγμή δε σκέφτηκα», όπως λέει και το άσμα. «Εγώ μέχρι θανάτου σε ερωτεύτηκα.» Όχι, εντάξει, μην την σκοτώσεις και μη σκοτωθείς. Άσε τον Δημητράκη τον Μπάση να λέει. Δεν εννοούσα αυτό όταν έλεγα εκδίκηση.

Μας πιάνει, όμως, βρε παιδί μου, αυτό το αίσθημα της απόρριψης. Κι όση αποδοχή κι αν πάρουμε από οποιονδήποτε άλλο, ο εγωισμός μας θα ικανοποιηθεί μόνο αν μας αποδεχθεί ξανά ετούτος που μας απέρριψε. Κι έτσι, για να τραβήξουμε την προσοχή ετούτου του άτιμου κι αναθεματισμένου, καταστρώνουμε σχέδια τρελά.

Σχέδιο πρώτο, τελευταίο κι ύψιστο: η ζήλια. Θα την κάνουμε να ζηλέψει. Θα τον τρελάνουμε. Αναρωτιέσαι πώς θα γίνει αυτό; Μα είναι ερωτήσεις αυτές; Με νέο αμόρε, φυσικά! Όχι, δε χρειάζεται να κάνεις νέα σχέση. Δε χρειάζεται καν να βρεις κάποιο νέο πρόσωπο να σου αρέσει. Θυμάσαι εκείνη την κοπελιά που έδειχνε ενδιαφέρον, αλλά εσύ την έγραφες γιατί ήσουν δεσμευμένος; Θυμάσαι εκείνον τον νοστιμούλη που σου έστελνε μηνύματα, αλλά εσύ τον προσγείωνες διαρκώς; Ε, καιρός να τα θυμηθούμε τα παιδιά. Θα τα πάρουμε αλαμπρατσέτα και θα σκάσουμε μύτη στο στέκι του στόχου μας. Θα γελάμε, θα πέφτουμε πάνω τους σε φάση «Με συγχωρείς, ήταν τυχαίο!», θα πίνουμε και θα ξαναπίνουμε, θα σκάσουμε κι ένα φιλί έτσι για το ξεκάρφωμα. Καταπληκτικό σχέδιο, δε βρίσκεις; Πλήρης εκμετάλλευση για την ικανοποίηση του εγώ μας. Αριστούργημα.

Κι ο στόχος πιθανότατα θα τσιμπήσει. Θα αναρωτηθεί πού το βρήκαμε αυτό το νέο φρούτο, από πού κρατά η σκούφια του, «Μπας κι είναι πιο ωραίος από ‘μένα» κι άλλα σχετικά. Δεν είναι αστείο πράγμα ο εγωισμός. Βέβαια, πες πως τσίμπησε, αυτό δε σημαίνει πως νοιάστηκε και πολύ. Εντάξει, είναι λογικό αν δει το πρώην ταίρι με ένα νέο πρόσωπο να κάνει ορισμένους συλλογισμούς. Έστω, και να ζηλέψει μπορεί. Αλλά αυτό πιθανόν να διαρκέσει ελάχιστα. Άσε που δεν έχουν όλοι μυαλό κουκούτσι. Κάλλιστα μπορεί να αντιληφθεί ότι βρεθήκαμε εκεί σεινάμενοι κουνάμενοι μόνο και μόνο για να προκαλέσουμε. Και τότε φυσικά θα γίνουμε στα μάτια του άλλου ένα με το πάτωμα.

Νομίζω, όμως, πολύ ασχοληθήκαμε με τον στόχο. Για το δόλωμα τι έχεις να πεις; Μες στον ενθουσιασμό και τη χαρά θα βγει μαζί μας ένας άνθρωπος που μας γουστάρει. Αλλά για μας μόνο άνθρωπος δεν είναι. Είναι απλώς το παιχνιδάκι μας. «Ο πασατέμπος μας για να περνά η ώρα.» Κι εκείνη τη στιγμή σαφώς δεν το αντιλαμβανόμαστε. «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», «Είναι ζήτημα καρδιάς» κι άλλες τέτοιες δικαιολογίες λέμε στον εαυτό μας για να κάνουμε τα λάθη μας να φαίνονται λιγουλάκι πιο ασήμαντα.

Ας έρθουμε, όμως, για λίγο στη θέση του δολώματος. Γουστάρουμε έναν άνθρωπο κι εκείνος ασχολείται μαζί μας για να κάνει να ζηλέψει κάποιος που δεν τον θέλει. Εξαιρετικό. Θεσπέσιο. Και μόνο που σκέφτομαι ότι μπορεί κάποιος να με έχει χρησιμοποιήσει έτσι μου έρχεται να πιω μια νταμιτζάνα τσίπουρο.

Γι’ αυτό ας αράξουμε. Επειδή πληγωθήκαμε εμείς, δε χρειάζεται να πληγώσουμε και κάποιον άλλο που δε φταίει. Είτε εκδικηθούμε είτε όχι, είτε ζηλέψει είτε όχι, αν δε μας θέλει, δεν πρόκειται να μας θελήσει με κανένα τέχνασμα. Κι όχι, δε θα ικανοποιηθεί ο εγωισμός μας απλώς επειδή εκδικηθήκαμε ή ζήλεψε. Μόνο αν γυρίσει θα ικανοποιηθούμε. Και μάντεψε. Μάλλον δε θα γυρίσει.

Αλλά αν θες να έχουμε μια πιθανότητα, ξέρεις τι πρέπει να κάνουμε; Να πάμε και να του πούμε ότι τον θέλουμε πίσω. Κι αν μας διαολοστείλει, θα πάμε μετά και θα πιούμε μια νταμιτζάνα τσίπουρο!

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!




Εκείνη η εξομολόγηση που έμεινε μισή...

Μην κλειδώσεις τίποτα στα ανείπωτα, ξόφλησε τις συγγνώμες, τα «Μου λείπεις» και τα «Σ’ αγαπώ» σου.